Książki

literatura piękna

powieści polskie

Byczki w pomidorach

Opis książki Byczki w pomidorach:

Powraca świat Alicji. Znów stado zaprzyjaźnionych osób pęta się po cudownym ogródku i kulinarnie szaleje w kuchni.
A gospodyni jak zwykle otwiera drzwi przed każdym, częstuje jajkiem na śniadanie, wypija niezmierzone ilości kawy i zabrania zaglądać do lodówki. Nawet do wiecznie głodnego Marianka demonstruje autentyczna słabość.
I oto wizyta nowej pary przynosi obrzydliwość w powietrzu.
On - oblizuje łyżki i widelce, rzuca się na szyję nowo poznanych dam, zżera robaczki ze stołu i udaje, że zna się na winach...Ona - kamiennie milczy, ostrożnie chodzi i podobno umiera z miłości do niego. A gdy on nie wraca z pewnej wycieczki, interesuje się tym nawet pan Muldgaard...

Fragment książki: Rozwiń >>

FRAGMENT: str.61


Szczęknęły drzwi, ktoś grzecznie zapukał, w przedpokoiku ukazała się duńska kuzynka Alicji, Greta.
Natrętny problem w mgnieniu oka diabli wzięli, prawie mi dech zaparło, odebrałam jej wizytę jak niezasłużony prezent losu. Normalnie patrzeć na nią nie mogłam, ale jeśli już miała przyjść, co jej się czasem zdarzało. chwilę wybrała sobie wymarzoną!
Nie była zaproszona ani umówiona, wstąpiła nie spodziewanie, obiad z pewnością miała już za sobą, bo nasz wypadł późno, miała zatem zapewne jakiś krótki interesik, który nie wymagał nawet wypicia kawy. Alicja zerwała się z kanapy, pośpieszyła ku niej, załatwiłyby pewnie sprawę przy stole jadalnym, powitanie ograniczając do wdzięcznego pomachania rączką, gdyby nie Romeo. Nie zawiódł. Na widok kobiety w wejściu do salonu, a na kobietę wskazywała spódnica, poderwał się tak, że przez chwilę salon zapchany był do wypęku męską, wspaniałą rycerskością. I już się zbliżał z ukłonem...
Nie było siły, Alicja musiała obce osoby wzajemnie sobie przedstawić.
Zamarłam, zamieniłam się w mysz pod miotłom, chciwie, dziko i zachłannie tylko patrzyłam, bez tchu...
Uroda kuzynki Grety była większej klasy. Ściśle przypominała równo ciosany słup, względnie potężny pień o czterech ruchomych konarach, dwa na górze, dwa na dole, wszystko razem zaś zwieńczone obliczem mocno zbliżonym do końskiego. Widno jeszcze było, nie ginęła w mroku, a mimo to Romeo bez sekundy wahania, możliwe że z rozpędu, chwycił ją w objęcia i na policzkach ją wyciskać soczyste pocałunki.
Zamierzał prawdopodobnie ograniczyć się do trzech, ale trafił, nie z kuzynką Grettą taka skromność. Dorównywała mu wzrostem, a niewykluczone, że przewyższała siła fizyczną, z wyraźnym rozradowaniem też go chwyciła w objęcia i odpracowała swoje, rzetelnie płacąc za czułości. Gdyby im nikt nie przeszkadzał, zapewne poranek ujrzałby tkliwe i namiętne zapasy, których jedna ze stron wcale nie miała ochoty zakończyć, a co do drugiej, pewności nie było. Razem kojarzyli się z grupą Laokoona, postury tylko nie całkiem pasowały. (...)