Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Brisingr

Opis książki Brisingr:

Kontynuacja "Eragona" Eragon i jego smoczyca Saphira ledwie uszli z życiem z ogromnej bitwy z wojownikami Imperium na Płonących Równinach. Teraz muszą stawić czoło kolejnym niebezpieczeństwom - a także splątanej sieci obietnic i przysiąg, które mogą wymagać niewyobrażalnie wielkich ofiar!

Fragment książki: Rozwiń >>

Przed wzgórzem zebrali się wieśniacy z Carvahall — żaden z nich nie odniósł ran podczas walki - a także połowa mężów Vardenów. Wielu wojowników dzierżyło w dłoniach długie włócznie z doczepionymi haftowanymi proporcami wszelkich możliwych barw.
Stadko koni, w tym Śnieżnego Płomienia, uwiązano na końcu łąki. Mimo najlepszych wysiłków Nasuady zorganizowanie zgromadzenia potrwało dłużej niż ktokolwiek przypuszczał.
Wiatr zmierzwił włosy Eragona, wciąż mokre po myciu. Saphira przepłynęła nad zgromadzeniem i usiadła obok Eragona, wachlując skrzydłami. Uśmiechnął się i dotknął jej ramienia.
Mój mały.
W zwykłych okolicznościach obawiałby się przemawiać przed tak wielkim tłumem i
odprawiać równie ważną i uroczystą ceremonię. Lecz po wcześniejszej walce wszystko wydawało mu się nierzeczywiste, jakby było jedynie wyjątkowo wyraźnym snem.
U stóp wzgórza stali Nasuada, Arya, Narheim, Jórmundur, Angela, Elva i inne ważne osobistości. Król Orrin się nie zjawił, bo jego rany okazały się poważniejsze niż z początku sądzono i uzdrowiciele wciąż pracowali nad nimi w pawilonie. Zastępował go premier Irwin.
Jedynymi przedstawicielami urgali było dwóch członków prywatnej straży Nasuady.
Eragon był obecny, gdy Nasuada zaprosiła na ceremonię Nar Garzhvoga, i z ulgą usłyszał, jak tamten wielce rozsądnie dziękuje i odmawia. Wieśniacy nie znieśliby dużej grupy urgali na ślubie. Nasuada z wielkim trudem przekonała ich, by pozwolili pozostać
jej strażnikom.
Z szelestem tkanin wieśniacy i Vardeni rozstąpili się, tworząc długą ścieżkę, wiodącą od wzgórza aż na skraj tłumu. A potem zaczęli śpiewać pradawne pieśni weselne z doliny Palancar. Stare zwrotki traktowały o przemijaniu pór roku, o ciepłej ziemi, rodzącej
każdej wiosny nowe plony, o gniazdujących drozdach i tarle ryb i o tym, jak przeznaczeniem młodych jest zastępować starych. Jedna z czarodziejek Blódhgarma, elfka o srebrnych włosach, wyjęła z aksamitnego futerału małą złotą harfę i zaczęła
akompaniować wieśniakom własną pieśnią, wzbogacając proste tematy ich melodii i nadając znajomej muzyce melancholijną nutę.
Stąpając powoli, miarowo, Roran i Katrina wyłonili się spośród zebranych na końcu ścieżki i ruszyli w stronę Eragona. Roran miał na sobie nową tunikę, pożyczoną od jednego z Vardenów. Wyszczotkował też włosy, przystrzygł brodę i wyczyścił buty. Jego
twarz promieniała niewyobrażalną radością; Eragonowi wydał się wielce dostojny i urodziwy. Jednak to Katrina przyciągnęła jego uwagę. Suknię miała jasnobłękitną, stosowną dla panny młodej biorącej ślub po raz pierwszy, prostego kroju, lecz ozdobioną
koronkowym trenem długim na dwadzieścia stóp i niesionym przez dwie dziewczynki. Jej rozpuszczone loki połyskiwały na tle jasnej tkaniny niczym rozżarzona miedź. W dłoniach trzymała bukiet polnych kwiatów. Była dumna, pogodna i piękna.
Eragon zauważył, że kobiety drgnęły na widok trenu Katriny. Postanowił podziękować Nasuadzie za suknię, dar od Du Vrangr Gata, zakładał bowiem, że to jej go zawdzięcza.
Trzy kroki za Roranem maszerował Horst. W tej samej odległości za Katrina postępowała Birgit, uważając, by nie nadepnąć na tren.
Gdy Roran i Katrina pokonali połowę drogi, z wierzb porastających brzegi rzeki Jiet wyleciała para białych synogarlic. Ptaki trzymały w łapkach wianek z żółtych żonkili.
Kiedy się zbliżyły, Katrina zwolniła kroku i się zatrzymała. Ptaki okrążyły ją trzykrotnie z północy na wschód, opadły i złożyły wianek na czubku jej głowy, po czym wróciły nad rzekę.
- Ty to zaaranżowałaś? - zapytał Aryę Eragon. Uśmiechnęła się w odpowiedzi.
Na szczycie wzgórza Roran i Katrina stanęli bez ruchu przed Eragonem, czekając, aż wieśniacy skończą śpiewać. Gdy ostatni refren dobiegł końca, Eragon uniósł ręce.