Książki

kryminał, sensacja

kryminał

Boska trucizna

Opis książki Boska trucizna:

Sankt Petersburg, rok 1905. W śnieżnej zaspie zostaje znalezione ciało młodej kobiety. Okoliczności śmierci bada radca kolegialny Wanzarow. Pozornie banalna sprawa niespodziewanie się komplikuje. W śledztwo zostają wmieszani ekscentryczni naukowcy, piękności w woalkach oraz tajne carskie służby. Czy rozwiązanie zagadki kryje się w świętych tekstach kultu aryjskiego boga Somy? ?Boska trucizna? to mistrzowsko skonstruowany kryminał. Rosja w przededniu rewolucji jest tłem dla trzymającej w napięciu intrygi. Kapitalny język i poczucie humoru autora dodają smaku opowieści o zbrodni i tajemniczym napoju.

Fragment książki: Rozwiń >>

Ludzie gnietli się, aby się rozgrzać, nad tłumem kłębiły się obłoki pary z ich oddechów. Jednakże znaleziska nawet sam komendant cyrkułu nie ośmielił się ruszyć, czekał na policję śledczą. Na oblodzonej ulicy dziarsko zastukały kopyta i zatrzymały się na przeciągłe „prr” woźnicy. Widać, że jechali szybko, gdyż znad końskich grzbietów buchała para. Z sań zręcznie, choć nieco ociężale wysiadł mężczyzna o dość słusznej budowie ciała. Solidną szyję otulał ciepły szal, a miękki melonik wyglądał niepokaźnie na okazałej głowie; od wiatru chronił go podniesiony kołnierz palta w dobrym gatunku. Jegomość nosił gęste wąsy przystrzyżone nieco na styl koci. Idąc, lekko się garbił.
Stójkowy Romanow odepchnął gapiów i trącił ramieniem towarzysza.
– Bałakin, a to kto się pofatygował?
– Czyżbyś nie znał?
– Ja to na służbie pierwszy rok…
– To jest Wanzarow.
– A, no tak… Do tyłu, nie ma się czego gapić, rozchodzić się! – przemarznięty Romanow, nie zrozumiawszy jednakowoż kto to taki, zaczął grzać się, rozpychając ciekawskich.
Krępy mężczyzna, w którym stójkowy rozpoznał oficera policji śledczej, przywitał się z komendantem cyrkułu Andrianem Szczypaczewem. Ten zaś gorąco pragnął okazać się usłużny, dlatego dowiedział się od policyjnego fotografa, jak długo zajmie robienie zdjęć do protokołu. Błysnęła magnezja, fotograf zabrał trójnóg i odszedł na bok. Wanzarow ociężale przykucnął i leciuteńko odgarnął cienką warstwę przymarzniętego śniegu. Skrępowana ręka i bucik wystawały z wypchanego tobołu z niebielonego płótna, którego końce były ściągnięte w węzeł. Niezbyt staranne wiązanie łatwo puściło, brzegi materiału rozchyliły się, ukazując szmaciany kokon. W nim spoczywało ciało zgięte wpół. Zmartwiałe oczy przykrywała sieć ciemnych włosów, usta szeroko otwarte, blada skóra pociągnięta patyną szronu. Widocznie biedaczka leży tu od wczesnej nocy.
Tłum nieco przycichł. Śmierć kobiety wydawała się tkliwej publice szczególnie okrutna. Ale dla doświadczonego oka nieprzyjemny obraz rysował się dość zwyczajnie. Prawdopodobnie trywialna historia: dziewczę ukatrupili gdzieś niedaleko i pod osłoną nocy wynieśli na ulicę, ale mordercę coś spłoszyło i rzucił ciało za najbliższym rogiem. Znalezienie przestępcy nie przysporzy większych trudności. Posterunkowi obejdą pobliskie kwartały i za dzień, dwa dowiedzą się, skąd zniknęła panienka. Potem znajdą jej miłego przyjaciela, odstawią do cyrkułu, zbiorą zeznania. On się przyzna. Ogólnie mówiąc – rutyna, policji śledczej można było nie fatygować, komendant sam powinien był się z tym uporać. Dziewczyny, oczywiście, żal – młoda, z wyglądu nie więcej niż dwadzieścia lat, ubrana niezbyt bogato, ale czysto – na pewno nie prostytutka. I choć przy pierwszych oględzinach Wanzarow nie zauważył ran od noża ani śladu uduszenia, był jednak przekonany, że sprawa miała taki właśnie przebieg. Jedno wydało mu się wszakże dziwne: półkożuszek założono tylko na jedną rękę dziewczyny, chustkę zaś i futrzaną czapeczkę położono obok ciała. Widocznie zabójca
w panice próbował ubrać dziewczynę, ale straciwszy panowanie nad sobą, rzucił ciało tak, jak jest. Nie ma się tu co rozwodzić – Wanzarow strzepnął śnieg z rękawiczek. Fotograf zapytał, czy może kontynuować robienie zdjęć. Oficer policji śledczej cofnął się i wpadł plecami na komendanta cyrkułu. Szczypaczew odkaszlnął, podtrzymując zwierzchnika.
– Rodionie Gieorgijewiczu, czy życzy pan sobie przesłuchać świadka, który znalazł ciało?
Zmieszany niezręczną sytuacją Wanzarow odburknął tylko coś niezrozumiale.
Na skinienie komendanta podprowadzono Pierieżygina. Przelękniony dozorca ponuro ściągnął czapkę.
– Tyś ją znalazł, bracie? – życzliwie zapytał Wanzarow, obrzucając spojrzeniem dryblasa.
– Ja, wasza dobroć…
– A powiedz no…
– Sawielij…
– Sawielij, w nocy niczego nie słyfałeś?
– Niczegusieńko… – Pierieżygin odwrócił wzrok. – Jak zamknąłem wrota, tak cisza.
– Nikt z domowników nie wracał późno do domu i furtki nie otwierał?
– Jak zamknąłem bramę, tak nikogo.
– Zamknąłeś, powiadaf? A czemu to tam, w przejściu, śniegu naniosło? Nad ranem ją zamknąłeś, nie opowiadaj mi tu bajek, mój miły gołąbeczku.
Dostojny pan wydawał śmieszny dźwięk, w którym mieszały się „s”, „sz” i „f ” jak zbłąkane owieczki. W ustach silnego, rosłego mężczyzny niewinna wada wymowy wydawała się rozczulająca, jeśli nie rozbrajająca, szczególnie dla dam. Rodion Gieorgijewicz zdawał sobie z tego sprawę i bezczelnie wykorzystywał błąd dentysty na potrzeby śledztwa, w celu oczarowania i zbicia z tropu. Otóż i Sawielij uległ temu urokowi: zamiast z uporem zarzekać
się, przetarł łapą oczy i przyznał się do karygodnego zaniedbania. Niestety pożytek z tego był żaden. Przekazawszy komendantowi dalsze instrukcje, Wanzarow nałożył już rękawiczki, żeby ukłonić się wszystkim na pożegnanie, ale dla spokoju sumienia zapytał:
– Sawielij, a to przypadkiem nie miefkanka wafego domu?
Dozorca nabrał powietrza w potężną pierś, zdecydowanym krokiem podszedł do trupa, schylił się i nagle ze zdumieniem gwizdnął.
– Tak, toż przecież… Boże drogi, ona…