Książki

literatura piękna

powieści polskie

Bóg nosi dres

Opis książki Bóg nosi dres:

Dres też człowiek. Ma potrzeby, przyjaciół, przeszłość i – przede wszystkim – problemy. Głównie cudze. Pozostaje sobą, nawet w butach do garnituru. Dresiarz też człowiek. W końcu nawet Bóg miał na sobie dres, prawda? Tamtego pamiętnego dnia, kilka lat temu. Dnia, który zmienił wszystko.
Przystaję na chodniku i wyciągam szluga. Poprawiam na piersi srebrny łańcuch, wyjmując go spod koszulki, żeby był lepiej widoczny. Poprawiam dres w kroku, bo uwiera mnie w jaja. Napinam się, kark prostuję, podpalam papierosa i idę przed siebie. Wokół mnie stoją bloki. Są wielkie i brzydkie. Szare, pomalowane nieudolnym graffiti i szczeniackimi podpisami. Czuję się, jakbym trafił do filmu „Kochanie, zmniejszyłem dzieciaki”. Ktoś mnie pieprznął laserem i stałem się maciupkim człowieczkiem, który teraz lawiruje między klockami lego. Bo to właśnie takie przeogromne kloce rozciągają się przede mną. Patrzę na jedną wyblakłą ścianę, z której odpada tynk. „Jebać Arkę, jebać!” – głosi dumny, niebieski napis. Obok niego, mniejszymi literkami dopisane: „Darek to chuj, ma jaja jak zbój!” i jeszcze wyznanie miłości: „Love krowe, kocham byka, ale wyjdę za indyka”. Tandeta goni tandetę. Rozglądam się, lecz nikogo nie widzę. Chłopaki pewnie w kanciapie.
- fragment tekstu

Zapraszamy na przesyconą smakiem piwa i zapachem papierosów podróż w głąb studenckiego Gdańska... i nie tylko. Mocny język, nieszablonowa narracja splatająca w jedno teraźniejszość i problemy przeszłości, przewijające się w tle ikony polskiej kultury (jak Jezus ze Świebodzina) oraz popkultury gwarantują świetną, choć może nieco kontrowersyjną rozrywkę.

Fragment książki: Rozwiń >>

Jestem bezdomny. Czasami, idąc zatłoczonymi ulicami, mam ochotę usiąść pod kościołem i wyciągnąć do przechodniów rękę. Innym razem pragnę zawinąć się w karton i zasnąć na dworcowej ławce. Poczuć drewniane deski wbijające się w plecy i zimno przeszywające ciało. Chciałbym śmierdzieć. Zarosnąć tak, że spod gęstej brody i długich włosów wystawałyby mi tylko przepite oczy i perkaty, czerwony nos. Ucieszyłbym się, widząc długie paznokcie, spod których brud sypie się przy każdym gwałtownym ruchu. Takie dłonie są potrzebne do wygrzebywania z ziemi zmaltretowanych niedopałków. A wszy...
Jezu, jak ja chciałbym mieć wszy. Niestety, w zamian za to mam mieszkanie. Piękne, urządzone na bogato, w nowoczesnym stylu. Mam też psa, rasowego kundla. Myję się każdego dnia, chodzę w czystych, wyprasowanych ubraniach, kocham się cztery razy w tygodniu i codziennie mam się do kogo przytulić. Moja dziewczyna jest wspaniała.
Jest jak lalka Barbie, która potrafi gotować, mówić i ruszać tyłkiem.
Oddałbym wszystko za dom.
– Dom to nie miejsce, lecz stan... – słyszę Nosowską śpiewającą z trzeszczących głośników golfa.
Wyłączam radio i ten ruch mnie gubi. W ostatniej chwili kątem oka widzę, że coś stoi na drodze. Wduszam gwałtownie hamulec. Szyby dudnią, opony piszczą i rozlega się huk jak przy wystrzale.
Gaszę silnik, rzucam okiem we wsteczne lusterko – pusto.
Znowu kogoś, kurwa, przejechałem.
Wszystko przez to, że za dużo myślę o głupotach i rozczulam się nad sobą. Powinienem z tym skończyć.
Spoglądam przed siebie, próbując dojrzeć, co leży przed maską. Niestety, z tej perspektywy niczego nie widzę. Pięknie, myślę, nie ma to jak dobrze zacząć pierwszy dzień powrotu do normalności. Po prostu pięknie.
Odpinam pasy i wychodzę z samochodu. Wita mnie wilgotny podmuch wiatru, który łopocze moim dresem. Biorę haust powietrza, przygotowując się na najgorsze, po czym szybko skaczę przed maskę.
– Jezu, kurwa, mój samochód! – podnoszę dłonie zaciśnięte w pieści, jakbym chciał komuś wtłuc.
Po chwili dziwię się sam sobie. Przecież to tylko golf – zwykły, ukochany pojazd. Natomiast zwłoki ogromnego psa leżące przede mną powinny robić wrażenie. Asfalt jest śliski od krwi. Robię krok i ledwo utrzymuję równowagę.
Miałem kiedyś podobnego zwierzaka. Piękna, wielka suka z rodziny bernardynowatych, która nosiła mnie i moich braci na grzbiecie w czasach, kiedy sam więcej chodziłem na czworaka niż na dwóch nogach. Bawiliśmy się z nią całymi godzinami, notorycznie ciągnąc za futro, szczypiąc i gryząc. Nigdy nic nam nie zrobiła. Pamiętam, że bardzo ją lubiłem. Zastanawiam się, czy nie kochałem jej bardziej niż własnej mamy.
Tak – wtedy jeszcze „mamy”, lecz z biegiem lat i z kolejnymi wypitymi butelkami spirytusu zamieniała się w „matkę”, „starą”, a wreszcie „Danutę”.
Nie mogę powiedzieć, że w domu się nie przelewało. Taniej wódki zawsze starczało dla wszystkich. Lała się strumieniami. Sąsiedzi nazywali nasz dom wodospadem Niagara, a ja nie wiedziałem dlaczego. Z początku cieszyło mnie to – zostaliśmy w jakiś sposób wyróżnieni, lecz w wieku szkolnym zmieniłem zdanie; zrozumiałem. Posmutniałem, przycichłem, bałem się spojrzeć rówieśnikom
w oczy.
Ojciec mniej pił, więcej bił i nie potrafił okazywać uczuć. Czasami mam wrażenie, że to wszystko przez niego. Wolę myśleć, że zapyziały Mirek spotkał Dankę i żyło się im źle, niż że picie połączyło ich jak obrączki. Nie wyobrażam sobie, że w dzień ślubu rzucili niedbałe: „w trzeźwości i nietrzeźwości”, po czym zadowoleni ze swojego towarzystwa poszli w weselne tango.
Któregoś dnia Sonia, nasz pies, nie wróciła z nocnych harców. Czekałem cały dzień na drewnianym tarasie i ze smutkiem wpatrywałem się w dal. Mijały godziny, a nadzieja malała, znikając w końcu jak słońce za horyzontem. Moi starsi bracia nie przeżywali tego tak mocno. Z początku się denerwowali, ale szybko przywykli do straty.
Ja nie jadłem przez trzy dni. Apetyt wracał powoli, jakby wcale nie chciał. Mieliśmy wiele wspólnego; on nie chciał wrócić, ja żyć, a działo się zupełnie inaczej.
Dni uciekały, ojciec z matką opróżniali butelki, bracia bili się z kolegami, a ja siedziałem w pokoju i malowałem. Na żółtych kartkach pojawiały się koślawe psy. Małe, duże, w łatki i jednolite. Jeden rysunek przypadł mi najbardziej do gustu; przedstawiał brązowego bernardyna z kilkunastoma małymi szczeniakami.
Tworzyłem dziennie kilka prac i obklejałem nimi ściany. Początkowo wszystkim się podobało, nawet ojciec pochylał się nad moją głową i wyraźnie czułem alkoholowy wyziew, kiedy mówił:
– Ładne. Nie martw się. Znajdę ci nowego.
Wszystko było w porządku, dopóki w euforii przygnębienia nie oblepiłem całego pokoju. Przeniosłem się wtedy na korytarz, do kuchni i łazienki. Wszędzie były koślawe czworonogi i podobno tego było już za wiele.
– Kurwa mać! Ile tego gówna żeś nabazgrolił? – krzyczała matka, zrywając rysunki z lodówki.
Odbijała się później od ściany do ściany i niezgrabnymi ruchami próbowała zdzierać kartki. Marnie jej to szło.
Jak całe życie.
Jedyne, do czego przykładali się rodzice, nie licząc picia, to religia. Ciągali nas i siebie nawzajem do kościoła, pilnowali, byśmy chodzili na katechezę i przyjmowali komunię. Chyba bali się księdza. Nieraz słyszałem, jak siwy kaznodzieja podczas kolędy krzyczy na nich, mówiąc coś o braku wychowania, o złych warunkach życia i o nas. Wtedy chciałem, aby dał im spokój, bo zawsze, gdy wychodził, pili dwa razy więcej i czasami nie wstawali z łóżka przez kilka dni. Sikali pod siebie, rzygali po kątach i ślinili całą podłogę. Wrzeszczeli i próbowali bić nas za byle głupstwa, lecz byli zbyt pijani, żeby w ogóle nas gonić. Baliśmy się, że za ucieczkę dostaniemy mocniej, lecz kolejnego dnia już o niczym nie pamiętali.
Zacząłem modlić się o Sonię. Chciałem tego cholernego psa z całych dziecięcych sił. Nie była to fanaberia malucha ciągnącego matkę za rękę. Uwiesiłem się na ramieniu Boga i obiecałem sobie, że nie puszczę, choćby się wyrywał.
Nawet nie drgnął. Wisiałem tak przez miesiąc, aż wreszcie przyszedł.
Jezu, myślę, muszę coś z tym zrobić. Spoglądam na rozjechane zwierzę i nadal nie wiem, co bardziej mnie przeraża – rozbebeszony pies czy zmiażdżony zderzak. Słyszę zbliżające się samochody. Niedługo tu będą, a ja, zwłoki i golf tarasujemy ulicę. Jeszcze pomyślą, że strajk robię.