Książki

kryminał, sensacja

sensacja

Błękitna lista

Opis książki Błękitna lista:

Śmierć Detlefa Carstena Rohweddera, pierwszego prezesa Towarzystwa Powierniczego to jedna z największych zagadek najnowszej historii Niemiec. Ten, kto zlecił zabójstwo, z pewnością życzył sobie, by przypisano je terrorystom - na miejscu znaleziono włos Wolfganga Gramsa należącego do Frakcji Czerwonej Armii, lecz trudno sobie wyobrazić, aby mógł się pochwalić umiejętnościami zawodowego snajpera. Zresztą dwa lata później sam został zastrzelony podczas próby aresztowania. Błękitna lista daje jedną z możliwych odpowiedzi na pytanie: kto jest odpowiedzialny za oba zabójstwa. Prawdę odkrywa prywatny detektyw Georg Dengler przy okazji ustalania szczegółów śmierci profesora ekonomii, który doradzał Rohwedderowi. Oficjalnie profesor został uznany za ofiarę katastrofy lotniczej, lecz kilka minut po niej, dzwonił do córki, by jej powiedzieć, że spóźnił się na feralny lot. Po tej rozmowie wszelki ślad po nim zaginął. Krok po kroku Dengler odkrywa związek między zgonem Rohweddera i awarią samolotu. Szybko też się domyśla, że ludzie za nie odpowiedzialni nie cofną się przed niczym.

Fragment książki: Rozwiń >>

Düsseldorf, 1 kwietnia 1991 roku
Pół godziny przed północą prezes Towarzystwa Powierni¬czego wszedł do gabinetu znajdującego się na pierwszym piętrze.
Mężczyzna czuł się pewnie, ponieważ był jednym z naj -lepiej chronionych ludzi w Niemczech. Przed drzwiami wej¬ściowymi jego domu stał policyjny radiowóz z czwórką uzbro¬jonych funkcjonariuszy którzy regularnie, co pół godziny robili obchód budynku, a okna na parterze były dodatkowo wyposażone w kuloodporne szyby Następnego dnia o siód¬mej rano prezes, w eskorcie uzbrojonych policajantów z grupy specjalnej z Bonn, wydzielonej ze struktur Federalnego Urzę¬du Kryminalnego, pojedzie opancerzonym bmw na lotnisko Lohhausen. Po przylocie do portu lotniczego Tegel wyruszy w kolumnie czekających na niego cywilnych samochodów policyjnych, które dowiozą go do jego biura w Berlinie.
Nikt jednak nie powiadomił prezesa, że poziom bezpie¬czeństwa jego domu w Düsseldorfe został obniżony z naj¬wyższego „1” na niższy „2”, mimo że w biurze w Berlinie wciąż obowiązywały wzmożone środki ochrony Polecenie to (nazwiska osoby, która je wydała, nigdy nie ustalono) po¬dążyło zwykłą drogą służbową i zmieniło zasady postępo¬wania policjantów pełniących służbę w samochodzie. Od tej chwili zrezygnowano z patrolowania ogrodowej dzielnicy Schreber, w której znajdowało się mieszkanie Detlefa Car stena Rohweddera.
Z tego właśnie powodu nikt nie przeszkadzał dwóm mężczyznom ukrytym w niewielkim ogrodzie na sąsiedniej posesji. Młodszy z nich niezmordowanie obserwował przez lornetkę położony po skosie naprzeciwko dom i relacjonował swoje spostrzeżenia wysportowanemu, żylastemu mężczyźnie o żółtopłowych, ostrzyżonych na jeża włosach, który raz po raz sprawdzał, czy celownik optyczny na wojskowym kara¬binie snajperskim został właściwie zamontowany.
Prezes Towarzystwa Powierniczego usiadł w dużym, obitym granatową skórą fotelu i szybkim ruchem przysunął się do biurka. W ciemności znalazł dwa włączniki – lampki biurkowej i żarówki ukrytej za drewnianą przesłoną w rega¬le. W pomieszczeniu zrobiło się jasno.
Na blacie przed prezesem wciąż leżał dokument, nad którym mężczyzna rozmyślał nieustannie od blisko trzech tygodni. Treść tego pisma czytał tyle razy, że znał ją niemal na pamięć. Było to sześć gęsto zapisanych, wydrukowanych na niebieskim papierze stron, których autor nie zostawił żad¬nego marginesu ani po prawej, ani po lewej stronie, jak gdy¬by ewentualne poprawki i uzupełnienia prezesa Towarzystwa Powierniczego były najzupełniej zbędne.
Prezes – rosły i mocno zbudowany, z zaczesanymi do tyłu włosami – odchylił się na oparcie fotela. Trzymając w prawej dłoni „błękitną listę”, jak w duchu nazywał ten dokument, pogrążył się w myślach.
Prezesura berlińskiego Towarzystwa Powierniczego była dla Detlefa Carstena Rohweddera trzecim ważnym urzędem, jaki piastował w swojej karierze. Przed wielu laty pracował u boku kanclerza federalnego Helmuta Schmidta jako sekre¬tarz stanu w Ministerstwie Gospodarki, później uległ namo¬wom i objął dyrekcję upadającego koncernu Hösch. W ciągu kilkunastu miesięcy udało mu się zrestrukturyzować tego giganta branży stalowej, unikając zwolnienia choćby jedne¬go pracownika zakładu. Ta mistrzowska operacja, w powią-

zaniu z doświadczeniem politycznym, stanowiła podstawę mianowania Rohweddera przez Helmuta Kohla prezesem Towarzystwa Powierniczego.
Ostatni rząd Niemieckiej Republiki Demokratycznej po¬stanowił skomasować majątek produkcyjny państwa w jednej spółce, tworząc Towarzystwo Powiernicze – superkoncern, który stał się właścicielem wszystkich państwowych przed¬siębiorstw dogorywającej NRD. Bezpośrednio po zjednocze¬niu Niemiec rząd federalny powołał Detlefa Carstena Roh-weddera na prezesa spółki. Początkowo Rohwedder zamierzał wprowadzić podobne rozwiązanie, jakie zastosował w koncer¬nie Hösch, czyli zrestrukturyzować upadające zakłady prze¬mysłowe, ale bez konieczności wyrzucania na bruk tysięcy ich pracowników. Jako zdeklarowany socjaldemokrata był przeciwnikiem lansowanej przez wielu menedżerów metody gwałtownych cięć kosztów, za pomocą której przy minimal¬nym poziomie zatrudnienia robotników i kadry urzędniczej można było osiągnąć optymalne wyniki produkcyjne.
Rohwedder miał świadomość, że jego stanowisko będzie kontrowersyjne. W radzie nadzorczej Towarzystwa Powierni¬czego zasiadało kilku przedstawicieli z zachodnich Niemiec, którzy zamierzali wykupić wschodnich konkurentów, tym samym przejmując ich rynki zbytu. Ludzie ci obawiali się, że kurs, jaki obrał prezes, może się przyczynić do powstania konkurencyjnych przedsiębiorstw na terenie dawnej Niemie¬ckiej Republiki Demokratycznej. Co prawda żaden z nich ot¬warcie nie zadeklarował sprzeciwu wobec linii postępowania Rohweddera, ale on wyczuwał, że jego wpływy słabną.
Kilka tygodni wcześniej mieszkańcy Lipska ponownie podjęli poniedziałkowe demonstracje, które przed dwoma laty przyczyniły się do obalenia dyktatury Ericha Honecke¬ra. Ty m razem protestujący żądali szybkiego wyrównania poziomu życia z landami Niemiec Zachodnich. Wystąpie¬nia te zaktywizowały Urząd Kanclerski w Bonn. Wysocy urzędnicy ministerialni niemal codziennie dzwonili do pre¬zesa Towarzystwa Powierniczego, sugerując mu, aby podjął jakieś działania, które pozwolą wyciszyć niepokoje społeczne i doprowadzą do zakończenia protestów. „Ci ludzie – powie¬dziano Rohwedderowi – obalili już jeden rząd, nic więc ich nie powstrzyma przed obaleniem następnego”.
Prezes w zamyśleniu spoglądał na „błękitną listę” leżącą na biurku. Jeśli rzeczywiście ma zamiar zrealizować propo¬zycje zawarte w tym dokumencie, powinien zacząć działać już teraz. Był jeszcze czas, żeby przekonać do tego projek¬tu członków rady nadzorczej. Jego nauczyciel języka nie¬mieckiego często cytował słowa Szekspira, że „lepszą czꜬcią odwagi jest ostrożność”. Rohwedder będzie więc musiał działać ze sprytem.
Wdrożenie tego projektu na szeroką skalę nie zdobędzie większości w radzie nadzorczej. Wszystkie rozmowy, które prezes Towarzystwa Powierniczego przeprowadził wcześniej z przedstawicielami instytucji gospodarczych i Urzędu Kan¬clerskiego, jednoznacznie wskazywały, że koncepcja „błękit¬nej listy” natraf na zdecydowany opór – nawet gdyby był to jedyny sposób ocalenia przed likwidacją przedsiębiorstw i za¬kładów przemysłowych wschodnich Niemiec. Dlatego Roh-wedder zamierzał zaproponować członkom rady rozwiązanie pośrednie, rodzaj eksperymentu polegającego na objęciu re¬strukturyzacją tylko kilkudziesięciu (nie więcej niż trzydzie¬stu) zakładów, które wymieniono w dokumencie. Jeśli eks¬peryment ten zakończy się sukcesem, w co Rohwedder nie wątpił, projekt uzyska akceptację rady nadzorczej i będzie wprowadzony w większości przedsiębiorstw należących do Towarzystwa Powierniczego.
Rohwedder odetchnął trochę swobodniej: „To może się udać”. Sięgnął po leżący przed nim dokument i jeszcze raz uważnie przeczytał tekst. Kiedy odłożył na biurko ostatnią stronę, był pewien, że jest w stanie uratować tysiące wschod-
14

nioniemieckich pracowników przed bezrobociem i koniecz¬nością emigracji zarobkowej. Musi się jednak spieszyć. Postanowił sformułować propozycje wniosków do przedysku¬towania na posiedzeniu rady nadzorczej. Układając w myślach pierwsze zdania, szukał wzrokiem dyktafonu frmy Olympus. Dostrzegł go na metalowym regale stojącym z tyłu.
Prezes wstał, uśmiechnięty i pewny siebie. Z „błękit¬ną listą” w dłoni podszedł do półki z książkami i obrócił się plecami do okna.
Zamachowcy czekali już od wielu godzin na ogrodzonej posesji w dzielnicy Schreber, oddaleni o niecałe sto metrów od domu Rohweddera. Obaj mężczyźni zjawili się tutaj po południu i zachowywali się tak, jakby zamierzali miło spę¬dzić czas w niewielkim ogrodzie, zaopatrzeni w kilka puszek piwa, które trzymali w torbach termoizolacyjnych, oczeku¬jąc na radiową transmisję z sobotniego meczu drużyny Bo-russia Dortmund.
W torbach nie było jednak piwa – znajdował się tam ka¬rabin snajperski używany przez siły NATO i celownik op¬tyczny zawinięty w ręcznik.
Młodszy z dwójki zamachowców, który, sądząc z wy¬glądu, nie ukończył jeszcze trzydziestu lat, włożył do prze¬zroczystego pojemnika z plastiku list z przyznaniem się do aktu terroru, chcąc w ten sposób ochronić dokument przed wiosennym deszczem. Pojemnik położył obok kempingowe¬go stołka, który przyniósł z niewielkiego tarasu ogrodowej altanki i bez słowa ustawił na ziemi.
Drugi zamachowiec, starszy mężczyzna o wysportowa¬nej sylwetce i żółtopłowych włosach, otworzył torby termo¬izolacyjne i zajął się składaniem karabinu. Pracował w sku¬pieniu, nie wypowiadając nawet słowa. Spojrzał w bok tylko na chwilę, gdy jego towarzysz wkładał list do plastikowego pojemnika. Nie przeczytał w ogóle treści listu, co zirytowa¬ło młodszego, który kilka godzin ślęczał nad kartką, zanim wreszcie uznał tekst za zadowalający. Teraz starszy mężczy¬zna polecił kompanowi, aby obserwował dom Rohweddera przez lornetkę i relacjonował, co widzi, podczas gdy on sam siedział nieruchomo na stołku kempingowym.
Człowiek z karabinem poruszył się dopiero wtedy, gdy w gabinecie zapaliło się światło. Stanął na siedzisku stołka i spojrzał przez celownik optyczny w stronę domu. Ziarniste światło w celowniku wytworzyło osobliwą formę bliskości między prezesem Towarzystwa Powierniczego a zamachow¬cem. Mężczyzna dojrzał paskowaną fakturę koszuli Rohwed-dera, widział także, jak tamten marszczy czoło, czytając jakiś dokument, a następnie, jak zmarszczki znikają.
Kiedy prezes wstał, żeby podejść do regału z książkami, zamachowiec wycelował w to miejsce na plecach, w które na¬uczono go celować.
Pocisk rozerwał tchawicę i górną część przewodu po¬karmowego ofary, zmiażdżył też aortę oraz rdzeń kręgowy. Rohwedder był martwy, zanim jego ciało upadło na podłogę. Zamachowiec nie od razu zszedł jednak ze stołka. Obserwo¬wał przez celownik optyczny, jak do gabinetu wbiega żona prezesa. Wtedy oddał drugi strzał, raniąc ją w rękę. Kiedy kobieta wybiegła z pokoju, jeszcze raz podniósł broń i strze¬lił po raz trzeci – pocisk trafł w regał z książkami. Dopiero teraz zamachowiec zszedł na ziemię. Jego towarzysz zebrał pieczołowicie trzy łuski i ułożył je równo obok siebie na siedzisku kempingowego stołka. Następnie obaj mężczyźni opuścili miejsce zbrodni, podążając wcześniej zaplanowaną drogą ucieczki.