Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Bezzmienna

Opis książki Bezzmienna:

Powieść o wampirach, wilkołakach i... sterowcach.

Alexia Maccon, lady Woolsey, budzi się bladym zmierzchem i słyszy, że jej mąż, zamiast spać, jak na porządnego wilkołaka przystało, drze się w niebogłosy. A potem znika, pozostawiając jej na głowie pułk nadprzyrodzonych żołnierzy, tabun zaklętych duchów oraz wściekłą królową na dokładkę. Ale ona ma w zanadrzu turniurę i zaufaną parasolkę, o arsenale kąśliwej uprzejmości nie wspominając. I gdy śledztwo rzuca ją do Szkocji, barbarzyńskiej ojczyzny szpetnych kamizelek, po raz kolejny staje na wysokości zadania. Kto wie, może nawet wyśledzi zaginionego małżonka – jeśli przyjdzie jej na to ochota.

Gail Carriger wyrwała się z prowincji i wyruszyła w podróż po Europie, mimochodem uczęszczając po drodze do paru szkół. Obecnie rezyduje w Koloniach wraz z haremem ormiańskich kochanków i pokaźnym zapasem londyńskiej herbaty.

Fragment książki: Rozwiń >>

Alexia leżała, patrząc w zamyśleniu w sufit, wiotka jak niedosmażony omlet. Naraz zesztywniała.
– Co się skończyło?
Odpowiedziało jej ciche chrapnięcie. W przeciwieństwie do wampirów wilkołaki w ciągu dnia nie sprawiały wrażenia martwych. Po prostu spały jak susły.
Niedoczekanie. Nie, dopóki ona ma tu coś do powiedzenia. Z całej siły dźgnęła męża kciukiem w żebra.
Czy to za sprawą dźgnięcia, czy może nadludzkiego dotyku, w każdym razie sapnął i ocknął się w jednej chwili.
– Co się skończyło?
Widząc nad sobą władczą twarz żony, lord Maccon zadał sobie pytanie, co też skłoniło go do poślubienia takiej kobiety. Alexia nachyliła się i skubnęła wargami jego pierś. Ach tak, inicjatywa i pomysłowość.
Skubanie ustało.
– Gadaj.
I manipulacja.
Zmrużył oczy.
– Czy ten twój mózg kiedyś ma wolne?
– Owszem – odparła wyniośle. Spojrzała na promień słońca widoczny zza skraju aksamitnej zasłony. – Wyłączyłeś go na dobre dwie godziny.
– Tylko dwie? Co powiesz na to, byśmy spróbowali na trzy, lady Maccon?
Alexia trzepnęła go z rezygnacją.
– Czy nie jesteś aby za stary na taki wysiłek?
– Jak możesz? – prychnął z urazą. – Mam dopiero nieco ponad dwieście lat, ledwo odrosłem od ziemi.
Ale tym razem lady Maccon nie dała sobie zamydlić oczu.
– Co się skończyło, pytam?
Westchnął.
– Ten dziwny masowy egzorcyzm zakończył się około trzeciej nad ranem. Ci, co mieli, odzyskali nadprzyrodzoność, oprócz duchów. Wygląda na to, że wszystkie z okolic Tamizy zostały zaklęte na amen. Około czwartej ściągnęliśmy tam ducha ochotnika i nie ucierpiał, więc nowe powinny bez przeszkód osiedlić się w okolicy, ale stare przepadły.
– Zatem już po wszystkim? Kryzys zażegnany? – Lady Maccon nie kryła rozczarowania. Koniecznie musi to zapisać w notesiku.
– Och, nie wydaje mi się. Tego nie da się zamieść pod dywan. Trzeba ustalić, co właściwie zaszło. Wszyscy wiedzą o incydencie, nawet śmiertelnicy, choć siłą rzeczy wywarł na nich mniejsze wrażenie. I każdy chce wiedzieć, co się stało.
– Nie wyłączając królowej Wiktorii – wtrąciła Alexia.
– Straciłem przez to paru świetnych widmowych agentów. Korona również. I miałem wizyty z „Timesa”, „Nocnego Eterografa” i „Wieczornego Lidera”, nie wspominając o wściekłym lordzie Ambrosie.
– Biedactwo. – Lady Maccon współczująco pogłaskała męża po głowie. Hrabia nie znosił użerania z prasą, a kontakt z lordem Ambrose’em przyprawiał go o wysypkę. – Dam głowę, że hrabina Nadasdy dostała spazmów.
– Że nie wspomnę o jej świcie. Bądź co bądź, minęły tysiące lat, odkąd królowa znalazła się w takim niebezpieczeństwie.
Alexia pociągnęła nosem.
– Może to im wyjdzie na dobre. – Nie było tajemnicą, że nie przepada za królową ula westminsterskiego i nie ma do niej za grosz zaufania. Lady Maccon i hrabina Nadasdy odnosiły się do siebie z ostrożną grzecznością. Hrabina zawsze zapraszała państwo Maccon na swoje rzadkie i prestiżowe przyjęcia, a oni zawsze przyjmowali zaproszenie.
– Masz pojęcie, że lord Ambrose miał czelność mi grozić? Grozić! Mnie! – Hrabia mało nie zawarczał. – Jakby to była moja wina!
– Może myślał, że moja – podsunęła jego małżonka.
Lord Maccon rozjuszył się jeszcze bardziej.
– Ha, niech sobie myśli, co chce. Mam w nosie jego i całą tę bandę przeklętych osłów.
– Licz się ze słowami, najdroższy. Zresztą dewan i potentat myślą tak samo.
– Grozili ci? – Hrabia usiadł i bluznął rynsztokowym przekleństwem.
Żona wpadła mu w słowo.
– Wcale im się nie dziwię.
– Słucham?
– Zastanów się, Conallu. Jestem jedyną nadludzką w okolicy, a przecież wszystkim wiadomo, że tylko nadludzcy wywierają na nadprzyrodzonych taki wpływ. Wniosek nasuwa się sam.
– Oboje wiemy, że to nie ty.
– Właśnie! A więc kto? Lub co? Co się właściwie stało? Jestem pewna, że masz na to jakąś teorię.
Hrabia nie wytrzymał i się roześmiał. Było nie było, związał się z kobietą bez duszy, więc jej pragmatyzm nie powinien go dziwić. Zdumiony tym, jak niezawodnie umiała poprawić mu humor, zwyczajnie będąc sobą, odparł:
– Ty pierwsza.
Alexia pociągnęła go na poduszkę i umościła głowę na jego piersi.
– Gabinet cieni ustalił, iż w grę wchodzi nowy rodzaj broni.
– A ty co myślisz? – zahuczało pod jej uchem.
– Niewykluczone, ale to jedynie robocza hipoteza. Możliwe, że Darwin ma rację i mamy do czynienia z ewolucją nadludzkości. Może to sprawka templariuszy. A może umyka nam coś istotnego. – Spojrzała ostro na milczącego małżonka. – A BUR na co wpadł?
Miała cichą teorię, że należy to do jej obowiązków muhjah. Przed objęciem przez nią stanowiska królowa Wiktoria sprawiała wrażenie osobiście zainteresowanej jej małżeństwem z Conallem Macconem. Lady Maccon często zachodziła w głowę, czy nie miało aby ono na celu zadzierzgnięcia więzi pomiędzy BUR-em a gabinetem cieni, przy czym władczyni nie podejrzewała chyba, iż odbędzie się to w wymiarze tak cielesnym.
– Co wiesz o starożytnym Egipcie, żono? – Conall odsunął ją i podparł się na łokciu, gładząc wolną ręką jej bok.
Alexia wcisnęła poduszkę pod głowę i wzruszyła ramionami. Ojcowski księgozbiór zawierał pokaźną kolekcję papirusów. Pan Tarabotti przejawiał pewną słabość do Egiptu, Alexia jednak interesowała się bardziej klasycyzmem. Nil i cała reszta zawsze uchodziły w jej oczach za dzikie i nieprzewidywalne, a powłóczyste hieroglify niezmiennie przegrywały w konkurencji z łaciną, której matematyczna precyzja stanowiła tak kuszącą alternatywę.