Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Bezduszna

Opis książki Bezduszna:

Powieść o wampirach, wilkołakach i parasolkach Po pierwsze, Alexia nie ma duszy. Po drugie, jest starą panną, której ojciec był Włochem, a teraz nie żyje. Po trzecie, została zaatakowana przez wampira, co stanowi oburzające naruszenie zasad dobrego wychowania. A dalej? Sprawy lecą na łeb, na szyję, gdyż ów wampir przypadkowo ginie z jej ręki, a nieznośny lord Maccon (hałaśliwy, gburowaty i zabójczo przystojny wilkołak) z rozkazu królowej Wiktorii wszczyna śledztwo. Jedne wampiry znikają, inne pojawiają się znienacka, jakby wyrastały spod ziemi, a podejrzenia padają na Alexię. Czy nasza bohaterka zdoła rozwiązać zagadkę skandalu, który wstrząsnął londyńską socjetą? Czy charakterystyczna dla bezdusznych umiejętność neutralizowania sił nadprzyrodzonych okaże się pomocna, czy raczej przysporzy jej wstydu? I co najważniejsze - kto naprawdę zawinił? I czy podadzą ciasto z kajmakiem? Wyjątkowo spektakularny debiut! ?Romantic Times? Carriger debiutuje w wielkim stylu, proponując nam romans wiktoriański, świetną komedię pomyłek i dosyć specyficzną wizję rzeczywistości w jednym. ?Publishers Weekly? Genialne i nadprzyrodzone! Angie Fox, autorka bestsellerów ?Timesa? Wyśmienita, wampirycznie satyryczna lektura, błyskotliwa i zabawna. Karen Marie Moning, autorka bestsellerowej serii fantastycznej Romans wiktoriański i komedia pomyłek w jednym! ?Publisher Weekly? Gail Carriger pisze, by odreagować smutne dzieciństwo pod okiem ekspatrianta i zrzędy. Wyrwała się z prowincji i wyruszyła w podróż po Europie, mimochodem uczęszczając po drodze do paru szkół. Obecnie rezyduje w Koloniach wraz z haremem ormiańskich kochanków i pokaźnym zapasem londyńskiej herbaty.

Fragment książki: Rozwiń >>

Alexia zrozumiała ze wstydem, że nie pozostaje jej nic in¬nego, jak chyłkiem wymknąć się z własnego domu; wszak nie wypadało mówić mamie, iż zamierza złożyć wieczorną wizytę w wampirzym ulu. Floote pomógł jej urzeczywistnić ten plan, nie kryjąc przy tym bynajmniej, co o tym myśli. Został lokajem Alessandro Tarabottiego, zanim jeszcze Alexia pojawiła się na tym świecie, w związku z czym posiadał wiedzę nie tylko w zakresie swojego fachu, ale też innych, bardziej pokrętnych dziedzin. Narzuciwszy na „panienkę” starą pe¬lerynę podkuchennej, wyprowadził ją drzwiami dla służby i zapakował do wynajętego powozu, zachowując przy tym wymowne, acz ze wszech miar kompetentne milczenie.
Koła zaturkotały na ulicy. Nie zważając na fryzurę i kapelusz, panna Tarabotti wysunęła głowę przez okno. Księżyc, coraz bardziej pękaty, nie zdążył jeszcze wzejść ponad dachami budynków. Wydało jej się, że widzi w górze samotny sterowiec, który przed wieczornym lądowaniem oddawał ostatni pokłon gwiazdom i miastu. I ten jeden jedyny raz nie zazdrościła pasażerom ich podniebnych wojaży. Wysoko w górze ziąb musiał panować okrutny; Londyn nie słynął z balsamicznych wieczorów. Alexia zadrżała i przymknęła okno. Powóz przystanął wreszcie pod względnie szacownym adresem w jednej z modniejszych dzielnic miasta, do której nikt z kręgu jej znajomych raczej nie zaglądał. Przewidując krótkie spotkanie, zapłaciła woźnicy, aby zaczekał, a na¬stępnie wbiegła po schodkach, unosząc wysoko rąbek najlepszej wizytowej sukni w szaro-zieloną kratę.
Młoda pokojówka otworzyła drzwi i dygnęła na powi¬tanie. Była niemalże zbyt ładna, z włosami w odcieniu starego złota i fiołkowymi oczami, a w czarnej sukience i białym fartuszku wyglądała jak spod igły.
– Panna Tahabotti? – zapytała z silnym francuskim akcentem.
Alexia kiwnęła głową, odruchowo wygładzając suknię.
– Hrabina czeka na panią. Phoszę tędy. – Pokojówka poprowadziła ją długim korytarzem. Poruszała się z wdzię¬kiem tancerki, jakby płynęła nad podłogą. Alexia poczuła się przy niej wielka, ciężka i niezdarna.
Dom nie różnił się zbytnio od jemu podobnych, przy czym urządzono go może z większym przepychem i wy¬posażono we wszelkie nowoczesne udogodnienia. Panna Tarabotti mimowolnie porównała go do rezydencji księżnej Snodgrove: tu dostatek i świetność przejawiały się na każ¬dym kroku, ale bez ostentacji – po prostu się to czuło, i już. Dywany były grube i miękkie, w harmonizujących odcieniach głębokiej czerwieni, sprowadzone zapewne przed trzystu laty z imperium otomańskiego. Na ścianach wisiały dzieła najwybitniejszych artystów, niektóre bar¬dzo stare, ale były wśród nich również płótna podpisane nazwiskami malarzy znanych Alexii z zapowiedzi pra¬sowych. Na wykwintnych mahoniowych meblach pysz¬niły się cudne rzeźby: rzymskie popiersia z kremowego marmuru, inkrustowane lazurytem bóstwa egipskie oraz współczesne posągi z granitu i onyksu. Za zakrętem panna Tarabotti znalazła się w holu pełnym lśniącej maszynerii, wyeksponowanej tak jak wcześniej dzieła sztuki. Ujrzała tam pierwszą maszynę parową, a także srebrne i złote monocykle oraz (aż jej tchu zabrakło z wrażenia) maszynę różnicową. Wszystko wypolerowane i dobrane z bezbłędną precyzją, a każdy przedmiot zajmował powierzoną mu przestrzeń z należną powagą i dostojeństwem. Całość budziła większy podziw aniżeli jakiekolwiek muzeum, które przyszło jej odwiedzić – a Alexia bardzo lubiła mu¬zea. Wszędzie roiło się od trutni, wystrojonych i miłych dla oka, pochłoniętych spełnianiem zachcianek swo¬ich państwa i dostarczaniem im wieczornej rozrywki. Oni również stanowili poniekąd dzieła sztuki, odziani z powściągliwą elegancją pod kątem wystroju i ściśle wyselekcjonowani.
Alexia nie miała duszy, aby w pełni docenić to, co uka¬zało się jej oczom. Miała jednak wyczucie stylu, toteż jej zdenerwowanie sięgnęło zenitu. Zakłopotana strzepnęła suknię – chyba zostanie uznana za nie dość wyszukaną. Następnie wyprostowała plecy i uniosła głowę. Pospolita, śniada stara panna jej pokroju nie może mierzyć się z ta¬kim przepychem, może jednak wykorzystać własne atuty. Dlatego lekko wypięła pierś i odetchnęła głęboko.
Pokojówka otworzyła przed nią drzwi przestronnego salonu, po czym dygnęła i odeszła bezszelestnie po czer¬wonym dywanie, kołysząc biodrami.
– Ach, panna Tarabotti! Witamy w ulu westminster-skim.
Kobieta, która wyszła jej naprzeciw, zupełnie przeczyła oczekiwaniom Alexii. Była niska, pulchna i swojska, o ró¬żanych policzkach i roziskrzonych oczach jak bławatki. Wyglądała jak pasterka żywcem wyjęta z renesansowego obrazu. Alexia odruchowo rozejrzała się za jej trzódką. Jak się okazało, nie bez racji.
– Hrabina Nadasdy? – spytała z wahaniem.
– Ależ tak, moja droga! Poznaj proszę lorda Ambrose’a. A to doktor Caedes. Tamten dżentelmen to jego wyso¬kość książę Hematolu, a pannę Dair pani zna. – Mówiąc to, wskazywała kolejno na wymieniane osoby. Jej ruchy zdawały się pełne wdzięku, a zarazem wymuszone, jakby przećwiczyła je wielokrotnie, tak jak lingwista ćwiczy wymowę słów w obcym języku.
Z wyjątkiem panny Dair, która posłała pannie Tarabotti miły uśmiech z szezlonga, nikt nie sprawiał wrażenia szczególnie ucieszonego jej widokiem. Panna Dair była jedynym trutniem w salonie; Alexia nie miała wątpliwości, że pozostali są wampirami. Żadnego z nich nie znała bli¬żej, kojarzyła jedynie nazwisko doktora Caedesa, na które natknęła się podczas swych potajemnych lektur.
– Miło mi państwa poznać – powiedziała uprzejmie.
Zgromadzeni wydali z siebie konwencjonalny po-mruk.
Lord Ambrose okazał się rosłym, niezwykle przystojnym mężczyzną i wyglądał dokładnie tak, jak według roman¬tycznego podlotka wampir wyglądać powinien – czyli był mrocznym, posępnym arogantem o orlich rysach i przepast¬nym spojrzeniu. Doktor Caedes też był wysoki, ale chudy jak tyczka, o przerzedzonych włosach zatrzymanych w pół odwrotu przez metamorfozę. Miał przy sobie lekarską torbę, lecz Alexia wiedziała, iż szczycił się dokonaniami z zakre¬su inżynierii raczej niż medycyny, i to one zapewniły mu członkostwo w Towarzystwie Królewskim. Ostatni z wymie¬nionych wampirów, książę Hematolu, wręcz ostentacyjnie nie rzucał się w oczy, co od razu nasunęło jej skojarzenie z profesorem Lyallem, budząc natychmiastową czujność i odruchowy szacunek względem jego osoby.
– Jeśli nie masz nic przeciwko temu, moja droga, chciała¬bym uścisnąć twoją dłoń. – Królowa znienacka przysunęła się z nadprzyrodzoną zwinnością.