Książki

kryminał, sensacja

Bez skrupułów

Opis książki Bez skrupułów:

Z zimną krwią Przeżyła? Czy to przeznaczenie, czy po prostu szczęście? Gdy porzucona przez narzeczonego, poniżona i zapłakana opuszczała kościół, przy ołtarzu wybuchła bomba. Początkowo wydawało się, że to dzieło szaleńca niewymierzone w żadną konkretną osobę. Dopiero gdy próbowano zepchnąć jej samochód z drogi, Nina zdała sobie sprawę, że ktoś chce ją zabić. Ale kto i dlaczego? Musi się tego dowiedzieć, i to szybko. Krok po korku odkrywa przerażającą prawdę - jej los jest w rękach genialnego szaleńca, który prowadzi grę bez skrupułów. Czarna loteria To miał być banalny zabieg chirurgiczny, ale pacjentka, pielęgniarka miejscowego szpitala, umarła niespodziewanie na stole operacyjnym. O błąd w sztuce lekarskiej zostaje oskarżona anestezjolog Kate Chesne. Wynajęty przez rodzinę ofiary adwokat, David Ransom, jest całkowicie przekonany o winie Kate i nie wierzy, że padła ofiarą spisku. Jednak gdy w tajemniczych okolicznościach ginie kolejna pielęgniarka, David zmienia zdanie. Nagle dociera do niego, że morderca wybiera swoje ofiary spośród pracowników szpitala. David zaczyna stawiać te same pytania, na które rozpaczliwie poszukuje odpowiedzi Kate.

Fragment książki: Rozwiń >>

Proszę mi opowiedzieć, co się wydarzyło.
Siedziała w wozie policyjnym już od półtorej godziny, rozmawiała z trzema policjantami, odpowiedziała na wszystkie ich pytania. Jej ślub to katastrofa, ledwo uszła z życiem, a ludzie na ulicy przyglądali się jej, jakby była jakimś dziwolągiem. A ten zimny jak ryba gliniarz oczekuje, że zacznie znowu od początku?
- Panno Cormier... - Westchnął. - Im prędzej skończymy, tym prędzej pani pojedzie. Co się stało?
- Usłyszałam wybuch. Mogę już jechać?
- Co to znaczy wybuch?
- Głośny huk. Dużo dymu i stłuczonego szkła.
- Powiedziała pani: dym. Jakiego był koloru?
- Słucham?
- Czarny? Biały?
- A czy to ważne?
- Proszę odpowiedzieć na pytanie.
Westchnęła z irytacją.
- Chyba biały.
- Chyba?
- No dobrze. Jestem pewna, że biały.
Odwróciła się, by na niego spojrzeć. Po raz pierwszy jej wzrok zatrzymał się na jego twarzy. Gdyby się uśmiechnął, gdyby miał w sobie choć odrobinę ciepła, byłaby to miła twarz. Musi mieć grubo ponad trzydziestkę. Ciemne włosy, powinien był je ostrzyc już ze dwa tygodnie temu. Twarz pociągła, piękne zęby, przenikliwe zielone oczy jak u romantycznego filmowego gliniarza, grającego główną rolę. Tylko że to nie jest filmowy gliniarz. To jest prawdziwy gliniarz z odznaką, zupełnie pozbawiony czaru. Obserwował ją obojętnie, jak gdyby oceniał jej przydatność na świadka.
Odwzajemniła jego spojrzenie, myśląc: i oto jestem, porzucona panna młoda. Pewnie się zastanawia, czego mi brakuje. Jaka jest moja straszliwa skaza, która spowodowała, że zostałam wystawiona do wiatru przy ołtarzu.
Schowała pięści w zwojach atłasu na podołku.
- Jestem pewna, że dym był biały - oznajmiła. - Jakiekolwiek miałoby to mieć znaczenie.
- To ma znaczenie. Wskazuje na nieobecność węgla.
- Ach, tak. Rozumiem.
- A płomienie?
- Nie. Żadnych płomieni.
- Czuła pani jakiś zapach?
- Coś jak gaz?
- Jakikolwiek zapach?
- Nie pamiętam. Ale byłam na dworze.
- Gdzie konkretnie?
- Siedziałam z ojcem Sullivanem w jego samochodzie. Na parkingu z boku. A więc nie wyczułabym gazu. Zresztą naturalny gaz nie ma zapachu, prawda?
- Trudno go wyczuć.
- A więc to bez znaczenia. Że go nie czułam.
- Czy widziała pani może kogoś w pobliżu, przed eksplozją?
- Był ojciec Sullivan. I kilka osób z mojej rodziny. Ale wszyscy odjechali wcześniej.
- A obcy ludzie? Ktoś, kogo pani nie zna?
- Wewnątrz nie było nikogo, kiedy to się stało.
- Tuż przed eksplozją, panno Cormier.
- Przed?
- Czy widziała pani kogoś, kto nie powinien był tam się znaleźć?
Jego zielone oczy wytrzymały jej pytający wzrok.
- Ma pan na myśli... uważa pan, że... - Milczał. - To nie był ulatniający się gaz?
- Nie. To była bomba.
Osunęła się na oparcie. To nie był wypadek, pomyślała. Wcale nie wypadek...
- Panno Cormier?
Przeraziło ją jego beznamiętne spojrzenie.
- Przepraszam, ale muszę zadać pani to pytanie. Proszę zrozumieć, że muszę zbadać ten trop.
Przełknęła głośno.
- Jakie... jakie pytanie?
- Czy ktoś chce panią zabić?