Książki

sztuka

Barbarzyńca w ogrodzie

Opis książki Barbarzyńca w ogrodzie:

Przeraźliwa cisza południa. Rolety opuszczone, miasto śpi, domy też, pod tynkiem unosi się i opada zwolniony oddech kamieni. [...] Ulice są puste, tylko na murkach śpią koty. Dotknięte ręką otwierają oczy, w których - jak na zatrzymanych zegarach - zapisane jest nieruchomo południe wąską wskazówką źrenicy. [...] Miasta włoskie różnią się między sobą kolorem. Asyż jest różowy, jeśli to banalne słowo może oddać ton lekko czerwonego piaskowca; Rzym utrwala się w pamięci jak terakota na zielonym tle. Orvieto natomiast jest brązowozłote. Czym jest ta książka w moim pojęciu? Zbiorem szkiców. Sprawozdaniem z podróży. Zbigniew Herbert Barbarzyńca w ogrodzie wraz z Labiryntem nad morzem i Martwą naturą z wędzidłem tworzy trylogię - niezwykłą opowieść o "złotych wiekach" sztuki i cywilizacji europejskiej.

Fragment książki: Rozwiń >>

Ceremonia ofiary odbywała się na zewnątrz, o czym świadczą ołtarze znajdujące się przed świątynią. Perystyl i pronaos były zbyt wąskie dla tłumnych procesji. Świątynia dla większości wyznawców była tam, co się widzi na zewnątrz. Toteż architekci greccy interesują się bardziej takimi sprawami , jak wysokość i rozstawienie kolumn, proporcje bryły, rozmieszczenie elementów dekoracyjnych - niż poszukiwaniem nowych rozwiązań wnętrza. Na południe od Bazyliki jedna z najpiękniejszych, najlepiej zachowanych świątyń doryckich, jakie dotarły do naszych czasów. Odkrywcy przypisywali Posejdonowi. nasze badania, w oparciu o znalezione przedmioty kultu, rewindykowały ją małżonce Zeusa, herze z Argos. Także skorygowano pierwotny sąd, że jest to najstarsza budowla sakralna Paestum. Przeciwnie, jest ona najmłodszą z zachowanych świątyń doryckich Posejdonii. Pochodzi z około 450 roku przed naszą erą, wyprzeda o kilka lat ateński Partenon, a więc należy do epoki klasycznej doryzmu. Bryła świątyni jest, zwarta, a jednocześnie lżejsza od architektonicznych budowli. ma doskonale wyważone proporcje, poszczególne elementy wiążą się ze sobą w całość niezawodnie jasną i logiczną. Artysta dorycki operował nie tylko kamieniami, ale także pustą przestrzenią między kolumnami, modelując po orfejsku powietrzem i światłem. (...)