Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Banita

Opis książki Banita:

Jam Jacek Dydyński, kiedyś szlachcic, polski pan.
Teraz banita wyjęty spod prawa!
Tyle znaczyłem, co szabla, którą najmowałem za złoto magnatów.
Dziś nie mam nic!
Dworu, rodziny… Straciłem młodość w zwadach, pojedynkach.
Wzgardzony, wyśmiewany, oddaję szablę, co kiedyś służyła hetmanom - na usługi pięknej kurtyzany.
Stworzenia – jak mówią - bez duszy. Zabić je - ot jak świecę zgasić.
Ja jednak wiem, że to nieprawda…
Bo zamieniłem szlachecką fantazję…
Na miłość ladacznicy.
Dziś zagram o nią w kości z samą panią Śmiercią.

Fragment książki: Rozwiń >>

Po takiej nocy warto zawsze sprawdzić, gdzie są buty, suknie i czy pieniądze nie ulotniły się czasem z sakiewki. Ale ponieważ stolnikowic takowych rzeczy nie posiadał, darował sobie poszukiwanie stroju na podłodze.
– Hej, obudź się wreszcie!
Ledwie jej dotknął, a już zerwała się jak łania. I oczywiście zaraz pożałował tego, bo niemal natychmiast ściągnęła na siebie pierzynę, przykryła się, cofnęła w róg łoża, starannie zasłaniając wszystkie wdzięki.
– Gdzie ja jestem?
Milczenie. Spoglądała na niego ślicznymi błękitnymi oczyma, których widok nie tylko zmiękczał męskie serca, ale zapewne pomagał ulżyć także niejednej pańskiej sakiewce.
– Ty mnie tu przyprowadziłaś?
Kiwnięcie wdzięczną główką.
– Nie umiesz mówić?
Znowu kiwnięcie. No cóż, wyglądało na to, że niedawna towarzyszka łoża bynajmniej nie należała do gadatliwych, co zresztą bardzo się chwaliło, o ile oczywiście potrafiła uczynić ze swoich usteczek całkiem inny użytek.
Stolnikowic odnalazł wzrokiem koszulę leżącą na oparciu krzesła, sięgnął po nią, włożył od góry, czując, że świat dokoła był chyba bardziej pijany niż on sam, bo ciągle skakał oberka.
Potem Dydyński rozejrzał się po izdebce, w której przebywał, zobaczył bielone ściany, pajęczyny po kątach. Dziewka wdziała swoją koszulę, otwarła okno i pchnęła okiennice.
W chwilę później w sąsiedniej komnacie rozległy się kroki, a potem drzwi otwarły się gwałtownie. Stanęła w nich niewiasta, a raczej, jak podejrzewał Dydyński – murwa, bo szlachcic wytrzeźwiał już na tyle, że z grubsza rozumiał, gdzie się znalazł. Kobieta była ciemnowłosa i ciemnooka. Jej bujne kędziory spięte były w cztery warkocze opadające na aksamitną suknię z fortugałami. W przeciwieństwie do złotowłosej nimfy, która tak dzielnie pielęgnowała w nocy konika pana stolnikowica, ta wyglądała jak furia, a Jacek słusznie podejrzewał, że jej nadejście zwiastuje kłopoty.
– Mości panie – rzekła od progu – już południe, a wy jeszcze w łożu. Czas zapłacić.
Masz babo placek. Jeszcze nie skończyła się poprzednia, a już wdepnął w nową awanturę.
– Zapłacić? A za co? – zapytał z głupia frant, bo w jego położeniu słowa czarnowłosej bardziej go bawiły,niż przerażały. W końcu cóż jeszcze mogło go spotkać?
– Za nocleg, wino i owoce.
Faktycznie, na stole stał pusty dzban, półmiski i salaterki z limonami i jabłkami. Po nadgryzionych owocach i pestkach chodziły muchy. Dydyński westchnął i uśmiechnął się złośliwie.
– A czy ja wyglądam na człowieka, który ma pieniądze, miła panno?
– Rachela! – wrzasnęła ladacznica. – Kogoś ty tu przyprowadziła?! Oberwańca bez pludrów, co świeci gołą rzycią?
Niemowa cofnęła się w kąt, otwarła usta, złożyła dłonie w bezradnym geście.
– Twoja służka – rzekł pojednawczo Dydyński – uratowała moją skórę. Gdyby nie jej rączka, którą zaraz chętnie ucałuję, nie leżałbym w tym łożu, ale na stole u cyrulika. O ile w ogóle nie skończyłbym z rozbitym łbem w rynsztoku.
– Skoro cię uratowała, mospanie, tedy jako człowiekowi honorowemu godzi się jej zapłacić. Widzisz chyba, że to nie szpital, a my, nieszczęsne niewiasty, nie żyjemy jak jaskółki, powietrzem i ziemią. Musimy coś jeść i płacić czynsze miastu.
– Łatwo ci rzec, zapłać. Szkopuł w tym, że nie mam czym. I cóż teraz, zacna kurtyzano? Co zrobisz?
– Mam otworzyć okno i zacząć krzyczeć – ślicznie wyglądała, kiedy tak zaciskała piąstki – że złapałam złodzieja? Mają się zbiec ludzie i podziwiać pana ślachcica na barłogu u murew?
– Poczekaj. – Dydyński nagle coś sobie przypomniał.– Ty jesteś Bieta? Miejska przechodka?
– Metresa! – wycedziła, unosząc dumnie głowę jak rasowa klacz zebrana na wodzach. – I nie miejska, nie pańska, ale wolna! Przechodek szukaj, acan, w rynsztoku!
– Znaczy się kurwa zwykła! – rzekł Dydyński, niefrasobliwie drapiąc się po głowie.
Przyskoczyła do niego tak szybko, że w obecnym pijackim stanie nie zdołał nawet unieść ręki. Rozległ się trzask jak kurka uderzającego krzoską o panewkę, a zaskoczony stolnikowic oberwał smukłą dłonią w gębę, aż wszystkie gwiazdy zatańczyły mu przed oczyma.
– Nie waż się tak do mnie mówić! Nie daję woźnicom i szlachcie hołocie. Nie dostałbyś moich wdzięków nawet za skarby tureckiego sułtana.
Dydyński zerwał się z łóżka jak ryś. Metresa krzyknęła, podniosła dłoń, ale tym razem szlachcic był szybszy. Chwycił jej smukłą rączkę, unieruchomił jak w kowalskich kleszczach.
– Powoli, turkaweczko. Nie uderzysz dwa razy polskiego pana.
– Nie uwierzysz, ilu z was jeszcze mi płaci za takie bicie!
– To prawda? Z tym Potockim? Szukasz szabli do wynajęcia? Różnie ludzie gadają...
– Ludzie, o których mówisz, powinni wiedzieć, że znalazł się szlachcic o wiele mężniejszy od ciebie, pan Bełdowski, były żołnierz lisowski.
Dydyński puścił ją i roześmiał się gorzkim, cichym śmiechem.
– Moja ty mała lisico... Bełdowski mężny? Lisowczyk? Chyba ze spalonej chorągwi. Otóż imaginuj sobie, że spotkałem tego twojego Bełdowskiego, jak przepijał zaliczkę, którą mu dałaś, i szczegółowo rozpowiadał przed panami braćmi, jak to oszukał i wychędożył głupie murwy. Co więcej, sprawiał wrażenie, że robotę dla was traktuje równie poważnie, co zeszłoroczny śnieg.
– Łżesz, mospanie!
– A więc to nieprawda, że najpierw Bełdowski miał ciebie na raka, potem na boku i na sposób animalis *?
– Co on tam wie! – Machnęła ręką gniewnie.
– Może to, że najlepiej miłość wychodzi ci Amazonum more sticta cum framea **? Bełdowski wie o tobie wiele. Zbyt dużo, na mój gust. Zatem albo stać go na używanie twych wdzięków, w co wątpię, albo też dałaś mu zakosztować swej łączki gratis, na zadatek tego, co miał uczynić z Potockim.
Bieta spoglądała na niego rozwartymi szeroko oczyma. Nie wiedział, czy wierzy w prawdziwość tych słów, czy też wzbiera w niej gniew. Lecz nagle Rachela ujęła ją za ramię. Błękitne oczy przechodki były błyszczące od łez, kiedy dotknęła swoich ust, wskazała na Dydyńskiego, a potem pokiwała głową.
– Byłaś tam? W karczmie? Słyszałaś, co mówił Bełdowski?
Pokiwała głową tak mocno, jak baranek.
– O Boże! – jęknęła Bieta. – Oszukał nas!
– Sprawiłem mu takie cięgi, że popamięta Dydyńskiego ad mortuum defecatum. Obiłem go gratis w waszym imieniu. Nieprędko zobaczycie znowu jego sparszywiałą gębę.
Bieta była blada, przerażona. Teraz nie miała w sobie nic z wilczycy. Dydyński miał wrażenie, że nagle postarzała się o kilka lat.
– Mogę zająć się Potockim – powiedział bez ogródek – zabić go raz na zawsze. Jestem Dydyński, stolnikowi sanocki, wynajmuję moją szablę na usługi. Nigdy nie służyłem metresom, ale jestem w potrzebie.
– Zabijesz go? Ty?
– Tak jak wielu innych. Tą oto ręką.