Książki

literatura piękna

literatura piękna polska

Bambino

Opis książki Bambino:

Ula lubiła się opalać. Słońce wynaleziono przed wojną, brązowa skóra znaczyła zdrowie. Higiena, przede wszystkim higiena. Ula lubiła opalać się w Międzyzdrojach, nie potrzebowała do tego towarzystwa. Mężczyźni potrzebni byli dla kontrastu...

Książka nominowana do nagrody Nike 2009.

Fragment książki: Rozwiń >>

Ostatnie dni przed jego wyjazdem. Względność czasu. Poznaje względność czasu. Te dni dłużą się rozpaczliwie. Skoro wie, że on ma bilet i jedzie na pewno. Dokładnie zna dzień i godzinę. Pociągiem specjalnym, poza rozkładem, ma bilet i zna godzinę. Skoro dane są dostępne. Mógłby zrobić z tego zadanie. Dla swoich uczniów. Zadania o pociągach. Z jaką prędkością ten opuści peron? Stację
Szczecin Główny? Wysunie się spoza budynku dworca. Nabierze tempa, wjedzie, pogwizdując, na most kolejowy. Nie, zaraz, nie pojedzie tym mostem. Obierze kierunek do tej pory zamknięty, nieczynny. Ku granicy z bratnim, niemieckim państwem, gdzie się nie zatrzyma. Mijając inne pociągi jadące ze stacji C ze zmienną prędkością. Wiozące ludzi. Ale zadanie powinno zawierać też inne dane.
Prosta mechanika ruchu to za mało. Porzucone obiekty. Ula przypomina sobie coś ze szkoły. Myśli o sile przyciągania. Ten pociąg musi mieć silną lokomotywę, żeby wyrwać stąd ludzi. Nawet ci, którzy o wyjazd zabiegali, na wyjazd się ucieszyli. Zostawiają adresy, mieszkania, szlaki. Jego powinien odciągać budynek szkoły, solidny, ciężki. Lubił w niej uczyć, stawać twarzą do tablicy, wyglądać
przez okno. Zwłaszcza te intermezza lubił. Jej mieszkanie, wzmocnione przez zapory z zasłon,
zamków. Przez dotyk. Bar, stosy talerzy, ciężkie kotły. Podróże po kraju, Ula nie zna dobrze wszystkich ich szlaków. Już nie pozna. Nie wszystko warto wiedzieć. Stefan może być każdym. Nie dlatego go... Wyobraża sobie budynki, ulice, ludzi na ławkach w parku. Wszystkie te obiekty od a do nieskończoności przyczepione kotwicą (jesteśmy w mieście portowym) do składu pociągu. Może
pomaga ten zwrotnicowy z kamienia stojący przed dworcem? Gdyby szarpnąć, powinny zatrzymać, wbić w ziemię, przebić tory. Niewykluczone, że dadzą atomowy napęd, myśli, żeby na pewno pojechali. Mają doświadczenie, ludzkość ma w tej sprawie doświadczenie. Dokonała kilku wielkich przemieszczeń w ostatnim czasie. Ma środki. Wcale nie kojarzy tego z tymi wyjazdami, których udaje, że nie pamięta. Jeśli kojarzy, bardzo głęboko w sobie.
Zabiera większość tego, czego on nie chce zabrać. Trochę tak, jakby miał mieć do czego wrócić.
Dekoracje pod nieobecność aktora. Przypomina sobie, jak by to robiła mama. Bohaterki powieści realistycznych zajmujących środkową półkę przeszklonej biblioteczki. Nieznane ciotki, zapomniane sąsiadki. Tak robi na początku przygotowań.
- Dobrze. Mam duże mieszkanie - drugi pokój, nazywany pragmatycznie składzikiem, teraz się nada. Można tam urządzić... Urządzić... Co urządzić? Jednak go prosi. - Sprzedajmy książki. Może będę chciała wynajmować. Od lat planuję remont. Będę miała z tym kłopot. Jeśli tych ubrań, tych ubrań nie bierzesz... Gdzie to mam trzymać? Będę miała czas na remont, więc zadecyduj, proszę... -
Garnitury ojca. Zniknęły któregoś dnia, kiedy próbowała dostać się do obozu, do miejsca czasowego pobytu osoby z nieustalonym statusem państwowym, swojej matki, urodzonej zresztą też tutaj. Żeby zawieźć mamie paczkę i otuchę. Sukienki zostały, to co z nich zostało. Uczyła się na nich u sąsiadki przeróbek. Jeszcze mogłyby czemuś, komuś służyć. Wstawki, warianty bluzek.
Te przygotowania, trudności z upchaniem po znajomych, podzieleniem, sprzedaniem dobytku absorbują, odwracają uwagę. Jednak potem, od pewnej chwili jest juŜ samo czekanie. I wówczas Ula myśli o względności czasu. Paląc więcej, przy nim i bez niego, dokładając do nieopróżnianej popielniczki starannie zgniecione pety, kołysząc nogą albo nawet kładąc nogi na stole, myśli,
chwilami zapominając o czym.
Nie pamięta daty pierwszego spotkania. Nie obchodzą rocznicy.
- Po to bierze się ślub. Żebyś miała okazję - kpi z Anny, kiedy ta kupuje szampana w pierwszą rocznicę swojego ślubu.
Więc ona nie pamięta dokładnie. Odliczanie wstecz. Zwykle nie znamy też dat rozstań. Te przychodzą niespodziewanie. Kartka na stole, śmierć, zaginął na polu chwały. Rozwód, tu datę można oswajać. Idziesz do sądu, z góry wiedząc. Tylko że to następuje po wszystkim, nawet jeśli serce krwawi. Data uwolnienia. A taka? Data wyjazdu w jedną stronę? Co to za data? Nowy zwyczaj? Nowa
dynamika wieku? Ula zaczyna myśleć więcej o polityce.
O filozofii życia. W swoim pokoju. Zaczyna czuć, co przeżyła.
Przelicza czas „do” na godziny, minuty, sekundy. Chciałaby być blisko niego, ale już go pożegnała, czuje się oddzielna, oddzielona także tymi przygotowaniami, które inicjuje sama. W niedzielny poranek leży obok, patrzy w zasłonięte okno. Jeden, dwa, trzy. Liczy. Sekundy. To jej ciąży. Konieczność bycia obok, skoro trzeba się odzwyczaić.