Książki

romanse

Bałamutka

Opis książki Bałamutka:

Panna Zoe Armstrong jest piękna, czarująca i bogata, jednak jako nieślubna córka markiza Rannocha niezupełnie należy do arystokracji. Świadoma, że dobrą partią będzie raczej tylko dla łowców fortun, Zoe nie szuka miłości, lecz flirtuje i kpi z adoratorów. Gdy zostaje przyłapana sam na sam ze Stuartem Mercerem, którego zna do dzieciństwa, wydaje się, że presja towarzystwa zmusza ich do ślubu. Tymczasem serce zaczyna żywiej bić dla brata Stuarta - Roberta

Fragment książki: Rozwiń >>

Rodziny Rowlandów i Amherstów zgromadziły się w gabinecie markiza Mercera, który siedział za wypolerowanym mahoniowym biurkiem. U jego stóp spały dwa psy – Figlarz i Piękna. Matka markiza, Jonet, zajęła miejsce naprzeciwko niego po lewej stronie. Po prawej natomiast zasiadł jego ojczym, Cole. Dokładnie pomiędzy nimi siedział rodzinny potępieniec.
Mercer spojrzał przez blat na brata. Robert zwiesił głowę zrezygnowany i zgarbił ramiona, a mimo to markiz nie znajdował dla niego w swoim skamieniałym sercu ani krzty współczucia. Chwilę ciszy w i tak już wymuszonej rozmowie przerwał odgłos lokaja wnoszącego kawę. Matka poinstruowała go zdawkowo, by postawił tacę na skraju biurka Mercera. Potem odchrząknęła dyskretnie i zaczęła nalewać każdemu po filiżance.
Mercer obserwował jej poczynania jak przez mgłę, prawie nie widząc delikatnej porcelanowej filiżanki, którą przed nim postawiła. Starał się nie myśleć o sobie, ale o matce. Można by rzec, że obaj synowie rozczarowali ją zeszłej nocy. Czy wciąż była wściekła? A może zrezygnowana?
Przyjęcie nie mogło okazać się większym fiaskiem, pomyślał Mercer, stukając swoim nowiusieńkim piórem ze stalówką o blat biurka. Wczorajsza kłótnia z Zoë na tarasie wytrąciła go z równowagi z powodów, o których wciąż jeszcze nie chciał myśleć. Potem Claire urządziła nad misą ponczu przedstawienie godne gwiazdeczek teatru z Drury Lane.
Jednakże okrutny los uznał to wszystko za niewystarczającą karę. Mercer został skazany na bycie świadkiem upadku Zoë. Na oglądanie jej półnagiej na kolanach własnego brata; scena ta wyryła się w jego pamięci już na zawsze. Zoë okrakiem na udach Roberta, z krągłą piersią wystającą z poluzowanego gorsetu i bujnymi lokami rozrzuconymi na nagich ramionach. Z wilgotnymi pełnymi wargami wyglądała bardzo zmysłowo. Lubieżnie. Właściwie dokładnie w ten sposób wyobrażał sobie ją zawsze w wirze namiętności.
Zniesmaczony samym sobą zamknął oczy i odepchnął erotyczną wizję w najdalszy, najczarniejszy zakamarek umysłu – chyba po raz setny. Zoë ma zostać żoną Roberta. Wspomnienie tej jędrnej, idealnej piersi ze sterczącym kusząco różowym sutkiem już nigdy nie powinno gościć w jego pamięci. Jego złość na Zoë, wieczna frustracja opanowująca go, kiedy o niej myślał (co miało miejsce zdecydowanie zbyt często), a nawet jego troska o jej dobro – to wszystko musiało się skończyć. Teraz obowiązki te spadną na jego brata. Mercer powinien odczuć ulgę, że wreszcie pozbył się kłopotu. Zamiast tego jednak zastanawiał się, czy Robert sprosta zadaniu.
Oczywiście matce nie trzeba było mówić o tym, co zaszło w gabinecie. Była zbyt wnikliwą obserwatorką. Zeszłej nocy, gdy tylko drzwi zamknęły się za ostatnim gościem, zmieszała Roberta z błotem. Nawet Święta Inkwizycja nie umywała się do zagniewanej Jonet Amherst. Robert wydusił z siebie wszystko w chaotycznym, nieskładnym potoku wymówek i przeprosin, aż w końcu matka schowała pazury i pozwoliła mu odejść i wylizać rany. Ze starcia z hrabiną Kildermore nikt nie wychodził bezkrwawo.
Ojczym, choć nieco bardziej dyplomatyczny, nie był wcale szczęśliwszy od żony, ponieważ Zoë z dawien dawna była jego ulubienicą. Jeśli zaś chodzi o Mercera, cóż, sam do końca nie pojmował, co czuje. Do takiego właśnie wniosku doszedł, gdy matka skończyła podawać wszystkim kawę. Targał nim gniew pomieszany ze smutkiem, ale i dziwna wewnętrzna złość, której wyjaśnić nie potrafił.
– Na litość boską, przestań już stukać! – Robert spojrzał wilkiem na pióro Mercera. – Małżeństwo jeszcze zniosę, ale to cholerne tłuczenie musi ucichnąć, do licha ciężkiego!
Mercer odrzucił z impetem pióro, które poturlało się po blacie.
Ojczym odchrząknął gwałtownie.
– Licz się ze słowami, Robercie! – ostrzegł. – Jest z nami twoja matka.
Robert zerknął na Jonet kątem oka.
– Tak, cóż… To dobrze, że nie słyszałeś, jak ona wczoraj na mnie naskoczyła. Od przekleństw, które ciskała, stanęłyby ci nawet włosy w uszach.
– Choć wam, młodym i zuchwałym, mogę się wydawać stary jak Mojżesz – odparł ojczym – nie osiągnąłem jeszcze wieku, który sprzyja pojawianiu się włosów w uszach. – Siedział przez moment z posępną miną, a potem sięgnął po filiżankę kawy. – Jeśli zaś chodzi o to małżeństwo, to Zoë jest uroczą dziewczyną. Oboje z waszą matką od zawsze kochaliśmy ją jak córkę. Gdybyśmy jednak uważali cię za nieszczęśliwego…
– Cole, nie myślisz chyba, że ma to teraz jakieś znaczenie? – przerwała mu Jonet. – Zoë została znieważona i Robert może za to winić jedynie siebie. Stało się.
– Tak – przyznał Robert ze smutkiem. – Czekam tylko na odpowiedź Rannocha.
– Wszyscy się domyślamy, jaka będzie – odparł Mercer. – Chociaż markiz może nieźle obić cię szpicrutą, zanim wypowiesz przysięgę.
– Dziękuję za te słowa pociechy – prychnął Robert sarkastycznie.
Mercer zignorował brata i znów przejął kontrolę nad rozmową.
– Mamo – powiedział, zwracając się do Jonet. – Czy będziesz tak miła i napiszesz zapowiedź zaślubin?
– Oczywiście – odparła. – Mogę zrobić to od razu. A ty, Cole, mógłbyś pomówić z biskupem?
– Ach, tak, trzeba załatwić zezwolenie na szybką ceremonię!
– Pozostaje jeszcze wybór kościoła – dodał Mercer. – Skoro Richmond jest tak daleko…
– Nie, przestańcie! – wtrącił Robert i rozejrzał się rozpaczliwie po twarzach zebranych. – Wy… To wszystko… Potrzebuję trochę czasu. Nie potrzeba mi pozwolenia na szybką ceremonię. Muszę najpierw załatwić parę spraw. Spotkać się z… różnymi ludźmi. Czy nie możemy zaczekać z ogłoszeniem zapowiedzi kilka dni? Pozwolić na długie narzeczeństwo?
Długie narzeczeństwo.
Przedłużenie tego piekła dla wszystkich.
Mercer zamaskował nagłe przerażenie wzruszeniem ramion.
– Jak już mówiłem przy śniadaniu, papo, obawiam się, że jestem pilnie potrzebny w Greythorpe – powiedział. – Jutro muszę opuścić Londyn bez względu na wszystko. Jednakże mamy już koniec sezonu. Może Robert powinien rozważyć wyjazd z wami do Elmwood na jakiś czas? Plotki nieco ucichną, kiedy wszyscy opuszczą stolicę i udadzą się na wieś.
Wszelako Robert wcale nie wyglądał na uradowanego tym pomysłem. Ojczym pochylił się w jego stronę i poklepał go mocno po ramieniu.
– Myślę, że twój brat ma rację, chłopcze.
Jednakże matka potrząsnęła przecząco głową.
– Z zaręczynami czy bez, to będzie wyglądało, jakby porzucał Zoë. – Jonet urwała na chwilę i w zamyśleniu upiła łyk kawy. – Stuarcie – rzekła w końcu, odstawiając filiżankę. – Uważam, że w tym roku wszyscy powinniśmy udać się do Greythorpe. Łącznie z Zoë.
Mercer odchylił się w fotelu. Tego się nie spodziewał. Właściwie to pragnął czegoś zupełnie przeciwnego. Chciał trzymać się jak najdalej od Roberta i Zoë.
– To wykluczone – powiedział szorstko. – Gdyby nawet miało to jakiś sens – a go nie ma – Shepton pisał do mnie we wczorajszym liście, że we wsi pojawiła się ospa. Muszę tam natychmiast jechać. Sam.
– Ale przecież wszyscy dostaliśmy lekarstwo pana Jennera – przekonywała Jonet. – Poza tym rezydencja znajduje się pięć kilometrów od wsi. Nic nam nie będzie.
– A co z Zoë? – rzucił Mercer nieco zbyt szorstko. – Czy jej nic nie będzie? Wielkie nieba, czy nikt tu o niej nie myśli?