Książki

romanse

Babskie gadanie

Opis książki Babskie gadanie:

Czterdziestokilkuletnia Iza wikła się w romans z żonatym mężczyzną. Decyzja na pierwszy rzut oka nie wydaje się odpowiedzialna, ale? Czarek jest fajny, przystojny, a jego małżeństwo to fikcja. Bohaterka, pierwszy raz w życiu, postanawia walczyć o swoje. Tyle że wybranek nie wykazuje się nadmierną odwagą w sprawie poinformowania żony o zmianie w swoim życiu? Izę wspierają koleżanki, z którymi odnowiła znajomość po latach. Wśród nich są: projektantka mody, utrzymanka budżetówki, dziennikarka, redaktorka radiowa, przedszkolanka, żona marynarza oraz humanistka, która robi karierę w banku. Fajnie jest mieć prawdziwą miłość i prawdziwe brylanty, ale czy warto dla nich być tą trzecią?

Fragment książki: Rozwiń >>

Już kilka razy wspominał o wynajęciu hotelowego pokoju, ale ten pomysł zupełnie mi nie pasował. Wiedziałam, że będę się tam czuć jak wzywana na telefon dziwka. On mnie niezmiennie zapewniał, że to bzdura, Dziewczynki pytały, czy się z koniem na łby pozamieniałam, ale co ja mogłam poradzić na to, że tak właśnie mi się to kojarzyło?
Jednak teraz, kiedy mnie całował, przerywając cichymi zapewnieniami o miłości i mówiąc, jak bardzo mnie pragnie, postanowiłam w końcu skapitulować.
Też przestały mi już wystarczać pocałunki i krótkie pieszczoty przy kawiarnianym stoliku. Też bardzo go chciałam. Całego.
–Są tu jakieś pokoje na górze? – spytałam z ustami tuż przy jego ustach.
Zamarł w kompletnym bezruchu, w pół pocałunku. Ja też. Zupełnie jakbyśmy brali udział w zabawie „raz, dwa, trzy, Baba-Jaga patrzy”. Wiedziałam doskonale, że nad nami jest normalny budynek mieszkalny, i tym swoim pytaniem chciałam tylko dać sygnał na bliżej nieokreśloną przyszłość. Nie mówiłam o dzisiejszym wieczorze.
Chociaż sama już nie wiem, o czym mówiłam i co miałam na myśli, bo – jak za każdym razem – zamknięta w jego ramionach byłam mocno zamroczona.
–Tu akurat nie, ale całkiem niedaleko stąd są. – Czułam, że boi się mnie spłoszyć. Czekał w wyraźnym napięciu, co odpowiem.
Niepotrzebnie się obawiał. My, kochanki, żeby się przynajmniej za cokolwiek szanować, nie rzucamy słów na wiatr.
–Ale dzisiaj? – Sama myśl o tym, że mogłabym za chwilę znaleźć się z nim w łóżku, przyprawiła mnie o łomotanie serca. – Przecież musimy wracać do domu.
–Ja nie muszę – znowu wyczułam, że się wystraszył mojej ucieczki – zadzwonię, że coś się stało i zostaję w pracy. To się często zdarza.
No jasne! Niech żyją złodzieje, mordercy i wszyscy inni kryminaliści chodzący po tym mieście! Czyniąc zło, czynicie dobro! Wasza Praca – Nasze Alibi!
A w zasadzie to nie nasze, tylko jego. Ja nie mogę się na nie powołać, niestety.
Co miałabym powiedzieć Felce? Kładź się spać i nie czekaj na mnie, bo mamusia idzie do hotelu, żeby… się bzykać – wpadło mi do głowy ulubione określenie Carycy.
Oszukiwanie Felki starałam się zmniejszyć do niezbędnego minimum, więc nie ukryłam, że mam dzisiaj randkę z Czarkiem.
Że też nie zmyśliłam wyjścia na tańce z Dziewczynkami – zżymałam się w myślach. – I tak łżę jak pies, więc co by to była za różnica: jedno kłamstwo w tę czy w tamtą? Mogłabym przynajmniej nałgać, że zostaję u którejś na noc. A tak? Jeśli nie wrócę do domu, będzie to jednoznaczny komunikat.
I czy aby mam pewność, że jestem na to gotowa już dziś? Czy nie powinnam się z tą myślą oswoić, przygotować się do tego, czym ostatecznie przypieczętuję swój nowy status społeczny?
Jestem gotowa – zapewniłam sama siebie – i niech to się stanie dzisiaj. Jak będę miała choćby dobę na zastanawianie się, to ucieknę. Zadręczę się wyrzutami sumienia przy obmyślaniu bielizny, którą mam włożyć, przy staranniejszym niż zazwyczaj depilowaniu, przy nacieraniu się kusząco wonnym balsamem.
Czarek przeczuwał chyba, że się waham i rozpatruję wszystkie za i przeciw.
Robił wszystko, żebym wybrała wersję „za”: całował, przytulał, pieścił i szeptał mi wciąż słodko do ucha, tak że zupełnie nie mogłam się skupić.