Książki

fantastyka, s/f

science fiction

Autostopem przez Galaktykę. Tom 5. W zasadzie niegroźna

Opis książki Autostopem przez Galaktykę. Tom 5. W zasadzie niegroźna:

Piąty tom zwariowanych przygód bohaterów sagi, który poszerza naszą wiedzę na temat światów równoległych. Pluralistyczna natura sektora galaktycznego, w którym znajdowała sią Ziemia skutkowała tym, że możliwe nieustannie krzyżowało się z prawdopodobnym. Zwykłe zniszczenie czegokolwiek powodowało mniej więcej to samo, co likwidowanie pęcherza pod źle przyklejoną tapetą. Cokolwiek zostało unicestwione, natychmiast pojawiało się w innym miejscu. Losy Ziemi były najlepszym przykładem owego zjawiska.
Tak jak zaginięcie w hiperprzestrzeni Fenchurch, ukochanej Artura Denta. Od czasu, kiedy ją utracił, Artur krąży po wszechświecie i szuka swego miejsca. Ciągle wydaje się przebywać nie w tym z równoległych światów, w którym powinien. W końcu po szeregu przygód trafia na Lamuellę, gdzie zostaje mistrzem robienia kanapek. Tam odnajduje go Trillian i zostawia w prezencie nastoletnią córkę, o istnieniu której nie miał nawet pojęcia. A potem przychodzi paczka od Forda Prefecta ze skradzionym egzemplarzem nowej wersji przewodnika , rozwijającym się w czarnego ptaka. Wtedy zaczynają się prawdziwe kłopoty...

Fragment książki: Rozwiń >>

Dawno temu zrozumiał, że masa spraw, które uważał za naturalne - na przykład kupowanie prezentów na Gwiazdkę, zatrzymywanie się na czerwonym świetle albo spadanie z przyspieszeniem 9,81 metrów na sekundę do kwadratu - to jedynie nawyki jego świata i niekoniecznie funkcjonują tak samo gdziekolwiek indziej, ale niczego sobie nie życzyć... to nie mogło być naturalne, prawda? To tak, jakby nie oddychać.

Mimo tlenu w atmosferze oddychanie było kolejną czynnością, której Bartledańczycy nie wykonywali. Po prostu stali. Od czasu do czasu biegali dookoła i grali w netball i tak dalej (oczywiście bez chęci zwycięstwa - jedynie grali, a kto wygrał, wygrał), generalnie jednak przy tym nie oddychali. Z jakiegoś powodu oddychanie nie było potrzebne. Artur szybko się przekonał, że granie z Bartledańczykami w netball jest zbyt upiorne. Choć wyglądali jak istoty ludzkie i brzmieli jak one, nie oddychali i niczego sobie nie życzyli.

Artur wręcz przeciwnie - niemal przez cały dzień tylko oddychał i czegoś sobie życzył. Czasami życzył sobie czegoś tak bardzo, że zaczynał dyszeć i musiał iść i chwilę poleżeć. Sam. W swoim pokoiku. Tak daleko od świata, który podarował mu życie, że jego mózg nawet nie mógł przetworzyć liczb związanych z odległością, nie wiotczejąc.