Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Arcymag część pierwsza

Opis książki Arcymag część pierwsza:

Arcynowina! To polski debiut rosyjskiego fantasty. Arcyprawda nr 1. Nic tak nie ożywia jak zmartwychwstanie. Arcyprawda nr 2. Świat zwariował. W starożytnym Sumerze, w czasach arcymaga, pozycję niewiast widziano gdzieś między meblami a zwierzętami domowymi. Zmartwychwstając w wieku XXI, mag Kreol nie ma wyjścia. Musi zaufać wyzwolonej kobiecie, policjantce, która magię kojarzy ? o zgrozo ? wyłącznie z Copperfieldem. Czytajcie Księgę, prawdę Wam powie o ważniaku z Babilonu, który umarł aby żyć. O magu potężnym, co przechytrzył demony, a nie przewidział plagi odkryć archeologicznych. Wygrzebany jako zabytek, starszy od Sfinksa, w dzisiejszym San Francisco czuje się jak nowonarodzony. I przejawia typowo współczesne słabości: do gromowładnych amuletów, samobieżnych rydwanów i pięknych ?niewolnic?. Czytajcie Księgę, oświeci Was. Oprowadzi po o światach równoległych, zaprosi do piekieł, uchyli okna na mnogość kosmosów. Zajrzyjcie pod podszewkę rzeczywistości. Arcywarto.

Fragment książki: Rozwiń >>

Kreol zakończył pracę nad amule­tem. Nie znalazł w nim nic podejrzanego, ale nie roz­wiało to wszystkich jego wątpliwości. Aby ostatecznie się uspokoić, postanowił zastosować najcięższą broń — jednego ze swych osobistych demonów. Mag szybkim ruchem musnął rytualnym nożem nadgarstek tak, aby krew kapnęła do podstawionej czary i ściszonym gło­sem wymamrotał:
— Twoim imieniem i swoją krwią przywołuję cię, Skaramachu. Przybądź i powiedz mi wszystko, co prag­nę wiedzieć, przyzywam cię imieniem Marduka i jego pięćdziesięciu wcieleń. Przyjdź, skosztuj mojej krwi od­danej dobrowolnie.
Skaramach nie należał do legionu Eligora, a więc nie dotyczyła go umowa zawarta przez Kreola w zamierz­chłych czasach. Dlatego mag musiał zapłacić — bez­płatnie demon nie pracował. Przy czym kilka kropli krwi nie było zbyt wygórowaną zapłatą, a znosić ból Kreol nauczył się w wieku piętnastu lat. Jego pierwszy nauczyciel był urodzonym sadystą i często zabawiał się, odcinając uczniom kończyny i przywracając je potem na miejsce. Tych, którzy w czasie „operacji” krzyczeli z bólu, bił do nieprzytomności posochem. Odlanym z czystego brązu.
Skaramach nie ociągał się. Pojawił się jakby znikąd i zawisł w powietrzu na wysokości brzucha Kreola — szarobury stwór wielkości ludzkiej głowy, podobny do nieprawdopodobnie otyłego pająka. Miał osiem paję­czych nóg wystających z porośniętego sierścią tułowia, na grzbiecie sterczało mu kilka długich i cienkich „wą­sików”, a głowa przypominała łeb żuka, choć z paszczą bestii.
Ten niewielki demon był zazwyczaj wykorzystywany właśnie do sprawdzania, czy w przedmiotach lub miej­scach nie kryją się jakieś niebezpieczne paskudztwa, ale można było go wykorzystać także w inny sposób. Na przykład, można było mu rozkazać, aby kogoś zabił. Kreol nieoczekiwanie poczuł palenie w piersiach — ochronny amulet prawie krzyczał, ostrzegając o nie­bezpieczeństwie.
— Co to znaczy, pomiocie Lengu?! — Mag groźnie popatrzył na Skaramacha.
Ale ten nie uznał za stosowane nawet się przywitać. Uważnie popatrzył na Kreola owadzimi oczami, a po­tem szybko otworzył pysk i wystrzelił cieniuchną paję­czynę. Pajęczyna ta mogła przeniknąć na wylot nawet najtwardsze metale, ale teraz haniebnie rozpłynęła się, pochłonięta przez zaklęcie Osobistej Ochrony. Jednakże tuż za nią pojawiła się następna, która zniszczyła kolej­ną Osobistą Ochronę. Trzecia pajęczyna przeszła przez Kreola jak przez masło, zostawiając po sobie maleńką dziurkę w prawym płucu i krótkotrwały ból.
Wszystko to trwało nie dłużej niż trzy sekundy. Kreol, który nie spodziewał się zdrady ze strony Skaramacha, wiernie służącego mu niejedno dziesięciolecie, w pierw­szej chwili nie zadbał o ochronę. Ale już w następnej zareagował.
— Na łono Tiamat! — krzyknął, wzburzony, ak­tywizując jednocześnie dwa zaklęcia: Zbroję Marduka
i Ognistą Kopię.
Zbroja Marduka służyła przede wszystkim do ochro­ny przed wrogimi demonami Lengu — była w stanie odbić znaczną część ich arsenału. Ognista Kopia nato­miast… Wyobraźcie sobie bijący z ludzkiej dłoni słup ognia grubości męskiego ramienia, a będzie wiadomo, co magowie rozumieją pod pojęciem kopii.
Skaramach z nieludzką szybkością uchylił się przed Ognistą Kopią i uniósł się aż pod sufit. Kreol gniewnie zaryczał i rzucił w przeciwnika zaklęcie Paraliżu. Nie dało to jakiegoś specjalnego efektu — ten rodzaj Paraliżu świetnie działa na stałocieplnych, ale niestety Skaramach był prawie całkiem pozbawiony krwi.
Latający pająk złośliwie zarechotał i wystrzelił cały pęk pajęczyny, która przeniknęła przez meble i ściany, ale nie zostawiła nawet zadrapania na ciele sumeryjskiego maga. Jednakże Zbroja Marduka wyraźnie po­bladła — żadne zaklęcie obronne nie może ochraniać swojego właściciela wiecznie. Niektóre działają tylko przez określony czas (zazwyczaj niezbyt długi), inne mogą pochłonąć lub odbić tylko określoną liczbę ciosów, inne bronią tylko przed czymś konkretnym, na przy­kład przed ogniem lub piorunem, jeszcze inne dają nie­przyjemne efekty uboczne. (Kokon Absolutnej Ochro­ny działa praktycznie wiecznie, ale mag chroniony tym zaklęciem nie może nawet drgnąć, gdy więc niebezpieczeństwo nie mija, czarodziej po prostu dusi się wewnątrz własnej ochrony).
Kreol zrobił dziką akrobację, unikając kolejnej porcji demonicznej pajęczyny i szczupakiem skoczył w stronę łóżka, gdzie leżał magiczny łańcuch. Jednak Skaramach świetnie wiedział, co to jest (Kreol niejeden raz stosował łańcuch przeciwko niemu), dlatego błyskawicznie zna­lazł się między magiem a jego instrumentami, odstrasza­jąco szczerząc kły. Kreol uderzył go Błyskawicą i w czasie, gdy demon wił się z bólu — przed Błyskawicą praktycz­nie nie da się uchylić, ale nie jest ona zbyt efektywna prze­ciwko demonom takim jak Skaramach — uderzył Rezo­nansem Dźwiękowym, który odrzucił potwora na ścianę.
— Aha! — wrzasnął mag, chwytając łańcuch. — Uważaj teraz, pomiocie Lengu!
— Co się tam u ciebie dzieje? — zawołała Vanessa, która dopiero teraz oderwała się od telewizora. Całko­wicie nieprawdziwe, ale jednak efektowne walki „gla­diatorów” tak wciągnęły ją i Hubaksisa, że zupełnie nie słyszeli odgłosów magicznej bitwy rozgrywającej się w sąsiednim pokoju.
— Won stąd! — krzyknął mag, kręcąc coraz szyb­ciej łańcuchem nad głową.
Skaramach nie przestraszył się ani trochę. Przemieś­cił się nieco niżej i strzelił pajęczyną w brzuch Kreola. Zbroja Marduka odbiła i ten pocisk, ale zrobiła się taka blada, że każdy głupi by zrozumiał — jeszcze kilka ude­rzeń i całkiem się rozwieje. A Kreol, jak na złość, nie zachował prawie nic w zapasie — wykorzystał już nie­mal wszystkie zaklęcia, jakie umieścił w pamięci. Miał oczywiście na podorędziu jeszcze kilka drobiazgów, ale były w tej chwili zupełnie nieprzydatne.
Gdy Kreol wymachiwał łańcuchem, starając się choć raz trafić zbuntowanego demona, Vanessa zdążyła po­biec po pistolet. Ta k się spieszyła, że po drodze poślizg­nęła się, upadła i silnie stłukła kolano.
— Nie ruszaj się! — krzyknęła, celując w obrzydli­we stworzenie.