Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Archipelag Khuruna

Opis książki Archipelag Khuruna:

Nie szukajmy ich. Oni już tu są. Od setek może tysięcy lat, sprawują faktyczną władzę nad ludzkością. Z całą pewnością nie pochodzą z Ziemi. Nasz świat nie jest ich naturalną rzeczywistością. Obdarzeni wiedzą i mocą przekraczającą ludzkie rozumienie, w imię sobie tylko znanych idei, wznosili i obalali człowiecze imperia. Od wieków nic nie dzieje się bez ich wiedzy i ich woli. To prawdziwa okupacja. Cicha, niemal niedostrzegalna. Oni ? najeźdźcy, czy uchodźcy? Jedno jest pewne: Kimkolwiek są, nie mamy szans. I mimo to, wciąż walczymy... W zaułkach XIX Krakowa skrywa się tajemnica zniewolenia świata.

Fragment książki: Rozwiń >>

Zakład fotograficzny pana Walerego Rzewuskiego mieścił się na wprost budynku Szpitala Klinicznego. Był to szykowny piętrowy dom z podjazdem, otoczony ogrodem, który często służył właścicielowi jako sceneria do wykonywanych zdjęć. Jednakże tego ponurego przedpołudnia i dom, i ogród sprawiały raczej mizerne wrażenie.
Cóż począć, taka już pora roku.
Emanuel Henzelmann wyskoczył z pojazdu, wręczył dorożkarzowi trzydzieści złotych reńskich i z teczką pod pachą, w krzywo założonym cylindrze ruszył w stronę budynku energicznym krokiem człowieka interesu.
Wnętrze zakładu prezentowało się dla odmiany niezwykle bogato: marmurowe schody, mozaikowa posadzka, liczne kwiaty i posągi. Na ścianach wisiały stereoskopy, kolorowane widoczki z Tatr oraz portrety słynnych z piękności kobiet, najczęściej aktorek krakowskiego teatru.
Właściciel był zajęty w laboratorium chemicznym, jak poinformował lokaj w liberii, więc Emanuel rozsiadł się wygodnie w salonie, gdzie zazwyczaj klienci oczekiwali na zdejmowanie fotografii. Dzisiaj nie było tu nikogo, może z racji fatalnej pogody i – co za tym idzie – paskudnego światła.
Emanuel oparł się wygodnie, splótł palce i założył nogę na nogę, przez co prawa nogawka popielatych spodni powędrowała w górę, odsłaniając wzorzystą skarpetę na granatowej podwiązce. Walery Rzewuski pojawił się po kilkunastu minutach.
Miał na sobie fartuch przesiąknięty zapachami chemikaliów. Spojrzał nieco nieufnie na siedzącego w fotelu mężczyznę. Z góry wiedział, na co się zanosi, bo nie od wczoraj przecież znał Emanuela Henzelmanna. Rzewuski miał opinię człowieka stanowczego i cierpkiego w stosunkach z ludźmi, którzy mu się naprzykrzali. Był to mężczyzna wysoki, solidnie zbudowany, a szerokie i wysokie czoło przydawało twarzy wyraz dostojeństwa.
Nawet jego wąsy budziły respekt.
– Pan chciał się ze mną widzieć, panie Henzelmann? – spytał teraz, starannie wycierając ręce o poły fartucha.
– Tak. – Emanuel wstał i wyciągnął w jego stronę otwartą dłoń. – Wspominałem panu listownie o mojej sprawie. Pamięta pan?
– Owszem. Ale uprzedzam: ja nie mam zbyt wiele czasu.
– Zajmę panu najwyżej dwie minutki.
Rzewuski wzruszył ramionami.
– W takim razie proszę ze mną do atelier. Ale ostrzegam raz jeszcze: jestem dzisiaj bardzo zajęty, więc nie mogę poświęcić panu więcej niż kwadrans. Chodźmy.

* * *

Weszli do olbrzymiego pomieszczenia ze szklanym dachem wspartym na żelaznych słupach. W całości było ono wykorzystywane jako sceneria do robienia zdjęć. Po jednej stronie mieścił się tam kompletnie umeblowany mieszczański salon, po przeciwnej zaś malownicza grota z fontanną, mchem, paprociami, a także posągiem amorka, który mierzył z łuku do ustawionej na drewnianym trójnogu dwuobiektywowej kamery.
Gospodarz był niewątpliwie wirtuozem w swoim fachu.
Zakład prosperował znakomicie. Sam mistrz Matejko wykorzystywał podobno portrety zrobione przez Rzewuskiego (najczęściej do drugiego planu obrazów), w zamian za co pozwalał na fotografowanie swoich płócien i rozpowszechnianie reprodukcji.
– Chciałbym, żeby spojrzał pan na to. – Emanuel przeszedł do sedna, wyjmując z teczki średniej wielkości fotografię. – Niezmiernie ciekaw jestem pańskiego zdania na ten temat. Wprawdzie opisywałem ją szczegółowo w ostatnim liście, ale to zawsze co innego zobaczyć na własne oczy, prawda?
Rzewuski długo i w skupieniu przyglądał się wręczonemu kartonowi. Wreszcie oddał go Emanuelowi wyraźnie poirytowany.
– Oczywiście, poznaję fotografię. Wykonałem ją osobiście – powiedział sucho.
– Czyżby?
– Nie wiem, jakim cudem ta praca opuściła mój zakład, ale zapewniam pana, że się dowiem i wyciągnę konsekwencje. Czy to może sprawka pańskiego przyjaciela z „Tygodnika Ilustrowanego”?
Walery Rzewuski trafi ł w dziesiątkę. Fotografię podarował Emanuelowi Józef Knebel, młody dziennikarz z krakowskiego „Tygodnika Ilustrowanego”. Do redakcji trafiła ona z kolei za sprawą pewnego ucznia Szkoły Sztuk Pięknych, którego Rzewuski zatrudniał przy retuszowaniu.
– Szuka pan w moim zakładzie sensacji?
Emanuel Henzelmann nałożył binokle i uważnie spojrzał na Rzewuskiego swoimi intensywnie błękitnymi oczami.
– A więc uważa pan fotografię za sensacyjną? – spytał.
Fotograf spurpurowiał.
– Nie – odparł spokojnie, z całej siły próbując zapanować nad emocjami. – Uważam fotografię za nieudaną. Prześwietloną.
– Czy aby na pewno? Proszę tylko spojrzeć...
– Prześwietlona – powtórzył Walery Rzewuski. – Spowodowane jest to prawdopodobnie nieszczelnością lub zużyciem kasety. Takie rzeczy się zdarzają, panie Henzelmann, bywają zdjęcia poruszone lub jak właśnie w tym wypadku, prześwietlone. Moim zdaniem nie powinna w ogóle opuścić tej pracowni. Fuszerka.
Zdjęcie było technicznie nieudane, to prawda.