Książki

historia

Archipelag GUŁag

Opis książki Archipelag GUŁag:

Podróż w głąb radzieckiego piekła! Archipelag GUŁag - monumentalna praca słynnego pisarza i myśliciela Aleksandra Sołżenicyna, poświęcona więzienno-obozowej martyrologii narodu rosyjskiego i obywateli innych republik ZSRR i krajów, łączy w sobie elementy powieści, autobiografii, reportażu, wspomnień świadków i uczestników. Dzięki tej książce, opublikowanej w Paryżu w latach 1973-1975, świat poznał prawdę o łagrach i skrywanej przed opinią publiczną części historii ZSRR. Archipelag GUŁag, wielki akt oskarżenia systemu totalitarnego, panującego w Związku Radzieckim, jest nie tylko niezwykłym dokumentem zbrodniczej epoki, lecz także utworem o niepodważalnych walorach literackich. Aleksander Sołżenicyn (1918-2008), aresztowany w 1945 roku i skazany na osiem lat obozu pracy, do 1956 roku przebywał na zesłaniu. W 1970 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla. W 1974 roku został ponownie aresztowany, pozbawiony obywatelstwa ZSRR i deportowany do RFN. Do ojczyzny wrócił dopiero w 1994 roku.

Fragment książki: Rozwiń >>

Jak trafia człowiek na ten tajemniczy Archipelag? O każdej porze dnia
lecą tam samoloty, płyną okręty, turkoczą pociągi – ale żaden napis na nich
nie wskazuje, dokąd jadą. A kasjerzy na dworcach i pracownicy agencji
Sowturist i Inturist będą zdumieni, jeżeli poprosicie ich o odpowiedni bilecik.
Ani Archipelagu w ogólności, ani żadnej z jego niezliczonych wysepek ci
ludzie nie znają, nie słyszeli o niczym.
Ci, którzy jadą na Archipelag, żeby nim rządzić – trafiają tam poprzez
uczelnie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Ci, którzy jadą, żeby Archipelagu pilnować – trafiają tam z poboru, przez
komendy uzupełnień.
Ci zaś, którzy jadą tam umierać, tak jak my, czytelniku, ci trafiają tam
wyłącznie i koniecznie – poprzez aresztowanie!! Czy warto mówić, że to
chwila, co łamie całe twoje życie? Że to piorun, co z nóg wali? Że to wstrząs
duchowy nie do pojęcia, z którym nie każdy może się oswoić i często
nabawia się pomieszania zmysłów?
Wszechświat ma właśnie tyle punktów centralnych, ile w nim żywych istot.
Każdy z nas – jest osią świata i świat rozpada się na kawałki, gdy człowiek
słyszy syknięcie: „Jesteście aresztowani!”.
Skoro! ciebie już aresztowano – to czy w ogóle coś się uchowało w tym
trzęsieniu ziemi?
Ale – nie potrafiąc zaćmionym nagle umysłem pojąć rozmiarów tego
przewrotu, zarówno najprzemyślniejsi, jak najbardziej prostoduszni z was, nie
umieją w tej chwili wycisnąć z całego zapasu swoich doświadczeń nic
więcej, jak te oto słowa:
– Ja?! Za co?!
Pytanie to miliony i miliony razy już było zadawane i nigdy nie doczekało się
odpowiedzi.
Aresztowanie – to nagły i rażący przerzut, przewarstwienie, przeskok,
z jednego życia do całkiem innego.
Po długiej, krętej ulicy naszego życia pędziliśmy szczęśliwie, albo brnęliśmy
smutno wzdłuż jakichś płotów, płotów, płotów ze zgniłych desek, suchej gliny,
wzdłuż murów z cegieł, betonu, żelaza. Nie zastanawialiśmy się – co kryje
się za nimi? Ani okiem, ani domysłem nie staraliśmy się ich przeniknąć –
a tam właśnie zaczynał się kraj GUŁag, ręką dotknąć, dwa metry stąd.
A ponadto nie dostrzegaliśmy w tych płotach niezliczonej ilości szczelnie
dopasowanych, dobrze zamaskowanych drzwiczek, furtek. Wszystkie,
wszystkie te furtki czekały na nas! – i oto szybko otworzyła się jedna z nich,
ta fatalna, i cztery białe, męskie dłonie, nie zgrubiałe od pracy, ale chwytliwe,
łapią nas za nogę, za rękę, za kołnierz, za czapkę, za ucho – wciągają jak
tłumok, a furtka za naszymi plecami, furtka do dawnego życia, zatrzaskuje
się na zawsze.