Książki

literatura piękna

Anioły muszą odejść

Opis książki Anioły muszą odejść:

WARSZAWSKA ODPOWIEDŹ NA MISTRZA I MAŁGORZATĘ Powieść współczesna. W realia Warszawy XXI wieku wdziera się konflikt w świecie nadprzyrodzonym. Czwórka ekscentrycznych warszawskich aniołów z różnych epok, z czego jeden marksista-ateista, usiłuje odwrócić klątwę wiszącą nad stolicą Polski od 1526 roku. Wrogowie są od nich znacznie silniejsi, ale to jeszcze nic wobec faktu, że jedynym sposobem powstrzymania demonów jest spełniona miłość księdza redemptorysty i dresiary. Pan Bóg jest oczywiście wszechmogący, ale nie wiadomo czy wystarczy Mu poczucia humoru... Lewandowski zebrał cały swój talent satyryczny, doświadczenie literackie oraz wiedzę filozoficzną i teologiczną by pół żartem, pół bardzo serio rozliczyć się z historią i teraźniejszością swojego rodzinnego miasta. fragment: No a ten się czepia! Duch dziejów jeden! Znalazłby sobie, kurcze blade, jakąś kryptę i szczękał w niej łańcuchami. Albo lepiej do Muzeum Wojska Polskiego poszedłby straszyć. Widmo husarza ze złamanym skrzydłem, snujące się po salach to nie byle jaka atrakcja turystyczna, w sam raz na Europejską Noc Muzeów. On mógłby się wykazać napędzając frekwencję kulturze narodowej, a ja miałbym święty spokój! Chyba sobie na niego zasłużyłem skoro zostałem zbawiony, nieprawdaż? Co to ja w czyśćcu jestem, czy jak?! Leżę więc sobie na cieplutkim nagrobku, tak mi miło, rozkosznie, czasu nie liczę, bo i po co? Nie myślę o niczym, zupełnie jakbym na polach elizejskich albo w buddyjskiej nirwanie się znajdował, ekumenizm full wypas, a ten husarz skubany nagle staje nade mną i oznajmia grobowym głosem: Post mortem est nulla voluptas, znaczy że po śmierci nie czas na przyjemności! A lećże sobie w Światłość kolego, na zdrowie, ja tu jeszcze poleżę! Wypowiedź Autora: "Są takie chwile w życiu pisarza, że coś go tak wkurzy, że musi z tego powstać książka. W przypadku "Anioły muszą odejść" takim zdarzeniem był opublikowany w sierpniu 2008 roku w "Naszym Dzienniku" wywiad z księdzem doktorem Józefem Bartnikiem, który oznajmił, że klęska Powstania Warszawskiego była osobistą zemstą Matki Boskiej za niedostatek czci. Doszedłem do wniosku, że coś takiego mógł powiedzieć tylko człowiek opętany przez demona."

Fragment książki: Rozwiń >>

Znów przed oczami stanęło mi wolskie uroczysko. Tym razem był lipiec 1788 roku, zmierzch dnia dwudziestego tegoż miesiąca.Zaginęła już wszelka pamięć o znajdujących się w tym miejscu dawnym pogańskim cmentarzu, na którym grzebano tych, których życie się nie spełniło, a zatem poronione płody, chłopców pomarłych przed postrzyżynami, dziewczęta przed pierwszym krwawieniem oraz nieszczęśliwych kochanków, którzy tutaj przychodzili się wieszać. Z pokolenia na pokolenie szła jedynie wieść, że miejsce jest złe, obciążone klątwą sprawiającą, że żadne rozpoczęte tu dzieło nigdy nie będzie doprowadzone do szczęśliwego końca. I o tym jednak stopniowo zapominano. Została niejasna obawa. Poczucie złudnego bezpieczeństwa dawał kościółek pod wezwaniem Świętego Wawrzyńca, wzniesiony staraniem królowej Marii Kazimiery Sobieskiej, którego budowę z wielkim trudem udało się zakończyć aż ćwierć wieku po zgonie fundatorki. Miejsce wybrane na pod kościół było na samym skraju uroczyska,dlatego dało się je poświęcić. Budzące niepokój Czarne Źródło zasypano i przywalono głazem ze znakiem krzyża, ale jałowa woda nie przestała płynąc, znalazła sobie drogę podziemną. Udało się jedynie osiągnąć tyle, że uczucie beznadziei nie ogarniało już każdego, kto tu zabłądził, i nie wysysało z niego duchowych sił. Stan owego zrównania jasnych i ciemnych mocy nie trwał jednak długo, ledwie trzy dziesiątki lat, do momentu aż pewien zaślepiony chciwością szlachcic z pomocą dwóch występnych prawosławnych kapłanów zerwał wątłe pieczęcie nałożone na Czarne Źródło.

Dano mi teraz ujrzeć ową chwilę oraz jej skutki.

O zachodzie słońca, gdy całe niebo poczerwieniało, na na wpół zbutwiałych deskach, wyrwanych ze z starych trumien i ułożonych na gołej ziemi, z której zdarto darń oraz obficie posypano solą, żeby wszystko, co żywe, w niej zginęło, dwaj popi kredą poświęconą na Trzech Króli nakreślili krąg, a w nim pentagram, na jego rogach ustawili świece z trupiego wosku, pośrodku napisali słowo "Jezus Nazareński", a wokoło imiona upadłych aniołów, jakby osaczające Zbawiciela ze wszystkich stron. Szatan, mając możność podeptania świętego nazwiska, powinien być zadowolony, okazać swą hojność i nie żałować złota.