Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Alicja

Opis książki Alicja:

Aleks na początku historii jest tym, kim zawsze bałem się być: człowiekiem przegranym pod każdym względem, którego przekonanie o własnym talencie i wyjątkowości ginie pod wpływem całkowitej obojętności otoczenia. A jednocześnie nie umiejącym podejmować decyzji, tkwiącym w marazmie, utopionym w szarzyźnie, zniechęconym i zagubionym.
Jacek Piekara
wywiad dla arenahorror.pl

W świecie, który zna mit Lolity i słowo "pedofil" widzi każdego dnia w gazecie, bliskie relacje nad wyraz rozwiniętej Alicji z samotnym mężczyzną wydają się wybitnie nieprzyzwoite. A jednak ich relacja jest całkowicie platoniczna, choć w związku jest coś tajemniczego.
Agnieszka Mazur
Female.pl

Magia to najodpowiedniejsze słowo na określenie relacji między Alicją i Aleksem. Przyjaźń jest chyba pojęciem za małym, zaś miłość – zbyt typowym i nie oddającym istoty tej znajomości.
Tawerna RPG

Fragment książki: Rozwiń >>

Alicję po tej trzydniowej przerwie zobaczyłem pewnego słonecznego popołudnia. Ku mojemu zdumieniu dozorca stał przy murze i szpachlą zdzierał obelżywy napis wyrysowany naprzeciwko figurki Matki Boskiej. Chwilę przyglądałem się, jak zawzięcie pracuje, przygryzając język i klnąc z cicha do siebie. Potem wyszedłem na chodnik. Zawsze byłem ciekaw, jak długo w rzeczywistości trwała scena, która rozegrała się przed moimi oczami. Analizując jej przebieg, można dojść do wniosku, iż nie mogła trwać dłużej niż kilka sekund. Ale ja pamiętam ją rozciągniętą w czasie do granic możliwości. Pamiętam każdy kadr, jakbym oglądał film w zwolnionym tempie. Najpierw biegnąca Alicja z torbą ze skaju przerzuconą przez ramię. Dobiegła do skraju jezdni i zatrzymała się na moment. Za nią ciężkim kłusem podążał mój sąsiad z góry, ubrany w wiśniowe spodnie od garnituru i różową nylonową koszulę, spod której wyłaniało się owłosione brzuszysko. Alicja zerknęła za róg, po czym przemknęła przez ulicę, a za nią ruszył ten potężny facet, zapatrzony tylko w jej plecy, niewidzący niczego poza własną wściekłością.
Kierowca terenowego nissana skręcił gwałtownie kierownicą, jednak nie zdołał już zjechać na chodnik. Do dziś pamiętam, jak na zbliżeniu, jego rozszerzone przerażeniem oczy i dłonie ze zbielałymi knykciami zaciśnięte na kierownicy. Sądzę, że tak naprawdę nie mogłem widzieć ani jego źrenic, ani jego dłoni i wszystko to wyobraziłem sobie później. Ale nie mówię, jak przebiegała ta scena, lecz jak ją zapamiętałem. Terenowy nissan zaczepił biegnącego mężczyznę zderzakiem i wyrzucił w powietrze. Mój sąsiad przeleciał niczym wielki szmaciany manekin i spadł na przeciwległy pas, wprost pod koła nadjeżdżającej z dużą szybkością półciężarówki. Nie przypominam sobie w tej scenie żadnych dźwięków. A przecież musiały one być! Głuche uderzenie ciała o metal, mokre plaśnięcie o asfalt, przeraźliwy sygnał klaksonów, krzyk przerażenia. Jedynym dźwiękiem, który pamiętam, był odgłos wymiotów. To kierowca nissana stał przy aucie i rzygał pod koła. Pamiętam nawet te rzygowiny, jakby były muzealnym arcydziełem, które warto przechować we wspomnieniach. Czerwone skórki pomidorów zmieszane z zielenią ogórków i żółtymi ziarenkami kukurydzy. Mój sąsiad z góry wyglądał, jakby jakiś mityczny olbrzym zacisnął w mocarnej pięści jego ciało, po czym puścił je na asfalt i próbował ułożyć. Ale ta sztuka się nie powiodła. Głowa była skręcona pod dziwnym kątem, prawa ręka zdawała się mieć trzy stawy, a cudacznie rozkraczone nogi tworzyły kąt zaprzeczający mechanice ludzkiego ciała. Wokół rosła lepka brudnoczerwona kałuża. Szyby nissana i półciężarówki upstrzone były czerwonymi kropkami, tak jakby rozbiły się na nich dziesiątki tłustych much o odwłokach napęcznianych krwią.
Alicja, krzycząc, wpadła w moje ramiona. Łkała rozpaczliwie i trzęsła się jak w malignie. Wokół samochodów i ciała zaczął gromadzić się tłum. Ktoś narzucił koc na zwłoki, ktoś inny powtarzał ciągle: „Jezu, Jezu, Jezu...”, jak gdyby było to zaklęcie, którego moc mogłaby cofnąć czas. I wtedy, kiedy tuliłem Alicję i głaskałem uspokajająco po ramieniu, usłyszałem tuż przy uchu jej szept.
Spokojny szept. Bardzo spokojny szept.
– Nic mi nie jest, Aleks. Nie martw się, proszę. Nic mi nie jest. Wszystko dobrze, kochany.
I ten chłodny, uspokajający głos był dla mnie większym szokiem niż sam wypadek. Czy właśnie wtedy domyśliłem się, że Alicja z zimną krwią zabiła człowieka, który starał się zrobić nam krzywdę? Chyba nie. Myśl o czternastolatce potrafiącej zrealizować tak misterny plan była jednak zbyt niesamowita. A nawet gdybym już wtedy wiedział wszystko to, co wiem w tej chwili, nie mam pojęcia, czy potrafiłbym się zdobyć na potępienie. Szok był tak silny, iż nie zwróciłem uwagi na słowo „kochany” wypowiedziane z prawdziwą troską. Czy gdybym ją wtedy zapytał, dlaczego mnie tak nazwała, coś by to zmieniło? Nie rozśmieszajcie mnie! Cóż mają pytania do miłości na śmierć i życie?! Chociaż wtedy nie zdawałem sobie sprawy z ceny, jaką przyjdzie za wszystko zapłacić. Nie wiedziałem, bo i nie mogłem wiedzieć, że przed bramami Ciemnego Lasu znajdą się ludzie, którzy wystawią mi rachunek tak wysoki, że będę go spłacał jedynie krzykiem i bólem. No, ale to miało się zdarzyć dużo, dużo później, ponieważ tamtego dnia nie wiedziałem jeszcze, że istnieje Ciemny Las... Bardzo szybko pojawiły się radiowozy oraz karetka pogotowia. Pielęgniarze i lekarz nie mieli nic innego do roboty, jak zbadać ciało i zapakować je do czarnego worka.
Na asfalcie został tylko kredowy rysunek w plamie zastygłej krwi. Kierowca nissana tłumaczył coś policjantom i nie mógł trafić trzymaną w drżącej dłoni zapalniczką do papierosa, aż jeden z mundurowych litościwie przytrzymał mu rękę. Alicja wymknęła się z moich objęć i wzięła mnie pod ramię.
– Chodźmy stąd, Aleks.
Zdarzało mi się już widzieć zwłoki. Pierwszy raz, kiedy byłem dzieckiem i stałem na plaży za opalonymi plecami mężczyzn i kobiet. A w środku wytyczonego przez nich kręgu leżał opuchnięty kształt będący niegdyś człowiekiem, a teraz tylko kupą zepsutego mięsa nasączoną słoną wodą. Nie pamiętam dobrze tej sceny, chyba odszedłem stamtąd dość szybko. Czasami zastanawiam się, czy w ogóle kiedykolwiek się ona wydarzyła, czy też była wizualizacją zasłyszanych opowieści? Potem zdarzało mi się jeszcze widzieć wypadki drogowe i ciała w czarnych worach, ale nigdy nie obserwowałem żadnej tragedii od samego początku do końca. Nigdy nie obserwowałem tego zdumiewającego procesu przemiany, który człowieka mającego plany, marzenia i emocje transformuje w zgniecioną i pokrwawioną lalkę posiadającą w sobie tyle życia co gorący asfalt, na którym leży.
Gdy usiedliśmy w pokoju, Alicja zaparzyła herbatę i przypaliła mi papierosa. Zaciągnąłem się głęboko. Poczułem, że drżą mi palce. To nie było wyczuwalne drżenie, lecz napięcie pochodzące gdzieś z wewnątrz.
– Dlaczego on cię gonił? – zapytałem.
– Kto? – odpowiedziała pytaniem na pytanie.
– No, on... – Wskazałem za okno ruchem głowy.
– Nie sądzę, żeby mnie gonił – odparła ze zdziwieniem. – Po prostu przebiegał przez ulicę.
Spojrzałem w jej niewinne błękitne oczy. Patrzyła na mnie szczerze, a w jej wzroku widziałem troskę. I odrobinę znużenia.
– Ludzie często giną, Aleks – powiedziała spokojnie. – Jesteśmy zrobieni z bardzo nietrwałego materiału. Miałem sobie jeszcze później przypomnieć te słowa.