Książki

poradniki

fotografia

Alchemia portretu. Warsztaty Bolesława Lutosławskiego

Opis książki Alchemia portretu. Warsztaty Bolesława Lutosławskiego:

"Piękne, niezwykłe fotografie… pełne głębi uczuć"
Richard Avedon o zdjęciach Bolesława Lutosławskiego

Jak uchwycić osobowość i wyjątkowość fotografowanych osób?
Jak budować zaufanie między fotografem a modelem?
Jak za pomocą światła oddać nastrój chwili i atmosferę intymności?

Pierwiastek porozumienia, chemia intymności, esencja chwili… w magicznym oku aparatu przekształcają się w elektryzujący portret. Z tej alchemii rodzi się zdjęcie, będące czymś więcej niż tylko wiernym odwzorowaniem wyglądu i nastroju fotografowanego człowieka. Oto bowiem otrzymujemy poetycki zapis spotkania z osobą i jej osobowością, portrety przenikliwe, a w swej prostocie ekspresyjne, intrygujące i niełatwo dające o sobie zapomnieć. Fotografowanie ludzi to sztuka psychologicznego i emocjonalnego wyczucia drugiego człowieka, mistyczna umiejętność nasycania wizerunków ich emocjami i wyjątkowością. Choć sztuka ta wykracza daleko poza techniczną biegłość rejestrowania obrazów za pomocą światła, jest z nią jednak nierozerwalnie związana.

Eteryczne portrety sław i zwykłych ludzi, tworzone przez Bolesława Lutosławskiego, publikowały takie pisma, jak "The Guardian", "Vogue", "The Independent", "Przekrój" czy "Tygodnik Powszechny". Pojawiały się na rozmaitych plakatach, okładkach książek i w telewizji BBC. Warsztaty z Lutosławskim to fascynująca podróż przez wyjątkowe chwile, w których powstawały niezwykłe portrety takich osobowości, jak Sławomir Mrożek, Krzysztof Penderecki, Andrzej Wajda, Mieczysław Jastrun, Witold Lutosławski, Wisława Szymborska czy Glenda Jackson.

Mamy niepowtarzalną okazję zajrzeć za kulisy każdej z tych magicznych fotografii, dowiedzieć się, jak narodził się pomysł na konkretne zdjęcie, dlaczego zostało ono w określony sposób skomponowane i skadrowane, jakiego obiektywu czy ekspozycji użyto. Dzięki temu uczymy się mistrzowskiego fotografowania ludzi w zamkniętych pokojach i na otwartych przestrzeniach, malowania światłem atmosfery i intymności chwili czy chwytania obiektywem niemal niezauważalnych, a jednak istotnych spojrzeń i gestów. Bolesław Lutosławski wyjawia nam także sekretną wiedzę o tym, jak budować zaufanie między fotografem a jego modelem oraz dzieli się opartymi na swym wieloletnim doświadczeniu praktycznymi wskazówkami i najgłębszymi tajnikami pracy fotografa portretowego.
Poznaj inspirujący warsztat pracy jednego z najciekawszych polskich fotografów portretowych!

"Od trzydziestu lat obserwuję prace Bo Lutosławskiego. Jest fotografem o niezwykłej umiejętności zrozumienia prawdziwego charakteru ludzi, a następnie odsłonięcia ich osobowości…" Sir John Tusa,
brytyjski menedżer kultury, popularny dziennikarz radiowy i telewizyjny

"Dla Lutosławskiego tworzenie portretów jest równoznaczne z niemal zmysłowym wniknięciem w osoby, które fotografuje. Jego zdjęcia są ulotną próbą uchwycenia ich prawdziwej tożsamości, którą podświadomie ujawniają w gestach…"

Sophie Grove,
Country & Town House, maj 2010

Spis treści: Rozwiń >>

Wprowadzenie (11)

Mistrzowie (17)

Otwarta przestrzeń (25)

Moja Przestrzeń (37)

Okno (45)

Atelier (53)

Promień sztucznego światła (63)

Studio fotograficzne (71)

Aparaty fotograficzne (79)

Trójkąt naświetlania (91)

Rozproszone (107)

Intymność (111)

Bądź łagodny (117)

Zaufanie (125)

Pozowanie (129)

Spotkania (143)

Osobowości (159)

Promocja (171)

Kompozycja (181)

Gesty i dłonie (193)

Spojrzenia (203)

Współtworzenie (213)

Portret samego siebie (217)

Marzyciele (223)

Indeks nazwisk (247)

Fragment książki: Rozwiń >>

Spojrzenie fotografa to penetrująca obserwacja i zaproszenie do
wspólnej sesji, która jest spotkaniem dwóch wizji: modela i fotografa;
dodam tu, że fotograf zainteresowany jest wyłącznie osobą
po drugiej stronie aparatu fotograficznego, a osoba pozująca ma
pełny wybór: albo patrzy przed siebie, albo zagląda komuś innemu
w źrenice, albo wpatruje się w obiektyw. Mówiąc jednoznacznie,
właśnie od kierunku spojrzenia osoby pozującej zależy, jaki będzie
portret. Jeśli więc model jest lekko wystraszony, choćby dlatego, że
jeden pstryk migawki odbierze mu duszę (wtedy patrzy na stopy),
albo czuje się zakłopotany własnym wyglądem (wtedy patrzy
z ukosa, mruży oczy lub osłania twarz ręką), to fotograf powinien
to zrozumieć i stworzyć atmosferę opiekuńczego zaufania. (Na
marginesie: piszę tu o ludziach, którzy uprzednio zgodzili się na
pozowanie do zdjęć, umówili się na spotkanie, założyli na siebie
odpowiednie sukienki, koszule, garnitury, zawiązali kokardki na
warkoczach, narzucili szale, wypudrowali nosy, pociemnili brwi,
poszli do fryzjera, wciągnęli brzuchy i teraz… sami nie rozumieją,
dlaczego stoją lub siedzą na wprost fotografa).