Książki

dla dzieci i młodzieży

literatura młodzieżowa

Akademia Wampirów

Opis książki Akademia Wampirów:

Bestseller ?New York Timesa?! Tylko najlepszy przyjaciel może ocalić ci życie. Zwłaszcza jeśli twój wróg jest nieśmiertelny? Akademia wampirów to cykl powieściowy, który pokochały już miliony czytelników. Często jest porównywany ze ?Zmierzchem? Stephanie Meyer. W szkole imienia świętego Władimira wampiry czystej krwi ? moroje ? uczą się posługiwać swoimi nadnaturalnymi darami, a mieszańce ? dampiry ? szkolą się na ich opiekunów i oddanych strażników. Posępne mury kryją jednak więcej mrocznych tajemnic, niż można by podejrzewać. Lissie Dragomir, morojce ze szlachetnego rodu, grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Czy dampirka Rose, połączona z nią telepatyczną więzią, zdoła ochronić przyjaciółkę? Już wkrótce kolejne tomy opowiadające o tajemnicach akademii wampirów!

Fragment książki: Rozwiń >>

POCZUŁAM JEJ STRACH, ZANIM USŁYSZAŁAM, że krzyczy.
Koszmar, który ją dręczył, wtargnął do mojego snu. Leżałam na plaży i jakiś zabójczo przystojny mężczyzna smarował mi plecy olejkiem do opalania, kiedy nagle zaatakowały mnie obrazy kłębiące się w jej głowie: ogień, krew, swąd dymu i wrak samochodu. Zaczęłam się dusić.
Na szczęście racjonalna cząstka umysłu podpowiedziała mi, że to nie jest mój sen.
Obudziłam się mokra od potu, z kosmykami ciemnych włosów przyklejonymi do czoła.
Lissa rzucała się w pościeli na sąsiednim łóżku. Zerwałam się i podbiegłam do niej.
— Liss! — Potrząsnęłam nią. — Obudź się.
Krzyk przerodził się w ciche pojękiwanie.
— Andre — szepnęła. — O Boże.
Pomogłam jej usiąść.
— To tylko sen, Liss. Zbudź się.
Zamrugała. Wracała do przytomności. Oddychała znacznie spokojniej. Przysunęła się i oparła głowę na moim ramieniu. Przytuliłam ją i pogłaskałam po włosach.
— Już dobrze — powiedziałam łagodnie. — Wszystko jest w porządku.
— Miałam ten sen.
— Wiem.
Siedziałyśmy w milczeniu przez kilka minut. Kiedy Liss nieco się uspokoiła, sięgnęłam do stolika i zapaliłam lampkę nocną. Nie dawała wiele światła, ale nie było nam potrzebne. Przyćmiony blask zwabił kota naszej współlokatorki, Oskara, który wskoczył miękko na parapet otwartego okna.
Kocisko ominęło mnie szerokim łukiem. Jak większość zwierząt, nie lubił dampirów. Wskoczył na łóżko i ocierał się o Lissę z cichym mruczeniem. Zwierzaki nie stronią od morojów, a Lissę darzą szczególnym zaufaniem. Moja przyjaciółka uśmiechnęła się i podrapała kota pod brodą. Czułam, że to ją odpręża.
— Kiedy było ostatnie karmienie? — spytałam, bo dopiero teraz zauważyłam, że pobladła, a jej oczy otaczały szare cienie. Wyglądała krucho i bezbronnie.
W szkole było ostatnio mnóstwo roboty. Nie mogłam sobie przypomnieć, kiedy dawałam jej krew.
— Dwa dni temu? Trzy? Dlaczego nic nie mówiłaś?
Wzruszyła ramionami, unikając mojego wzroku.
— Byłaś zajęta. Nie chciałam…