Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Akademia wampirów 4. Przysięga krwi

Opis książki Akademia wampirów 4. Przysięga krwi:

Są dni, kiedy budzę się z nadzieją, że wszystko, co ostatnio zaszło, to tylko sen. Jestem Śpiącą Królewną, a koszmar, jaki przeżywam, lada moment się rozwieje i będę mogła poślubić ukochanego księcia, a potem żyć z nim długo i szczęśliwie. Tymczasem nic w mojej najbliższej przyszłości nie zapowiada szczęśliwego zakończenia. Książę? Cóż, to długa historia. Mężczyzna, którego kochałam, przemienił się w wampira, a dokładnie w strzygę. Niedawny atak na Akademię Świętego Władimira zatrząsł całym światem morojów. Wielu zginęło. Ale los niektórych uprowadzonych okazał się gorszy niż śmierć? Szyję Rose zdobi teraz tatuaż doświadczonej zabójczyni strzyg. Ona myśli jednak tylko o Dymitrze Bielikowie. Musi zawędrować na koniec świata, żeby go odnaleźć i dotrzymać złożonej mu przysięgi. Nie wie jednak, czy ukochany nadal pragnie, by go ocaliła? Czy znajdzie w sobie siłę, by zabić Dymitra? A może poświęci samą siebie w imię wiecznej miłości? Jak pod jej nieobecność poradzi sobie Lissa? ?Akademia wampirów? to cykl powieściowy, który pokochali wielbiciele ?Zmierzchu? Stephenie Meyer.

Fragment książki: Rozwiń >>

Potwór popełnił błąd, obierając Sydney za cel ataku. Ja stanowiłam zagrożenie. Powinien był zająć się mną w pierwszej kolejności. Jednak to ona stała na drodze i musiała zostać usunięta. Złapał dziewczynę za ramię i przyciągnął do siebie. Był szybki — one wszystkie są szybkie — ale ten wieczór należał do mnie.
Błyskawiczny kopniak posłał go na ścianę sąsiedniego budynku. Sydney była wolna. Napastnik jęknął i osunął się na ziemię. Nie spodziewał się ciosu. Czerwone oczy płonęły złowrogim blaskiem, wargi rozchyliły się, ukazując kły. Poderwał się i błyskawicznie skoczył w moim kierunku. Odparłam atak i wymierzyłam cios pięścią, ale sparował uderzenie. Poczułam ból w ramieniu i się zachwiałam. W prawej ręce nadal ściskałam srebrny sztylet. Musiałam go wbić prosto w serce strzygi. Gdyby napastnik był sprytniejszy, ustawiałby się tak, by uniemożliwić mi zadanie ciosu. Okazał się jednak nieostrożny. Pomyślałam z nadzieją, że jeśli zdołam przeżyć jeszcze parę chwil, może go zabiję.
W tej chwili Sydney zakradła się od tyłu i uderzyła strzygę w plecy. Nie był to mocny cios, ale odciągnął uwagę przeciwnika, a ja ochoczo wykorzystałam okazję. Rzuciłam się na niego całym ciężarem. Uderzyliśmy o mur i sztylet wbił mu się prosto w serce. To był koniec. Życie — czy też życie po życiu — z niego uciekło. Znieruchomiał. Wyszarpnęłam nóż i patrzyłam, jak jego ciało osuwa się na ziemię.
Tak jak za każdym razem, kiedy ostatnimi czasy zabijałam strzygę, miałam mieszane uczucia. A jeśli to Dymitr? Próbowałam sobie wyobrazić, że ciało, które leży u moich stóp, należy do niego. Serce skurczyło mi się z bólu. Przez ułamek sekundy widziałam tam Dymitra. Potem ten obraz znikł. Pokonałam nieznaną strzygę.
Otrząsnęłam się szybko i przypomniałam sobie, że mam jeszcze coś do zrobienia. Musiałam sprawdzić, co z Sydney. Była co prawda tylko człowiekiem, lecz instynkt opiekuńczy jak zwykle wziął we mnie górę.
— Wszystko w porządku? — zapytałam.
Kiwnęła głową. Była oszołomiona, ale cała.
— Dobra robota — pochwaliła drżącym głosem, któremu usiłowała nadać pewny siebie ton. Po chwili dodała: — Nigdy… Nigdy nie widziałam zabijanej strzygi…
Nie wyobrażałam sobie, jak to możliwe, ale ostatecznie nie miałam pojęcia, skąd ona w ogóle wie cokolwiek na temat naszego świata. Wyglądało na to, że dziewczyna wciąż jest w szoku, więc wzięłam ją pod ramię i odciągnęłam.
— Chodźmy stąd. Poszukamy miejsca, gdzie jest więcej ludzi.