Książki

fantastyka, s/f

science fiction

Agent JFK. Tom 6. Ze śmiercią za plecami

Opis książki Agent JFK. Tom 6. Ze śmiercią za plecami:

Sekcja naukowa agencji ma problem - już od dłuższego czasu nie udaje się nawiązać kontaktu z doświadczonym pracownikiem Albertem Muroe, wysłanym do sprawdzenia pola T w jednym z równoległych światów, co do którego istnieje podejrzenie, że niezgodnie z prawem importowano do niego obcą technologię. Chodzi o świat czystej technologii, który wyraźnie odróżnił się od naszej rzeczywistości dopiero po 1916 roku. Hiszpańska grypa nie zabiła tu dziesiątków milionów ludzi, ale setki milionów, a po niej przyszły kolejne, jeszcze gorsze pandemie. Zamysł kogoś trzeciego czy przypadkowa mutacja, czarny humor natury? Nikt nie ma pojęcia i potem to też nie jest ważne, ponieważ Śmierć zebrała straszliwe żniwo i pozostały tylko wyspy osad ludzkich na środku oceanu dżungli, przesyconej zepsuciem. Przed JFK stoją dwa zadania: sprawdzić, co się stało z Albertem Muroe i jednocześnie umożliwić doktor Lagassi ukończenie pomiarów i stwierdzenie, czy reguły Agencji były, czy nie były naruszone. Jak wpisują się w to starania jednego z oddziałów dywizji Military, by wpakować swoich ludzi w wir niszczącej rzeczywistości? Dlaczego John Francis Kovář nagle nie pasuje im do tego zadania?

Fragment książki: Rozwiń >>

– A teraz do pracy – zwróciła się do JFK Bytewska. – W świecie Z-232-125 zaginął doświadczony pracownik Wydziału Naukowego. Nie zgłosił się do dwóch następujących po sobie okien komunikacyjnych. Przypuszczamy wobec tego, że albo znalazł się w sytuacji ekstremalnej, albo nie żyje.
Ostatnie słowa Bytewska wypowiedziała tak samo rzeczowo jak resztę zdania, jednak w jakiś sposób zabrzmiało w nich współczucie i żal.
– Pańskim zadaniem będzie stwierdzić, co się z nim stało i z jakiego powodu, a także kto jest za to odpowiedzialny.
– I zabezpieczyć dokończenie badań, które Albert Muros prowadził – doktor Lavassi odezwała się po raz pierwszy.
– Nie jestem naukowcem. Prawdopodobnie nie będę w stanie dokończyć jego pracy – odparł Kovař, patrząc na nią.
Uśmiech, jaki pojawił się na twarzy blondynki, był doskonale niewinny i bezpretensjonalny.
– To ja wykonam tę pracę – wyjaśniła.
– Zapewnienie bezpieczeństwa doktor Lavassi jest kolejnym i właściwie najważniejszym pana zadaniem – dokończyła Bytewska.
Kovař, nie wiadomo czemu, miał uczucie, że pomiędzy tymi dwoma kobietami, stojącymi po przeciwnych stronach gamy typów żeńskich, istnieje jakieś tajne porozumienie.
– Kapitanie! – Bytewska zwróciła się do Grivena. – W momencie, gdy stwierdzimy, że zadanie przekracza możliwości naszego Oddziału i Wydziału Naukowego, nie zawahamy się z panem skontaktować. Dziękujemy panu za ofertę pomocy.
Kovař był pewny, że Griven i Oddział Militarny nie będą go zbytnio kochać. Jednak nie powinno mu to spędzać snu z powiek.
Komórka JFK zadzwoniła. Na wyświetlaczu migało logo Agencji, ale odkształcone, jakby przeleciało przez centryfugę, a potem wpadło jeszcze w pole grawitacyjne co najmniej Jowisza.
– Wonder. – Zabrzmiało w słuchawce. – Za dwanaście godzin chcę pana widzieć na rampie. Okno startowe otwiera się w czasie T zero plus dwanaście godzin, pięćdziesiąt pięć minut i trzynaście sekund. Dokładnie.
Kovař w odruchu włączył stoper w zegarku.
– Nie otrzymałem jeszcze zadania dla tej misji ani oficjalnego polecenia, panie profesorze – odpowiedział, przełączając na tryb głośnomówiący.
– Więc niech pan powie szefowej, żeby się pośpieszyła. Czas ucieka, a okno transferowe nie będzie czekać. Idę ustawiać fantoma. Tym razem transfer będzie półdynamiczny, ze znacznym stopniem niepewności lokalizacji, parametry sterujące będą się opierać na fluktuacjach typu T. I do tego z przesunięciem czasowym o cztery dni w stosunku do naszej daty.
Telefon zamilkł.
Kovař spojrzał na Bytewską pytająco.
– Zapewnić bezpieczny powrót doktor Lavassi, stwierdzić, gdzie znajduje się agent Albert Muros i ewentualnie co mu się przytrafiło. – powtórzyła.
– Oraz współpracować ze mną celem dokończenia pomiarów T – dodała pani doktor ze słodkim uśmiechem.
Kovař przytaknął.
– Czy komtesa de Villefort jest może przypadkiem w budynku? – zapytał.
Bytewska pokręciła głową.
– Przypadkiem jej nie ma, ale zostawiła dla pana list.
Podała Kovařowi kopertę ze staroświecką pieczęcią woskową, na której odciśnięto herb rodu Villefortów.
JFK, nie bacząc na pozostałych, otworzył list niezwłocznie.
Papier sprawiał wrażenie ręcznie wykonanego, stylizowana korona na górze strony przywodziła na myśl stare dokumenty. Tekst napisany był już mniej staroświecko, energicznym charakterem pisma.
Serwus JFK,
Chciałam tylko zwrócić twoją uwagę na fakt, że Lenka, to znaczy doktor Lavassi wytrzyma wprawdzie sporo, ale nawet nie połowę tego co ja, więc wystrzegaj się tych szalonych eskapad, które wraz z Vegą tak lubicie. Jest naukowcem, nie adrenalinowym narkomanem. Jeśli wróci poturbowana, zapłacisz mi za to podwójnie, rozumiesz? Uważaj na nią jak na samego siebie. – Tu następowała seria znaków, których Kovař nie rozumiał, lecz domyślał się, że przedstawiają wulgarne odwzorowanie pewnej części ludzkiego ciała, prawdopodobnie w starochińskim lub japońskim. – Oprócz tego dużo szczęścia i nie daj się zabić (jesteś mi winien zaproszenie na Marka Antonio w Benatkach. Nie chciałabym tego stracić).
Zamiast podpisu widniał monogram, który wyglądał jakby był zrobiony jednym pociągnięciem pióra.