Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Agent JFK. Tom 4. Armie Nieśmiertelnych

Opis książki Agent JFK. Tom 4. Armie Nieśmiertelnych:

Rabbi Löw, twórca Golema, to jeden z najpotężniejszych czarowników na świecie. Jednak i jemu pomoże interwencja Agencji, przeprowadzona dosłownie w ostatniej chwili. Wprawdzie czarownik jest uratowany i przeniesiony do szwajcarskiego ośrodka technologicznego E.F., ale jednej rzeczy nie udało się uratować: czarodziejskiego pergaminu, ożywiającego nieżywą materię i w ten sposób budzącego siły, których rozum żadnego śmiertelnika nie pojmie...
A właśnie na ten pergamin już czekają tysiące wojowników z terakoty w grobie Pierwszego Cesarza Imperium Chińskiego. Zniszczenie uwolnionych potworów jest trudne, być może niemożliwe - gliniane armie przechodzą przez Europę i oblegają Pragę. JFK ze swoimi przyjaciółmi musi znowu dołożyć wszelkich starań i posłużyć się sprytem, żeby utrzymać w równowadze równoległe światy. I ocalić nasz własny świat - ten, na który musimy zasłużyć.

Fragment książki: Rozwiń >>

Cesarz z zainteresowaniem obserwował ożywioną magią istotę, gdy nagle w jego polu widzenia pojawił się marszałek polny Basta. Rudolf II ujrzał również szambelana Langa, który nieznacznymi gestami zachęcał oficera do większej śmiałości. Marszałek musnął gęsty, niestarannie przycięty wąs i stanął przed panującym.
– Wasza Wysokość! – Z trzaskiem stuknął obcasami. – Pozwalam sobie uzupełnić wypowiedź mojego przedmówcy stwierdzeniem, że golem i podobne do niego homunkulusy najlepiej sprawdzą się na polu walki.
Rudolf II uprzejmym, lecz zdecydowanym ruchem ręki uspokoił podnieconego oficera i nakazał mu zejść ze schodków podestu pod tronem.
– Coś w tym jest – oznajmił zamyślony, a potem wstał.
Obszedłszy glinianego olbrzyma, zatrzymał się przed nim. Podniósł głowę i spojrzał na jego nieruchome oblicze.
– Rzeczywiście, rabbi – powiedział cicho. – Z takim wyglądem golem doprawdy bardziej pasuje do zażartych walk niż do ciągnięcia wózków w kopalni.
Owiany legendą sztuczny człowiek miał ostre rysy twarzy. Małe, przenikliwe oczy przypominały wnętrze paleniska kowalskiego. Pod haczykowatym nosem prawie bez dziurek rysowały się wargi zaciśnięte tak mocno, że trudno było odgadnąć, czy kiedykolwiek się otwierały i jaki dźwięk mógłby się z nich wydostać. Oddech czy słowa? Na glinianym obliczu nie znać było ani śladu emocji.