Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Agent JFK. Tom 3. Miecz i tomahawk

Opis książki Agent JFK. Tom 3. Miecz i tomahawk:

Wikingowie pod wodzą Leifa Eriksona odwiedzili Amerykę jeszcze przed tysięcznym rokiem naszej ery, ale nie miało to żadnego wpływu na późniejszy rozwój cywilizacji euroatlantyckiej. Są jednak światy, którym Wikingowie i Indianie dali podstawy późniejszego średniowiecza i mieli wpływ nawet na rewolucję przemysłową. Nie każdy ma ochotę pozostawić te równoległe światy ich naturalnemu biegowi zdarzeń. JFK na pokładzie wojennego drakkara z mieczem w jednej i sramasaxem w drugiej ręce stawia czoła chińskiej blokadzie kontynentu północnoamerykańskiego i biologiczno-magicznej broni nieprzyjacielskich dywersantów.

Fragment książki: Rozwiń >>

Wody Atlantyku miały taki sam kolor jak niebo. Brudną szarość stołu w zapomnianym przez Boga i ludzi barze na skraju miasta. John Francis Kovař przetarł twarz, żeby choć na chwilę pozbyć się uporczywego pieczenia w oczach. Na próżno, kolejna fala rozbiła się o niską burtę i znów poczuł lodowatą strużkę aż na gołym ciele. Prześliznął się wzrokiem po ludziach siedzących na ławkach lub leżących w śpiworach pomiędzy pakunkami z prowiantem i beczułkami
z wodą. Stu pięćdziesięciu chłopa, trzydzieści trzy pary wioseł, jeden prostokątny żagiel na, wydawałoby się, zbyt wiotkim maszcie. To było szaleństwo, największe i najryzykowniejsze szaleństwo jego życia, płynąć otwartą łodzią, czterdziestopięciometrowym drakkarem, przez ocean. Prawda, że niebywałym szczęściem zostawili za sobą Gotlandię, Danię, wybrzeża Norwegii, Irlandię, Islandię, Grenlandię. Przed nimi leżała Nowa Fundlandia, najgorsza część drogi ku brzegom Ameryki Północnej, czy też Vinlandii, jak ją nazywali wikingowie.
Nadbiegła kolejna fala, jasnowłosy demon Snori Sturlurson naparł na wiosło sterujące i wyrównał kurs łodzi, żeby sprawniej ślizgała się po nadciągających falach o groźnym wyglądzie.
JFK spojrzał w niebo. Pociemniało, pośród szarości uformowała się gęstsza, niżej położona warstwa chmur.
– Trzymiesięczna płaca, podłe żarcie w najbardziej zaplutej spelunce, jaka istnieje – mruknął, starając się przy tym nie poczuć smaku soli między zębami.
A wszystko zaczęło się tak dobrze.