Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Agent JFK 7. Płonące Anioły

Opis książki Agent JFK 7. Płonące Anioły:

JFK ma poczucie, że zawiódł i nie kierował się hasłem "Dobrem za zło odpłacać". Morderca, czy to agentów, czy innych ludzi, musi być ukarany. Otoczony śmiercią i zepsuciem, z przyjaciółmi, na których może liczyć, w przyspieszonym trybie buduje najnowocześniejszy statek powietrzny, jaki kiedykolwiek był do dyspozycji małego miasta-państwa i wyrusza, by się zemścić. Mordercy uciekają, ale JFK i jego towarzysze - dowódca armii koprzywnickiej Tomáš Prof. i główny inżynier, technik i technolog Roman Krystal są niewzruszeni. Stają do walki z łowcami niewolników, całymi imperiami, rodzącymi się ze śmiertelnej hekatomby, powietrznymi piratami, a do tego wichrami, niżami atmosferycznymi i frontami burzowymi. Nie mówiąc o szronie, który potrafi strącić na ziemię każdy statek powietrzny. Utrzymanie się w powietrzu jest kwestią życia i śmierci, ponieważ w dole czyha klęska w postaci zmutowanych wirusów i jeszcze straszniejszych rzeczy. Wodór wybucha i z nieba niczym piekielny śnieg opadają spalone szczątki mężczyzn i ich zniszczone żarem miecze...

Fragment książki: Rozwiń >>

John Kovař siedział na drewnianym krześle pod ścianą i z minimalnym zainteresowaniem śledził burzliwą debatę, jaką toczyli pozostali zgromadzeni w sali. Od momentu odparcia ataku upłynęły niecałe dwie godziny i nadal wszędzie panował chaos. Ludzie, z którymi spotkał się na wzgórzu, nie należeli do armii, stanowili naprędce sformowany oddział samoobrony obywatelskiej, który na terenie fabryki utworzył i uzbroił Roman Krystal. Dzięki jego trzydziestomilimetrowym działkom ustawionym na ciężarówkach udało się stosunkowo szybko odeprzeć atak.
– Pan pójdzie do kwarantanny. – Doktor Kaňkova w towarzystwie dwóch pielęgniarek starała się wyłączyć hałaśliwie dyskutującego mężczyznę z gromadki pozostałych.
Kovař nie dosłyszał jego odpowiedzi, ale gest, jaki tamten wykonał, wyglądał jednoznacznie.
– Naruszył pan zasady kwarantanny!
Tomaš Prof wygłosił swój zarzut niezbyt donośnie, żeby był słyszany tylko w najbliższym otoczeniu. To wystarczyło. Szeptana informacja, jak kręgi na wodzie, rozszerzała się pośród wszystkich obecnych.
– Koniec z kwarantanną! – zaprotestował mężczyzna. – Nie został tu kamień na kamieniu, a pan będzie mi tu truć o jakiejś kwarantannie! – krzyczał coraz głośniej, czując się przez to coraz pewniej.
– Nie, nie będę truć – cicho odparł Prof.
Jego ruch był tak naturalny, tak oczywisty i tak szybki, że JFK prawie go nie dostrzegł.
Nagle w ręce dowódcy pojawił się pistolet automatyczny, którego lufa opierała się o pierś krzykacza.
Rozgwar zmienił się w grobowe milczenie.
– Ma pan dwie możliwości. Posłuchać polecenia doktor Kaňkovej, szefowej stacji epidemiologicznej państwa Kopřivnice-Frenštat-Veřovice, albo nie posłuchać. To wszystko.
Prof mówił spokojnie, bez cienia napastliwości, co czyniło jego wypowiedź jeszcze groźniejszą.
Mężczyzna ucichł i bez słowa dał się odprowadzić pielęgniarce w maseczce na twarzy.
– To dotyczy również wszystkich, którzy opuścili strefę czwartą lub którzy zostaną przez lekarzy uznani za zagrożonych.
Debata przygasła, jakby zorganizowane działania personelu medycznego wprowadziły w nią element ładu.
Kovař stwierdził, że większości obecnych jak dotąd nie napotkał. Podczas swego pobytu w tym świecie przywykł do ludzi w kombinezonach roboczych lub znoszonych ubraniach. Obecni w sali byli lepiej odziani, wyraźnie należeli do notabli miasta. Pomyślał, że ten świat bardzo różni się od jego własnego, ale równocześnie pewne zasady pozostały takie same. Ci najważniejsi mieszkali w strefie pierwszej, najlepiej chronieni przed możliwością zarażenia. Istniały wyjątki, na przykład Krystal, który w kombinezonie poplamionym olejem, a może i krwią, raźnym krokiem wszedł do sali. Towarzyszyło mu kilku ludzi o podobnym wyglądzie. Nie przypominali go posturą, lecz sposobem zachowania. Kovař zastanawiał się przez chwilę, kim mogliby być, i nagle zrozumiał. Ci ludzie nie mieli w zwyczaju dokonywać zmian za pomocą wydawania rozkazów, zmieniali świat, wykorzystując siłę swoich osobowości, popartą wiedzą i sprawnością maszyn.
– Jesteśmy w komplecie – oznajmił Tomaš Prof na widok Krystala, przechodząc ku zestawionym stołom, tworzącym prowizoryczne prezydium.
Sala należała do fabryki i wielokrotnie już służyła jako miejsce zgromadzeń większej liczby ludzi.
Kovař przestał przyglądać się obecnym i wrócił myślami do uskakującej przed nim żaby i ciemnego zarysu głowy napastnika. Życie zawdzięczał łutowi szczęścia. Pomacał siniaki, które pomimo najwyższej jakości kamizelki kuloodpornej pojawiły się w miejscach trafień pociskami nieprzyjaciela. Mimo że miał lepsze wyposażenie, nigdy nie odczuł tak silnie własnej śmiertelności, nawet w Gwatemali, Iraku czy Libanie. Wszystko odbyło się zbyt szybko, bez planowania i przygotowań. Działał instynktownie, w miarę możności jak najskuteczniej. A do tego skok żaby i dwa szybkie strzały. Być może przyjdzie mu zginąć w tym dziwnym, śmiercionośnym świecie, ale z własnego wyboru, więc nie było sensu się uskarżać.
Przyszło mu do głowy, że te czarne myśli mogą być rezultatem wyczerpania organizmu i reakcją komórek na sztuczne przyśpieszenie rekonwalescencji. Najlepiej by zrobił, biorąc ciepłą kąpiel, zjadając dobrą kolację i kładąc się spać. Albo mógłby chociaż porządnie się najeść i wypić dwa kufle piwa. A zamiast tego siedział tutaj, czekał nie wiadomo na co i rozmyślał.
– Ze wstępnych informacji wynika – usłyszał głos Profa – że brakuje około dwóch tysięcy ludzi
– Zabitych? – zapytał zwalisty grubas w marynarce fatalnie dobranej kolorystycznie do spodni.
Z pewnością ubierał się w pośpiechu. Kovař zapamiętał to sobie. Tego człowieka atak wyraźnie zaskoczył.
– Nie, panie Bednař – odparł kapitan. – Dwa tysiące uprowadzonych, zabitych mamy około setki.
– Piraci-handlarze niewolników – oznajmił Krystal – uprowadzili dwa tysiące ludzi na sprzedaż. Musimy ich uratować, póki czas.
– Jak?! Przecież już odlecieli! – zakrzyknął mężczyzna w dwurzędowej marynarce i meloniku, który trzymał teraz w ręce.
Przypominał Kovařowi akwizytora i to dobrego, sądząc po jakości jego ubrania.
– Tak – potwierdził Prof. – Na południe od Lichnowa zauważyliśmy cztery odlatujące statki powietrzne.
– Mamy własnego „anioła”, panie Buček, praktycznie gotowego do lotu – oznajmił Krystal.
Potężny technik z trudem maskował rozpierającą go wściekłość.
– To tylko jeden statek powietrzny! A to są piraci! Uzbrojeni! Nie możemy ryzykować utraty maszyny, na którego zakup całymi latami oszczędzaliśmy pieniądze – protestował Buček.
Kovař zauważył potakiwania, desperackie spojrzenia i sporo oznak niezgody.
– Więc mamy tych ludzi spisać na straty? – zapytał Krystal. – Dwa tysiące naszych? Pozwolimy ich wywieźć nie wiadomo dokąd, narazić na śmierć skutkiem zarazy, a tych, którzy przeżyją, zrobić niewolnikami aż do końca ich dni?
Jego głos nabierał siły, patrzył prosto w oczy otaczających go mężczyzn, należących bez wątpienia do Rady Miasta.
– Nie, oczywiście, że nie – ustępował Buček wobec tak jasno postawionej sprawy. – Musimy ich ratować! Trzeba to przedyskutować i Rada w pełnym składzie zadecyduje, co przedsięweźmiemy – powiedział Krystal z wyraźną ulgą.
Tłoczący się wokół ludzie gorliwie potakiwali.
Kovař wielokrotnie widział takie sytuacje, kiedy nikomu nie chciało się nadstawiać karku i ryzykować karierą dla zdecydowanej akcji. Na ogół debatowano i rozważano wszystkie za i przeciw tak długo, aż było za późno. W końcu wszyscy klepali się po plecach i zapewniali nawzajem o właściwym rozwiązaniu.
– Ze względu na atak obowiązuje tryb doraźny – kapitan Prof zdecydowanie uciął dalsze dyskusje. – Panie Krystal, ile czasu pana zdaniem potrzeba do osiągnięcia przez statek powietrzny gotowości do lotu?
– Już jest gotowy, ale biorąc pod uwagę konieczność uzupełnienia paliwa, zapasów i amunicji, jakieś osiem godzin.
– W porządku. – Kiwnął głową Prof. – A ludzie?
– Wystarczą mi moi technicy – oznajmił Krystal.
– Mimo to dam wam swego człowieka jako uzupełnienie – powiedział kapitan i wskazał gestem swego adiutanta, porucznika Jankisa.
JFK natychmiast zrozumiał cel tego posunięcia. Kapitan obawiał się, że ktoś może przeciwstawić się jego autorytetowi i przeszkodzić w odlocie przy użyciu przemocy.
– Moi ludzie przeczesują teren, szukając nieprzyjaciół, którzy być może tu pozostali. Wszyscy powinni wrócić do swoich domów. Ogłaszam kwarantannę. Odwołać ją może tylko doktor Kaňkova na podstawie własnej decyzji.
Ktoś zaprotestował, Prof skinął na jednego ze swych ludzi, który zdjął karabin z ramienia i wycelował w krzykacza.
– Proszę odprowadzić pana Blažka do więzienia pod budynkiem sztabu – rozkazał.
To wystarczyło, aby wszyscy się uspokoili, a Prof opanował sytuację.
Ludzie zaczęli się rozchodzić, jedni do domów, zaś inni wypełnić rozkazy, których im nie skąpili podwładni Profa.
Dowódca armii podszedł do Kovařa.
– Co z pańską... siostrą? – zawahał się nad określeniem doktor Lavassi, lecz wyraźnie zdecydował się podtrzymać wersję pierwotną, z którą dwoje agentów przybyło do Kopřivnic.
– Wyciągnąłem ją z więzienia. Została ranna, ale tam, gdzie odeszła, zatroszczą się o nią właściwie. – John zdecydował się powiedzieć prawdę.
Praktycznie nie wykroczył przeciw zasadom utajnienia, a nie chciał okłamywać człowieka, który zaryzykował życie, żeby mu pomóc.
– To dobrze – powiedział po chwili Prof. – Twierdza Hyvela spłonęła, znaleźliśmy tylko kilka trupów, nikogo żywego. Dokąd odeszła, pewnie mi pan nie powie?
Kovař pokręcił tylko głową.