Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Agent JFK. Tom 2. Nie ma krwi bez ognia

Opis książki Agent JFK. Tom 2. Nie ma krwi bez ognia:

John Francis Kovář, były kapitan jednostek specjalnych, członek grupy uderzeniowej Agencji EF jest uczestnikiem pierwszej misji do innej czasoprzestrzeni. Ma to być rutynowa wyprawa, jakich Agencja prowadzi dziesiątki I setki. Jednak wbrew oczekiwaniom znajdzie się w wirze szalonych zdarzeń, których apogeum przypadnie na 2 grudnia 1805 roku – monumentalną bitwę pod Slavkowem (Austerlitz). JFK i jego nowi przyjaciele nie mają czasu ani środków, żeby ich uczestnictwo miało zasadniczy wpływ na słynną i krwawą rzeź, znaną jako „Bitwa trzech cesarzy”. Jednak nie pozostaje im nic innego – w środku bitewnego zgiełku muszą wieść decydujący bój z bronią, która w tych czasach nie istniała i z siłami istniejącymi od początku świata do jego końca, bez względu na czas i przestrzeń.

John F. Kovář na własnej skórze poznaje wewnętrzny sens hasła agencji: „Na swój świat musimy zasłużyć!”

Ta historia została napisana na pamiątkę i jako swoisty hołd dwusetnej rocznicy bitwy pod Slavkowem (Austerlitz).

Fragment książki: Rozwiń >>

Listopadowa noc była ponura jak niezaspokojona kobieta. Wybiło wpół do dwunastej, Sierp księżyca świecił niczym zaokrąglone ostrze katowskiego topora. Z wieży położonego w pobliżu kościoła Świętego Filipa dobiegał wibrujący głos spiżowego dzwonu
- Mayday! Mayday! - szeptał hrabia Emanuel d'Morcef wprost do iskrzącego się na fioletowo ucha Dawida, kopii renesansowej rzeźby dłuta Michelangelo wykonanej w brązie. Hrabia był krzepkim mężczyzną, w doskonale skrojonym, aksamitnym ubraniu. Na dość sporym brzuchu połyskiwała klamra pasa specjalnego typu T. Oczy kryły się w cieniu ronda muszkieterskiego kapelusza, spod którego na ramiona zwisały kędzierzawe włosy brązowego koloru.
Hrabia do tej pory nie przypuszczał, że szeptem też można krzyczeć.
- Tu misja Slavkov! Słyszycie nas?
- Trochę ciszej, hrabio – odezwała się komtesa Andrea de Villefort – idą tu następni szaserzy.
Przez otwarte okno słychać było szelest opadłych liści, trzaskanie gałązek i odgłosy rozmów.
Co najmniej dwudziestu ludzi zbliżających się do barokowego pałacu z trzech stron, oceniła Andrea.
Kolejnych dziewięciu znajdowało się na parterze, ich liczbę hrabia i komtesa znali dokładnie. Tylu zabili już na początku. Leżeli tam w ciemnozielonych kubrakach z czerwonymi wyłogami. Kubraki miały z przodu półkoliście uformowane poły.
Białe spodnie ich mundurów były wyraźnie widoczne w półmroku panującym w pałacu. Wokół zabitych leżały czarne, trójgraniaste kapelusze. Ciała były porozrzucane w kilku pomieszczeniach parteru, najwięcej znajdowało się w sali bilardowej i na bocznych schodach. Ale ci nieprzyjaciele byli już martwi. Teraz liczyli się tylko żywi. Hrabia i komtesa musieli wiedzieć, z jak licznymi wrogami przyjdzie im się zmierzyć i ilu z nich będą musieli zabić.
- Tu Slavkov! – kontynuował hrabia d'Morcef nie zwracając uwagi na ostrzeżenia pięknej arystokratki i wściekle ugniatając przycisk w sprzączce pasa. Świecący na fioletowo Dawid nie reagował.
- Kod purpurowy! Konieczny dostęp do portalu lub przysłanie oddziałów wsparcia! W przeciwnym razie... – hrabia zamilkł. Nie chciał okazać strachu, ale bał się i to bardzo.
- W przeciwnym razie cel misji nie zostanie osiągnięty – powiedziała Andrea. – Zapomniał pan to dodać, hrabio.
Emanuel odwrócił się do niej. Młoda kobieta miała regularne rysy, ciemne oczy, lekko wystające kości policzkowe i pełne wargi. Włosy nosiła ostrzyżone krótko jak sierpniowe ściernisko, a rzęsy długie niczym łodyżki dzikiego maku. Jej czarne ubranie z błyszczącego jedwabiu ozdabiały również czarne, lecz matowe motywy kwiatowe. Stroje obojga były poplamione krwią. Na twarzy komtesa miała lekki, ale wyraźnie widoczny uśmiech.
- Niech pani posłucha, pani de Villefort, naprawdę nie dziwię się, że nikt nie chce z panią współpracować. – Emanuel otarł grzbietem ręki zakrwawioną twarz, ale tylko rozmazał posokę jeszcze bardziej. – Jest pani wprawdzie naszą najlepszą specjalistką w swojej dziedzinie, ale co za dużo to niezdrowo. To dopiero druga moja wspólna misja z panią, a mnie się już te pani uwagi nie mieszczą w kalesonach.
- Dobrze przynajmniej, że nie nosi pan slipów – odparła Andrea i wskazała kordem dwa wielkie okna w południowej części biblioteki, przysłonięte zasłonami z jasnoczerwonego adamaszku. Przyłożyła palec wskazujący do wydętych warg i z gracją wbiła ostrze w okrągły, drewniany filar. Z fałdów sukni wyjęła kuszę pneumatyczną. Broń była tylko trochę dłuższa od pistoletu pojedynkowego. Na przedniej części rękojeści osadzony został wymienny, walcowy zasobnik.
Hrabia Emanuel d'Morcef schował się we wnęce muru. Ze względu na jego posturę równało się to akrobatycznej sztuczce cyrkowej, ale zmieścił się jednak w tej niepozornej przestrzeni. Ze ściany wystawały tylko ostrza długich noży o matowych klingach. No i kawałek, ale naprawdę mały kawałek brzucha.
- Pan do mnie właściwie nie pasuje – rzuciła komtesa. – Za często się pan waha, jest zbyt rozważny. Po prostu starego psa nie da się nauczyć nowych sztuczek.
- Ten stary pies uratował pani wczoraj życie, komteso – odciął się hrabia z kwaśną miną, której i tak nikt nie mógł zobaczyć.
- Zdaje się, że już panu podziękowałam. A tak na marginesie, co to się wydarzyło dziś po południu, gdy wracaliśmy od Austriaków?
- Dobrze, dobrze. Pokornie dziękuję i to co najmniej trzykrotnie.
- Wie pan co, hrabio, dajmy temu spokój – oznajmiła pojednawczo Andrea. Dyskusja wyraźnie znalazła się w ślepej uliczce. – Wie pan, że nieraz plotę bzdury. Taka już jestem. A pan nie jest takim okropnym partnerem, jak się na pierwszy rzut oka wydaje.
Hrabia d'Morcef tylko syknął zamiast odpowiedzi. Na dole zaskrzypiały zawiasy ciężkich, dębowych drzwi, zdobionych rzeźbionymi reliefami w kształcie kwiatów. Później dało się słyszeć ciche stąpanie dziesięciu czy może piętnastu ludzi.
- Biorę na siebie główne drzwi i wyjście z bocznych schodów – oznajmił hrabia.
Komtesa jeszcze raz obrzuciła wzrokiem wnętrze biblioteki. Ze swego miejsca mogła widzieć cztery przejścia pomiędzy masywnymi półkami, zapełnionymi książkami aż po stiuki sufitu. Całkiem jak biblioteka w Niniwie, tylko zamiast glinianych tabliczek pokrytych pismem klinowym było tu mnóstwo papieru, pergaminu i skóry.