Książki

literatura piękna

Adrian Mole Zaginione dzienniki 1999-2001

Opis książki Adrian Mole Zaginione dzienniki 1999-2001:

Kiedy Sue Townsend obwieściła, że Adrian Mole i broń masowego rażenia to ostatnia część serii, jej wielbiciele pogrążyli się w żalu. Na szczęście przewidywania autorki się nie sprawdziły. Gdy w pamiętną Wigilię 2001 grupa antyterrorystów wparowała do mieszkania Mole'a, zarekwirowane zostały wszystkie jego zapiski, w tym dzienniki z lat 1999-2001. Po wyjaśnieniu afery Adrian wrócił na wolność i odzyskał swoje diariusze. A w nich... ... wkracza w nowe millenium. Mimo że osiągnął już wiek chrystusowy, ciągle nie ma na koncie nawet jednego sukcesu życiowego. Samotnie wychowuje dwóch synów. Żaden wydawca nie chce rozpoznać w nim obiecującego autora bestsellerów, jak gdyby napisana przez niego książka kucharska nic nie znaczyła. W dodatku Adrian o mały włos nie ląduje na bruku, bo jego matka zamierza po raz czwarty wyjść się za mąż. Mole przenosi się więc z synami do dzielnicy o wątpliwej reputacji. A jakby nieszczęść było mało, wprowadza się do niego przyrodni brat wraz z łóżkiem za, bagatela, osiem tysięcy funtów. Zaginione dzienniki to rarytas dla tych, którzy jeszcze tej komicznej postaci nie znają, zaś dla wielbicieli twórczości Townsend - wisienka na torcie. Napisane z werwą i humorem, czasem uszczypliwie, czasem refleksyjnie. Przed okiem Mole i piórem Townsend nic się nie ukryje! Dziękujmy Bogu za Sue Townsend! ?Mail on Sunday" Jedno nie ulega wątpliwości. Przyjdzie dzień, gdy Adrian Mole zostanie zaliczony do największych angielskich diarystów. Bez względu na to, w jakie tarapaty wpadliście - mając go w pamięci, poczujecie się lepiej. ?Evening Standard" Adrian Mole jest po prostu fenomenem nie do podrobienia. forumksiazki.pl

Fragment książki: Rozwiń >>

czwartek 9 grudnia

Spotkanie w Ośrodku Pracy „Nowe Rozdanie", 10.15
Catherine Root jest moją osobistą doradczynią. Ma dość ujmującą powierzchowność, choć ktoś powinien jej powiedzieć, że dzisiejsza medycyna zna sposoby na pozbycie się zeza. Pani Root spisała moje doświadczenie zawodowe i kwalifikacje:
Bibliotekarz, urzędnik służby cywilnej odpowiedzialny za statystyki dotyczące populacji traszek i ropuch paskówek, mistrz kucharski specjalizujący się w podrobach oraz prezenter telewizyjny.
- Dość eklektyczna mieszanka - powiedziałem, pragnąc zrobić na niej odpowiednie wrażenie i przekonać ją, że nie jestem jakimś tam podstarzałym poszukiwaczem pracy, lecz posiadam bogate słownictwo, więc szkoda by było posyłać mnie do zamiatania liści.
- Czy ma pan dyplom wyższej uczelni? - spytała, prawie patrząc mi w oczy.
- Nie - przyznałem. - Ale mieszkałem kiedyś w Oksfordzie z doktor Pandorą Braithwaite, posłanką do parlamentu.
To był błąd, gdyż pani Root okazała się krytycznie usposobiona do Pandory. Zauważyła chłodno, że jej zdaniem straciła ona kontakt ze swoimi wyborcami. Gdy poprosiłem o dowód na to, pani Root powiedziała, że Pandora odrzuciła prośbę o otwarcie nowego budynku z toaletami w Ośrodku Pracy, rozczarowując tym samym wiele osób. Wyszedłem umówiony na rozmowę z panem Nobbym Brownem w sprawie pracy w Ubojni Drobiu, o jedenastej rano.

piątek 10 grudnia

Zostałem zatrudniony do skubania indyków. Za 3,50 funta za godzinę zrywam pióra z ptaków, które niedawno postradały życie. Pracuję z sześcioma kobietami w kiepsko oświetlonym hangarze. Hałas i gdakanie są wprost nie do opisania, a zarzynane za ścianą indyki wszczynają dodatkowo koszmarną wrzawę.

23.00
Poszedłem dziś wieczorem do szkoły Glenna obejrzeć ich bożonarodzeniowy musical zatytułowany Jezus w Las Vegas - narodziny gwiazdy, napisany przez Rogera Patience'a, dyrektora placówki. Glenn grał krupiera, który pomagał przy porodzie.
Część publiczności była wyraźnie zaskoczona, gdy Maria wkroczyła na scenę w zdobionej cekinami sukni wieczorowej bez ramiączek, a towarzyszył jej Józef w smokingu śpiewający All Shook Up, ale ja przyjąłem to spokojnie. Bądź co bądź jestem obznajomiony z teatrem awangardowym. Nieraz bywałem w Royal Court Theatre w Londynie.

niedziela 12 grudnia

Spytałem Kostatsa pracującego w budce z kebabami, dlaczego jest dziś w tak złym humorze.
- Przez cholernego Blaira - odparł, okrawając z wściekłością mięso obracające się na ruszcie. - Złamał cholerną obietnicę, co nie?
- Jaką? - spytałem.
- Że Anglia odda cholerne marmury Elgina, nie? - warknął.
Wspomniałem o tym, że Turcja ma wkrótce wstąpić do Unii, ale dopiero gdy już byłem jedną nogą za drzwiami.

piątek 24 grudnia
Wisteria Walk, Ashby de la Zouch, Leicestershire

Dziękuję Bogu za to, że moja praca w Ubojni Drobiu była sezonowa, w związku z czym się skończyła. Udało mi się utrzymać w tajemnicy przed rodziną to, że skubałem indyki, chociaż dziś wieczorem matka spytała, dlaczego mam pióra we włosach. Wymyśliłem niedorzeczną historyjkę o poduszce, która eksplodowała, gdy przechodziłem przez dział pościelowy w Debenhams podczas zakupów świątecznych. Matka przymrużyła oczy i już miała coś powiedzieć, gdy Ivan zawołał z kuchni, że skończyła się taśma klejąca. To doprowadziło do kłótni, w której wzięli udział różni członkowie rodziny, oskarżając się wzajemnie o marnotrawstwo, zawłaszczanie bądź używanie zbyt wielkich ilości taśmy podczas pakowania prezentów.
Będąc jedyną trzeźwą osobą, zostałem zmuszony do jazdy na stację benzynową BP. Półki z artykułami papierniczymi były ogołocone, ale mój przyjaciel Mohammed, kierownik, ulitował się nade mną i dał mi trochę taśmy klejącej z biura na zapleczu. Był to akt chrześcijańskiego miłosierdzia. Później, gdy za pomocą suszarki do włosów usuwałem pióra z majtek, do sypialni wparowała matka.
- Jeśli zamierzasz oddawać się tu jakimś cudacznym praktykom seksualnym, powinieneś zainstalować zamek w drzwiach - powiedziała.

Wigilia Bożego Narodzenia

William szybko znużył się swoim głównym prezentem, czyli salonem fryzjerskim Barbie. Wałki okazały się nieporęczne, a poza tym Barbie wciąż zsuwała się z fotela, dopóki nie przymocowałem jej za pomocą kawałka masy klejącej Blu-Tack. Mój ojciec zjawił się o 23.00 i jak zobaczył Williama rozczesującego pukle lalki plastikową szczoteczką, zaczął się z niego nabijać.
- Zostanie żałosnym pedziem - rzucił szyderczo, a potem wepchnął Williamowi w ręce nieudolnie zapakowany prezent. Był to Action Man jadący na motocyklu, uzbrojony w wyrzutnię rakietową i zapas amunicji umożliwiający unicestwienie Chin.
- Przecież prosiłem, aby William nie otrzymywał zabawek adresowanych specjalnie do chłopców - powiedziałem.
Później patrzyłem zdegustowany, jak mój synek demoluje salon fryzjerski, porywa Barbie, zniewala ją i upokarza.

Pierwszy dzień Świąt

Dziś Mole'owie umówili się na herbatkę z Braithwaitesami. Atmosfera była napięta od samego początku, a pogorszyła się jeszcze bardziej, gdy moja matka zaczęła się wyśmiewać z Millenium Dome, mówiąc, że wygląda jak samica jeżozwierza, która zamierza się parzyć. Pandora warknęła, że została zaproszona na milenijnego sylwestra w Dome. Poprosiłem, by pokazała mi bilet. Powiedziała, że „jest gdzieś w korespondencji".

piątek 31 grudnia 1999

Pożyczyłem od matki samochód i spędziłem cały wieczór, jeżdżąc z Glennem i Williamem po Leicestershire i bezskutecznie poszukując sztucznych ogni i fajerwerków. Wreszcie w Victoria Park natknęliśmy się na koksiak na słupie, opalany butlą gazową. Uprzejmy Hindus podawał samosy nielicznym gapiom. Gdy zegar na ratuszu zaczął wybijać godzinę, uczciliśmy Nowy Rok butelką koktajlu Morrisons Buck's Fizz z grupką drag queens przebranych za Śpiącą Królewnę, Kopciuszka, Śnieżkę, itd. William poprosił, by go zapoznać ze „ślicznymi księżniczkami". Nie zauważył najwidoczniej, że większość z nich miała świeży zarost.
Gdy zegar wybił dwunastą, ucałowałem swoich chłopców, po czym spletliśmy ręce z nieznajomymi i spróbowaliśmy zaśpiewać Auld Lang Syne. Obecni wśród zgromadzonych chuligani podchwycili melodię, ale improwizowali słowa, wywrzaskując obelżywe i oszczercze uwagi pod adresem sir Cliffa Richarda. Później, w domu, oglądaliśmy w rodzinnym gronie, jak goście w Dome krzyżują ręce. Glenn spytał: „Tato, czemu Królowa nie śpiewa Auld Lang Syne, jak trza?". Tym razem nie skorygowałem tego koszmarnego błędu, ale obiecałem sobie popracować nad poprawnością jego języka w roku 2000.
Gdy szedłem spać, Ivan zaczepił mnie na schodach i wybełkotał pijackim szeptem:
- Twoja matka powiedziała, że masz fiksację na punkcie piór. Chcesz o tym pogadać?
W tym momencie postanowiłem się przeprowadzić na Scrag Close 7, do domu komunalnego, z którego wcześniej tak arogancko i głupio zrezygnowałem.