Książki

literatura piękna

Adamantowy Pałac. Pamięć Płomieni. Księga 1

Opis książki Adamantowy Pałac. Pamięć Płomieni. Księga 1:

Tam będą płomienie. W dawnych czasach to smoki rządziły światem - ludzie byli dla nich jedynie zdobyczą, póki nie nauczyli się, jak ujarzmić te bestie. Obecnie hodowane są, by służyć jako wierzchowce dla rycerzy i cenne podarunki składane w ramach niekończących się dyplomatycznych gierek toczonych przez arystokratyczne rody. Imperium obrosło tłuszczem. A teraz jeden człowiek chce je zagarnąć dla siebie. Gotów jest nie tylko otruć króla - tak jak wcześniej własnego ojca - ale także zamordować swoją kochankę i uwieść jej córkę. Jednak nawet on nie podejrzewa, że wkrótce cały kraj stanie w płomieniach. Podczas lotu zaginął jeden smok. A nawet jeden smok grasujący na wolności, dysponujący swą naturalną inteligencją i pełną mocą, może oznaczać katastrofę. Za sprawą pewnego wyzutego ze skrupułów najemnika pretendenci do tronu już wkrótce mogą stawić czoła setkom smoków... Debiutancka powieść Stephena Deasa to fascynująca opowieść o makiawelicznej polityce, intrygach dworskich, pożądaniu i zdradzie. A także o straszliwie potężnych smokach. Smoki Stephena Deasa są piękne, niezrozumiałe i niepowstrzymane - Brent Weeks Ostra, szybka, bezwzględna lektura - Joe Abercrombie Niezwykły debiut - Locus Deas przywrócił smokom całą ich dawną, ognistą chwałę. - Daily Telegraph

Fragment książki: Rozwiń >>

Książę Jehal poczuł że smok wzbija się w powietrze. Skulony w sakwie, nie widział wprawdzie, co się dzieje wokół, ale to i tak było bez znaczenia. Czuł każdy krok zwierzęcia i wiedział, kiedy rozwinęło skrzydła. Miał wrażenie, że jego ciało stało się cięższe, gdy smok uniósł się w powietrze.

Sakwa pachniała zepsutym mięsem. Jehal przez chwilę wiercił się, próbując ułożyć się jak najwygodniej. Zawsze czuł się nieswojo w małych pomieszczeniach, a zapach jeszcze potęgował to wrażenie. Zastanawiał się, do czego wcześniej używano tych sakw. Prawdopodobnie trzymano w nich przysmaki dla smoków.

Czy właśnie to mnie czeka? Czy mam zostać smakoły­kiem dla smoka?

Absurdalność tego pomysłu trochę go uspokoiła. Królowa Alifera była wprawdzie pragmatyczna jak każda władczyni, ale była też zakochana. Jehal wiedział, czym to się objawia, nawet w przypadku smoczej królowej.

Wierzchowiec przestał się wzbijać w górę i zaczął szybować. Oficjalna wersja głosiła, że książę Jehal jest dziś niedysponowany. Dużo wysiłku kosztowało go symulowanie choroby, tak by choć na chwilę mogli zostać z królową sami. Teraz musiał tylko zaczekać, aż ona znajdzie jakiś pretekst, by oddalić się od swoich jeźdźców. Całe miesiące czekali na właściwą pogodę, by zyskać pół godziny prywatności.

Poczuł skurcz w jednej stopie. Spróbował poruszyć palcami. Gdy mu się to nie udało, usiłował zmienić pozycję, tak by stopy były na dole, ale zanim skończył się układać, poczuł, że skurcz mija. W końcu zasnął.

Gdy się obudził, miał nad głową szare pochmurne niebo. Wszystkie mięśnie nóg błagały, by je rozciągnął. Ziewnął i wstał, po czym uśmiechnął się szeroko. Lecieli bardzo wysoko, u samej podstawy chmur. Alifera ogromnie to lubiła.

Jehal rozejrzał się, ale wokół nie widać było żadnych innych smoków. W końcu spojrzał na Aliferę. Oglądała się na niego z uśmiechem i miała szeroko otwarte oczy. Przez kilka miesięcy flirtowali ze sobą, wymieniając spojrzenia i drobne gesty, gdy nikt ich nie widział.

Jehal odpowiedział uśmiechem. Cierpliwość się opłaciła. Teraz miał ją tylko dla siebie.

– Książę Jehalu, twój ubiór wygląda trochę niedbale.

Mężczyzna ostrożnie wygramolił się z sakwy i podpełznął do kobiety, wciąż pamiętając, że dzieli go od ziemi tysiące stóp. Głupio byłoby zajść tak daleko tylko po to, by zwalić się na łeb.

– Pragnę cię. Tu i teraz.

Królowa zaśmiała się, ale przez jej twarz przemknął wyraz podniecenia.

– Nie wygłupiaj się. Natychmiast byśmy spadli.

– To nieważne. – Nie pozwolił jej odpowiedzieć i przycisnął usta do jej warg. Jedna dłoń powędrowała w górę, aż zatrzymała się na karku, potem ześlizgnęła się o kilka cali.

– Poluzuj uprząż – zaproponował. – Chcę jechać razem z tobą. Będę cię trzymał, a ty wypatruj miejsca do lądowania.

– Dobrze – szepnęła. Zaczęli niezdarnie rozpinać klamry i paski mocujące jeźdźca do grzbietu zwierzęcia.

W końcu uprząż opadła. Jehal uniósł kobietę i wdrapał się za nią na siodło. Przesunął dłońmi po jej ciele i poczuł, że przeszedł ją dreszcz.

– Nawet nie wiesz, jak długo na to czekałam – westchnęła.

Niespodziewanie mężczyzna uderzył ją głową między łopatki. Alifera zachwiała się i jęknęła z bólu, a gdy próbowała się odwrócić, wstał i zasypał ją gradem ciosów. W końcu zdołał ją zepchnąć z siodła, a gdy runęła w dół, wymachując rękami, Jehal znów usiadł w siodle, ścisnął udami grzbiet smoka i zapiął uprząż. Nie mógł uwierzyć, że tak łatwo mu poszło.

Smok złożył skrzydła i zanurkował za swoim jeźdźcem – każdy smok łowiecki był tak wyszkolony – jednak nie był w stanie jej złapać. Mógł jedynie wylądować gdzieś w pobliżu i siedzieć tam, wzywając pomocy. Takiego upadku żaden człowiek by nie przeżył.

Trzymając się mocno, książę nasłuchiwał krzyków Alifery, aż w końcu ucichły na zawsze.

– Dokładnie to samo powiedziała twoja córka – syknął przez zęby.