Książki

kryminał, sensacja

sensacja

Adam

Opis książki Adam:

Witajcie w świecie, w którym granice między życiem a śmiercią, fikcją a rzeczywistością zacierają się w stopniu przyprawiającym o dreszcze! Daniel Clark, specjalista od portretów psychologicznych zatrudniony w FBI, podąża tropem zabójcy znanego jako Ewa. Nie ustaje w wysiłkach, by odnaleźć mordercę szesnastu młodych kobiet. Wnika w umysł psychopaty i dogłębnie analizuje chore, religijne podłoże zabójstw. Po szesnastu beznadziejnych miesiącach śledztwo przybiera dramatyczny obrót, a Daniel zostaje postrzelony. Przywrócony do życia po dwudziestu minutach śmierci klinicznej, nie może dojść do siebie. Wie, że widział twarz mordercy, ale obraz jest zamazany. Nawet desperackie, niebezpieczne próby ponownego przeżycia własnej śmierci nie naprowadzają go na trop zabójcy. Wtedy Ewa atakuje znowu, tym razem wybierając cel bliski jego sercu. A obsesja Daniela przeradza się w walkę o życie, zachowanie równowagi psychicznej? i duszę. Ted Dekker Autor piętnastu powieści, które charakteryzują się dynamiczną fabułą i niezwykłymi konfrontacjami dobra ze złem. Dwie z nich, ?Thr3e? i ?House? zostały zekranizowane. Wytwórnia Lionsgate produkuje obecnie film na podstawie ?Adama?. Ted Dekker mieszka w Austin z żoną i czwórką dzieci. Strona internetowa autora: www.teddekker.com Napisali o książce Poruszająca, skłaniająca do refleksji opowieść, która łamie schematy, poszerza horyzonty i pobudza wyobraźnię. Booklist Dekker ubiera charakterystyczną dla niego głęboką analizę dobra i zła w szaty prawdziwego thrillera, który może jeszcze bardziej powiększyć jego i tak pokaźne grono czytelników. Amazon.com Dekker zdziera cywilizacji maskę skrywającą mrok duszy, ukazując rzeczywiste motywy i intencje ludzkiego serca. Jest to trudna książka w lekturze, zdecydowanie nie dla osób o słabych nerwach. Odmalowuje grozę grzechu i głębokie znaczenie ofiary tak, jak nie mogłaby ? nie potrafiłaby tego dokonać żadna inna powieść. Author?s Choice Reviews

Fragment książki: Rozwiń >>

Przedostatnia cela po tej stronie była pusta.
Ostatnia też, tylko szary koc zwisał z drutu przeciągniętego między drewnianymi słupkami a tylną ścianą.
Daniel odwrócił głowę i zobaczył, że Brit sprawdził już cele po drugiej stronie. Z ruchu jego ust wyczytał: „czysto”.
Co to znaczy? Że Ewa zabrał następną ofiarę ze sobą? Czy że to nie Ewa?
Zobaczył, że Lori wyminęła go i wpatruje się w kąt ostatniej celi. Gdzie szary koc wisiał jak zasłona. Nie przy samej ścianie, jak mu się zdawało, tylko półtora metra od niej. Przysunął się bliżej, by zobaczyć, co przykuło uwagę Lori.
Wiedziona czymś bliskim paniki wbiegła przed niego, podbiła ręką prymitywny drewniany rygiel i wpadła do boksu.
Wtedy zajrzał między deski i zobaczył ofiarę. Siedziała na metalowym krześle między kocem a kamienną ścianą, z wypisanym na czerwono imieniem „Ewa” za plecami. Ubrana była w taki sam brudny biały fartuch szpitalny, w jakim znajdowano wszystkie ofiary Ewy.
Na głowie miała jutowy worek.
I drżała.
Żyła.
- Czekaj! – Daniel rzucił się naprzód, wpadł do boksu i ominął Lori.
Z sercem łomoczącym jak pompa parowa podszedł do koca, odciągnął go i wbił wzrok w dziewczynę.
- Jest w szoku – szepnęła Lori.
Daniel odwrócił się do Brita, który wszedł za nimi.
- To on. Ustawcie blokady, na południu do Pueblo, na północy do Monument. Zamknijcie dwudziestą czwartą w obu kierunkach, na siedemdziesiąt kilometrów stąd. Niech zespół taktyczny przeszuka okoliczne urwiska. Chcę, żeby znaleźli wszystkie ścieżki w górę i w dół, zwłaszcza prowadzące w stronę autostrady. Jak wypatrzą duże ślady butów czy cokolwiek, co pasuje do jego portretu psychologicznego, niech to oznakują.
Brit rzucił rozkazy dwóm ludziom, którzy poszli tunelem za nimi.
- Był tu nie dalej niż pół godziny temu – powiedziała Lori, wskazując mokrą plamę krwi na ziemi. – Musimy włożyć rękawiczki. A skoro już o tym mowa, jej choroba może być zakaźna. Jedno kichnięcie i zarazki znajdą się w powietrzu.
- Nie mamy czasu – stwierdził Daniel. Ewa nigdy dotąd nie zostawił ofiary w takim stanie; nie mogli ryzykować, że ją stracą. Lori nie zaprotestowała przeciwko naruszeniu procedury.
Ciszę w grocie mąciło tylko kapanie wody. I słabe skrzypienie metalowego krzesła, na którym siedziała ofiara Ewy.
Była chuda – pięćdziesiąt kilogramów, nie więcej. Blada. Sine żyły przebiegały pod przejrzystą, pokrytą plamami skórą na ramionach; był to jeden z objawów zapalenia opon mózgowych, które zabiło pozostałe ofiary. Brudne, drżące ręce zwisały luźno u jej boków. Nogi były bose.
Nic nie wskazywało na to, że jest świadoma ich obecności.
Lori przerwała ciszę.
- Ona umiera. Musimy zabrać ją do szpitala. Może już być za późno! – Sięgnęła do ręki dziewczyny i dłonią w rękawiczce delikatnie dotknęła plamistej skóry. – Nie bój się, kochanie. Chcemy ci pomóc. Słyszysz nas?
Daniel wysunął się naprzód, wziął róg brązowego worka w palce i pociągnął w górę. Musieli utrzymać dziewczynę przy życiu – była jedynym ogniwem łączącym ich z Ewą.
Worek podnosił się powoli, odsłaniając smukłą szyję, potem podbródek. Drżące usta, na których lśniła ślina. Zaciśniętą szczękę.
Oczy szeroko otwarte, ale uciekły w głąb, tak że tęczówki były schowane. Białe niewidzące gałki oczne patrzyły prosto przed siebie.
Z nozdrzy wypływał śluz mieszający się z pianą cieknącą z ust. Blond włosy zwisały w dygoczących strąkach opadających za uszy.
Dziewczyna się poruszyła. Powoli odwróciła ku nim głowę. Rozchylone usta zaczęły łowić powietrze krótkimi, urywanymi haustami. Nozdrza rozszerzały się przy każdym wdechu.
Daniel stał jak wryty. Wielogodzinne dyskusje o przyczynach śmierci ofiar Ewy nie przygotowały go na obraz spustoszeń czynionych przez chorobę w żywym organizmie.
Lori się cofnęła.
- Jej oczy… - Danielowi brakowało słów, by wyrazić niepokój, który odczuwał na widok oczu dziewczyny.
- Światłowstręt to klasyczny objaw zapalenia opon mózgowych – powiedziała Lori. – Ona tak reaguje na światło.
Dziewczyna rozchyliła szerzej wargi i warknęła na nich. W kącikach ust utworzyły się pieniste bąbelki.
A potem jej szczęki się zwarły i zaczęła pojękiwać. Rozpaczliwe wołanie o pomoc z pomarszczonej twarzy. Oczy o źrenicach poszarzałych od choroby przez chwilę patrzyły prosto przed siebie, ale zaraz znów uciekły w głąb.
Daniel poczuł, że serce podchodzi mu do gardła. Palce mu drżały, może nawet bardziej niż palce dziewczyny.
Lori stanęła za dziewczyną. Niepewnie położyła dłonie na jej ramionach.
Żadnej reakcji. Tylko grymas i przyspieszony oddech.
- Daniel, musimy jej pomóc.
- Jak? – zapytał ochryple.
- Trzeba zawieźć ją do szpitala.
Nigdy jeszcze nie widział choroby o tak przerażających objawach i nie wiedział, do czego dziewczyna jest zdolna, ale nie mieli czasu na ostrożność.
Podszedł i wsunął jedną rękę pod jej nogi, a drugą pod plecy. Nie opierała się, ale i nie uspokoiła.
Podniósł jej drżące ciało i niezgrabnie wstał. Rozciągnęła usta w bezgłośnym krzyku; trzęsła się tak gwałtownie, że Daniel omal jej nie upuścił.
Lori położyła dłonie na policzkach dziewczyny.
- Ciii, ciii… nie bój się, kochanie. Nic ci nie będzie. – Jednak jej oczy wezbrały łzami. Zajmować się zmarłymi to nie to samo co patrzeć na żywego człowieka, który tak cierpi, nawet gdy jest się lekarzem sądowym. - Mięśnie osiowe całkowicie rozluźnione – powiedziała. – Nie ma konwulsji. – Nie wiedziała, co z tego wynika. Napotkała spojrzenie Daniela. Oboje byli zdezorientowani.
Wypadli z boksu. Z powrotem w głąb komory. W górę ciemnego korytarza, ze światłem latarki Lori. Dziewczyna trzęsła się w jego ramionach jak mikser.
Ewa zabijał ofiary, zarażając je egzotyczną chorobą mającą wiele wspólnego z zapaleniem opon mózgowych – to wiedzieli już od ponad roku. Zabójstwo pierwszego stopnia rozmyślne: wystawienie drugiego człowieka na działanie substancji zagrażającej życiu.
Wyskoczyli z jaskini. Brit Holman gorączkowo dyskutował na temat autostrady 24 z Nate’em Sinclairem. Nate usiłował skłonić drogówkę Kolorado, by zamknęła przełęcz.
- Zadzwoń do FBI z Denver – warknął Daniel. – Niech zablokują okolicę. I do Nate’a: - Gdzie jest najbliższy szpital?
Nate utkwił oczy w ciele dygoczącym w ramionach Daniela.
- Dwadzieścia minut drogi stąd.
- Jedziesz z nami. Ustaw blokadę, Brit, nieważne jak. On jest blisko.
- A ty co?
- Jest naocznym świadkiem. Muszę utrzymać ją przy życiu.