Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Achaja. Tom 2

Opis książki Achaja. Tom 2:

Andrzej Ziemiański chciał stworzyć łatwo i szybko się czytającą fantastyczną powieść przygodową. Cel ten udało się mu osiągnąć. Pod względem tempa fabuły "Achaja" jest literaturą akcji najwyższej klasy.
Jacek Dukaj
Achaja była kiedyś księżniczką potężnego Królestwa Troy. Zdążyła jednak już o tym zapomnieć... Ucieka. Z piętnem niewolnicy i tatuażem dziewki z domu publicznego... Czy istnieje na świecie miejsce, gdzie będzie mogła normalnie żyć?
Zacząłem czytać i... wpadłem. Książka wciągnęła mnie tak bardzo, że parę razy odrywałem się od niej o czwartej nad ranem zgrzytając zębami ze złości na myśl, że nie opłaca już się iść spać i że jutro czeka ukochana uczelnia...
Jakub Janusz, Valkiria

Fragment książki: Rozwiń >>

Pani major skrzywiła się ale zasłoniła je dwie własnymi plecami, żeby nikt z orszaku nie widział co tu się dzieje. Bei tymczasem modliła się głośno, Zarrakh i Mayfed, pogodzone nagle nuciły jakąś piosenkę, te małe z tyłu płakały w większości, reszta kłóciła się kto gdzie będzie stał jakby teraz dopiero do nich doszło, że to nie jest normalny apel. Na prawdziwego żołnierza wyglądała jedynie Chloe, pijana w sztok ale na baczność. Inne plutony nie wiedziały jeszcze co się dzieje więc ustawiono je łatwo. Lanni klnąc i złorzecząc tak strasznie, że gdyby Bogowie byli blisko powinni spalić ją piorunem, ustawiła jednak swoje wojsko, że przynajmniej z daleka przypominało to porządną linię, a potem stanęła tuż przed Achają. W ostatniej chwili.

Królowa pojawiła się dosłownie moment później. Nawet stąd wydawała się o jakieś dwadzieścia lat starsza niż poprzednio. Mówiła... A co się da powiedzieć w tej sytuacji? No... Mówiła, że wierzy (wiara zawsze pojawia się w podobnych momentach, co?), że wie (uuuuuu... łgała ani chybi), iż sobie poradzą... Nakreśliła, oględnie, sytuację.

Tylne szeregi nie zrozumiały (albo nie usłyszały, bo mówiła dość cicho), przednie chyba zrozumiały ale nie mogły do końca uwierzyć. Potem pojawił się Virion z kilkudziesięcioma „synami”. Wyznaczono plac do pojedynku. Pierwsza wystąpiła księżniczka, jeszcze zajadła, wywijająca swoim mieczem wykonanym przez najlepszych rzemieślników. Naprzeciw niej sam Virion. Cha, cha, cha... Wykpiła się niczym, jak przewidział Biafra. Szermierz natchniony wyjął swój miecz i zabił ją tym samym ruchem! Nawet nie wiedziała, że ginie! Jakaś straszliwa cisza zapadła na placu...

Trzeci pułk miał pecha. A właściwie, chyba wielkie szczęście. Stał pierwszy od prawej i od niego się zaczęło. Niby po co dziewczyny miały patrzeć najpierw na śmierć całej dywizji? Virion ustąpił z palcu (to on wszak ustalał kolejność wśród swoich ludzi... tfu! „synów”) i zastąpił go ktoś młodszy. Pani major, ta przed nimi zaklęła nagle.

— Ach! Jestem wyższym oficerem, mogę sobie wybrać czas — odwróciła się na pięcie. — Cześć, dziewczyny! — mruknęła i poszła wyciągając miecz.

— Teraz to „dziewczyny” — warknęła Shha. — A jak mnie, kurwa, pierwszy raz na Kupiecki Szlak słała to krzyczała: „Zapierdalaj żołnierzu!”

— Daj jej spokój — westchnęła Mayfed. — Poszła pierwsza. Niech jej będzie.

— Pierwsza!... Też bym chciała być pierwsza i nie widzieć tego wszystkiego! No... Achajka?

— Co Shha?

— Przesuń się w lewo. Nie chcę widzieć jak oni to z tobą będą robić... Chcę być przed tobą. Proszę!

— W życiu! Siostro, wybacz, ale nigdy w życiu! Ja nie chcę widzieć jak oni to z tobą będą robili!

Pani major została załatwiona jak księżniczka. Jednym ruchem przeciwnika. Jednym zamachem! A to były jako tako przynajmniej wyszkolone szermierki. Jakie szanse mieli więc żołnierze?

— Ale szczęście, żeśmy w pierwszej kompanii — szepnęła Bei. — Pluton „C”, więc przed nami tylko „A” i „B”... Sześćdziesiąt sześć dziewczyn. To se za długo przynajmniej nie popatrzymy.

— Ty widziałaś — szepnął ktoś z tyłu. — Matematyk u nas.