Książki

literatura piękna

powieści polskie

A jedna będzie ci odebrana...

Opis książki A jedna będzie ci odebrana...:

Wydawało się, że Wanda i Marek osiągnęli wszystko, czego potrzeba do szczęścia. Byli dobranym małżeństwem, wiedli spokojne, dostatnie życie, mieli dwóch udanych synów. Jednak popełniony przez nich w przeszłości grzech, o którym Marek starał się nie pamiętać, zaczął powracać do Wandy w nocnych koszmarach. Ich uporządkowany świat zaczął się stopniowo rozsypywać... Złe decyzje, głęboki kryzys, a nawet zdrada są dla bohaterów początkiem dojrzewania w wierze. To poruszające, fabularyzowane świadectwo daje krzepiące odpowiedzi na pytania nurtujące nas wszystkich: Czy warto przebaczać

Fragment książki: Rozwiń >>

Auu, auu, auu!!!
Wanda zerwała się przerażona.
Auu, auu, auu! Chłopcy? Boso pobiegła
do pokoju synów, zapaliła lampkę, ale chłopcy
spali spokojnie.
Auu, auu, auu! Płacz był rozpaczliwy. Niemowlę?
Skąd? Gdzieś u sąsiadów? Ale słyszała
je tu, w domu.
Auu, auu, auu! Zadrżała z chłodu i zdenerwowana
wróciła do sypialni, włożyła kapcie
i szlafrok. Marek spał, lekko pochrapując,
ale jego nic łatwo nie budziło. Poszła ponownie
do synów, ale chłopcy nadal spali spokojnie,
nawet się nie poruszyli.
Auu, auu, auu! Obiegła mieszkanie, okna –
wszak to już początek listopada, chłodno – były
pozamykane, a z tego, co wiedziała, choć
mieszkali tu od niedawna, oprócz jej chłopców
i okołodziesięcioletniej dziewczynki w drugim
końcu niewielkiego osiedla nie było żadnych
dzieci, a tym bardziej niemowląt. Auu, auu, auu! Podbiegła jednak do okna,
wyjrzała przez jedno, drugie, ale wszędzie
było ciemno, w żadnym domu nie dojrzała
ani odrobiny światła.
Auu, auu, auu! Wróciła do sypialni.
– Marek, Marek, obudź się! – zaczęła
szarpać męża i właśnie w tym momencie
coś jakby zazgrzytało raz i drugi i wszystko
ucichło.
Marek coś zamamrotał, przekręcił się na
bok i spał dalej. W mieszkaniu zapanowała
– niczym niezmącona teraz – cisza. Wanda,
drżąc, poszła do chłopców – nadal spali
spokojnie, zgasiła lampkę i roztrzęsiona poszła
do kuchni. Zdenerwowana usiadła przy
stoliku, machinalnie spojrzała na zegar: druga...
Serce stanęło jej na moment. Nie, to niemożliwe,
ale przecież obudził ją rozpaczliwy
płacz, słyszała go, biegając przez kilka, kilkanaście
minut po mieszkaniu, przecież słyszała
go cały czas. Boże, Boże, nie! Ale chciało
jej się płakać.
Rano wszystko leciało jej z rąk, Marek –
wyspany – zauważył wreszcie, że coś jest nie
tak, ale nie chciała mówić przy chłopcach.
– Musimy porozmawiać, ale wieczorem,
jak chłopcy zasną.