Książki

kryminał, sensacja

sensacja

999 Ostatni strażnik

Opis książki 999 Ostatni strażnik:

Wrzesień 2009. Guido de Mola otrzymuje tajemniczą przesyłkę od niedawno zmarłego i prawie mu nieznanego dziadka. Wewnątrz znajduje list i dwa rękopisy: współczesny i bardzo stary, wyglądający na średniowieczny. Zagłębiając się w lekturę tekstów, de Mola odkrywa, że jego rodzina od wieków strzeże niezwykłego i strasznego sekretu dotyczącego filozofa Giovanniego Pico della Mirandola, jego ezoterycznych i niezwykłych Tez oraz początków trzech wielkich religii monoteistycznych: chrześcijaństwa, judaizmu i islamu. To właśnie Guido ma wziąć na siebie świadectwo swoich przodków, stając się ostatnim strażnikiem tajemnicy Giovanniego Pico, tajemnicy związanej ze śmiercią księcia Mirandoli i Angela Poliziano, Soboru Efeskiego i prześladowania przez Kościół tysięcy kobiet oskarżonych o czary. Sekret ten, ujawniony, mógłby zachwiać światem, jaki znamy od dwóch tysięcy lat, odkąd Paweł z Tarsu, nawróciwszy się na mającą wówczas niewielu wyznawców doktrynę chrześcijańską, swoją działalnością przyczynił się do tego, że stała się ona największą religią Zachodu.

Fragment książki: Rozwiń >>

Starożytną Via Cassia, która doliną Val di Chiana łączy Arezzo i Chiusi,
w szybkim tempie podążał zwarty oddział uzbrojonych mężczyzn. Sierść
koni błyszczała od potu, połyskując wrogo w blasku żelaznych pochodni
trzymanych przez jeźdźców. Tej nocy księżyc był w nowiu i każdy, kto by
napotkał ich na swojej drodze, myślałby, że to legion demonów przybyłych,
by spalić stare parafie, od wieków dające schronienie pielgrzymom.
Na czele oddziału jechał dobrze zbudowany mężczyzna w kirysie
z grubej, zręcznie wypalonej skóry i lekkiej pelerynie. Jego wyprawa
była trudna i nieopłacalna, ale jechał z determinacją dużo większą niż
wszyscy pozostali. Gdy tylko koń próbował uskoczyć w bok, by zmniejszyć tempo galopu, wbijał mu ostrogi w krwawiące już boki. Od wielu godzin nikt nie odważył się odezwać do niego ani słowem. Giuliano
Mariotto de’ Medici, wielki urzędnik podatkowy Arezzo, był pogrążony
w rozmyślaniach. Rozważał rychłą zemstę i rodzaj kary, jaką powinien
wymierzyć swojej żonie i jej kochankowi. Oboje byli winni, splamili jego
honor. Chociaż nikt się nie odważył powiedzieć mu tego prosto w twarz,
doskonale zdawał sobie sprawę, że ucieczka kochanków stała się już ulubionym tematem rozmów wśród straganów toskańskiego miasta, a niedługo wiadomość o niej dotrze także do Florencji i rozbawi cały dwór
Wawrzyńca Wspaniałego.
Jeździec w berecie z piórami i w ciemnym pancerzu chroniącym pierś
przyspieszył, zbliżając się do swego pana. Na pierwszy rzut oka widać było wyróżniającą go spośród pozostałych wojskową postawę, której groźnego
wyrazu dodawał niemiecki akcent.
– Panie, ślady są coraz świeższe; mamy ich w garści. Nawet gdyby się
nie zatrzymywali, mają zaledwie godzinę lub dwie przewagi. A konie zaczynają być zmęczone i chyba zasłużyły na chwilę odpoczynku.
– Jedyny odpoczynek, na jaki pozwolę, to wieczny odpoczynek tego,
kto mnie obraził. – Giuliano nawet nie zwolnił. – Dziwię ci się, Ulrich,
czyżbyś łagodniał?
Szyderczy uśmiech na jego twarzy nie spodobał się Ulrichowi z Berna.
Szwajcarski najemnik, dowódca straży urzędnika z Arezzo, zabijał z dużo
bardziej błahych powodów. Ale Giuliano de’ Medici zgodnie z umową miał
być jego panem jeszcze przez najbliższe dwa lata. A on przestrzegał umów.
Oczywiście jeśli nadal będzie opłacany. W głębi duszy pomyślał, że Mał-
gorzata, żona jego pana, dobrze zrobiła, przyprawiając mu rogi.
– Jak chcecie, mój panie. Ponaglę więc pozostałych, by dotrzymali wam
kroku. A jeśli, jak sądzę, ci dwoje zatrzymali się w zajeździe na spoczynek,
w ciągu godziny będziecie mieć ich ciała, wedle życzenia.