Książki

literatura piękna

literatura piękna polska

4 pory mroku

Opis książki 4 pory mroku:

W ciemności nie widzi się własnych dłoni. Dzień w dzień pokornie zakładasz ciasny kołnierz istnienia. Przeżuwasz, trawisz, wydalasz. Pomału, niezauważalnie ślepniesz na ohydę codzienności. Ludzie wokół zżerają się nawzajem. Tym, którzy żrą najszybciej stawia się pomniki. Rzeczywistość coraz mocniej zaciska się na szyi. Debiutancki zbiór opowiadań mistrza metafory, o którym Łukasz Orbitowski napisał: Momentami, Paliński jest Kingowski po obłęd, ale jego tekst przeraża nieludzką zwyczajnością - potworność przyczajona w człowieku czasem jest przecież banalna.

Fragment książki: Rozwiń >>

– Nazywam się Anna Croswell. A pan?
Oboje siedzieli bez ruchu; już od dawna nie zamienili ze sobą ani słowa. W oddali, za drzewami, ulica mruczała delikatnie, na granicy słyszalności. Jeden jedyny raz Floyd spróbował wykrzyczeć coś w tamtym kierunku, ale pełen pogardy wzrok jej wysokości Croswell wtłoczył mu to wołanie o pomoc z powrotem do gardła. Ze swojego srebrnego forda emanowała płomiennym gniewem jak z wyżyn pieprzonego niebiańskiego tronu. Długo mierzyli się wzrokiem, aż w końcu dał za wygraną, oparł łokieć o drzwi, podparł ręką brodę i postanowił, że przyczai się za murem apatii.
Pod miażdżącym spojrzeniem tej kobiety Floyd pożałował, że w ogóle się odzywał.
– Nazywam się... Anna Croswell.
Czuł jej obecność, nienawidził i potrzebował jak powietrza. Ta nienawiść, odkrywał to z zaskoczeniem, miała w sobie właśnie takie organiczne źródło. Tępo przyglądał się swoim dłoniom – skórę na kłykciach zdartą miał do krwi. Robił to dla niepoznaki.
Nic go to, prawdę mówiąc, nie obchodziło. Tyle, że przegrywał z szarpiącym flaki napięciem... Czas mijał. Floyd czuł jego upływ; w rytmie serca, w pulsowaniu skroni, wreszcie, najsilniej, w wibracjach ciemnych strun, które poruszyła w nim ta kobieta.
To takie śmieszne... Całe życie gardził wszelkimi przejawami ksenofobii i nagle zdumiony odkrywał, że pobudki, jakimi kierują się ludzie, okazując wrogość innym ludziom, nie są mu jednak tak bardzo obce. Do tej pory nie przyszłoby mu przecież do głowy usprawiedliwianie kogoś, kto pogardzał drugim człowiekiem. Jednakże teraz... teraz coś się zmieniło. Stopniowo odnajdywał głęboki, ukryty sens rasistowskich przekonań; składały się na nie maleńkie szczegóły, całe uniwersum drobnostek. Ale wystarczyła odrobina chęci i zacięcia, aby rozpoczął się lawinowy proces syntezy, powolnego sklejania ich w jedną, twardą, lepką całość, która w ostatecznym rozrachunku ciążyła boleśnie. Wpatrywał się w towarzyszącą mu kobietę i dochodził do wniosku, że istnieje lista osób – takie nowo odkryte prywatne archiwum Floyda Remingtona – którym chętnie odebrałby każde prawo, nawet to do istnienia... Prym na tej liście wiodły, o dziwo, rude pindy z wyżyn klasy średniej.
Popatrzcie sami. Sposób, w jaki rozdymała płatki nosa. Nie robiła tego cały czas – tylko gdy się jej przyglądał.
Zauważył to, sprytnie wpatrzony w zwichrowane boczne lusterko. Gdy wydawało jej się, że nie jest obserwowana, oddychała spokojnie. Czyżby miała w tym swój cel? Co chciała podkreślić? Floyd nie wiedział.
Nie szkodzi. I tak potwornie działało mu to na nerwy.
Albo maniera, z jaką oblizywała spierzchnięte usta. Albo jak mrugała niezadowolona, zezując przy tym lekko lewym okiem. Albo jak rozkosznie ziewała. Albo pociągała nosem.
Nienawiść wyżywi się każdym, nawet najdrobniejszym podsuniętym jej okruchem. Wystarczy odrobina dobrej woli i każdy pokieruje jej ślepym pyskiem.
– Anna Croswell! Czy pan mi się kiedykolwiek przedstawi?!
Floyd odwrócił wzrok. Był na granicy wytrzymałości. Słońce stanęło dokładnie nad rozbitymi samochodami. Rozgrzana ziemia intensywnie parowała, a para była gęsta i lepka, nieprzyjemna. Tu w dole, w którym tkwili, przesycał ją słodkawy odór roślinnych odpadków, woń zestarzałych mięsnych resztek. Floyd przełknął szorstki haust kwaśnej i rzadkiej śliny. Bóg jeden wie, co lądowało w tej leśnej kloace...
Chciało mu się pić. Chciało mu się do toalety.
Chciało mu się!
Ale przede wszystkim pragnął się wydostać. Dotknął złamanego podudzia. Podwinął nogawkę. Napięta skóra lśniła. Cała łydka była tkliwa, nabrzmiała niczym balon. Ostrożnie uniósł stopę. Co dziwne, ból okazał się teraz bez porównania słabszy. Widocznie krwiak, który rozdął łydkę do obecnych rozmiarów, odrobinę ustabilizował potrzaskane kości. Gdyby tylko Floyd mógł znaleźć coś, dzięki czemu zmajstrowałby prowizoryczny opatrunek. O chodzeniu na pewno nie było mowy, ale wystarczyłoby, że podczołga się do brzegu jamy – stamtąd zadzwoniłby po pomoc...
Do tej pory zdołał się zorientować, że wysypisko ma kształt zbliżony do owalu. Tkwili w jednym z jego zaokrąglonych końców. Niefortunnie dla Floyda jego samochód stał odwrócony tyłem do wypełnionego odpadkami wnętrza. Za to tamto wredne babsko ogarniało wzrokiem całość zagłębienia. Do cholery! Dosyć tej idiotycznej przepychanki! Moja ambicja, twoja ambicja, do ciężkiej kurwy nędzy! Remington zacisnął pięści.
– Słuchaj – zaczął ostrożnie. – Możemy spróbować stąd wyjść...
Croswell nie odpowiedziała.
– Noga nie boli mnie już tak bardzo... Mógłbym podczołgać się do ciebie i...
– Nie ruszam się stąd – odparła chłodno kobieta. – Jeżeli mam złamany kręgosłup, poczekam na profesjonalną pomoc. Gdzie indziej zgrywaj wiejskiego bohatera. Nie pojawiliśmy się dzisiaj w pracy, idioto! Na pewno już nas szukają!!!
Floyd odchylił do tyłu głowę. To „my” i „nas” wytrąciło go z równowagi. Zrobił kilka głębokich wdechów. Kto dziś poszukuje Floyda Remingtona? Nikt, nikt, nikt.
– Dobra. Jak tam sobie chcesz – warknął. – Powiedz mi tylko, czy dobrze widzisz całe wysypisko.
Croswell przymknęła oczy. Floyd odczekał dobrą minutę, a potem ponowił pytanie.
– Nie jestem głupia – usłyszał twardą odpowiedź. – Znam takich jak ty. Uciekniesz, jak tylko dam ci najdrobniejszą szansę.
Floyd nie wierzył własnym uszom.
– Myślisz, że nie wiem, co sobie ubzdurałeś? Ten wypadek był z twojej winy. Nie wymigasz się.
– O czym ty do cholery bredzisz, kobieto?!
– Oooo, pewnie, pewnie! Ratuj się, kto może! Dobrze sobie to zaplanowałeś! Znam takich jak ty cwaniaczków – obiboków w samochodach z drugiej ręki i koszulach w kratę! W moim banku koczują całe zastępy takich życiowych porażek jak ty. Znamy was na wylot!
– Słuchaj, paniusiu...
– Mężczyźni... – obróciła w ustach to słowo. Sposób, w jaki to zrobiła, starczyłby za każdą odpowiedź.