Książki

literatura faktu, reportaż

3096 Dni

Opis książki 3096 Dni:

Była bita i poniżana, a 8 lat życia spędziła uwięziona w piwnicy ? wstrząsające wspomnienia Austriaczki, która cztery lata temu wyrwała się z rąk oprawcy! Natascha Kampusch doświadczyła najgorszego losu, jaki spotkać może dziecko: 2 marca 1998 roku, w wieku dziesięciu lat, została porwana w drodze do szkoły. Jej prześladowca, technik telekomunikacyjny Wolfgang Priklopil, trzymał ją w pomieszczeniu piwnicznym przez 3096 dni. 23 sierpnia 2006 roku udało się jej uciec z tego więzienia, a Prikopil jeszcze tego samego dnia odebrał sobie życie. Natascha Kampusch po raz pierwszy otwarcie mówi o swoim porwaniu, czasie spędzonym w izolacji, relacjach z porywaczem oraz o tym, jak udało się jej uciec z tego piekła. Kiedy wczesnym rankiem 2 marca 1998 roku w drodze do szkoły nieznany mężczyzna wciągnął ją do białej furgonetki, myślała, że niedługo umrze. Kilka godzin później dziesięciolatka leżała zawinięta w koc na zimnej podłodze w piwnicy domu jednorodzinnego. Wokół niej panowała całkowita ciemność, było duszno, czuć było stęchłe powietrze. Tutaj, w mierzącym zaledwie pięć metrów kwadratowych podziemnym pomieszczeniu, Natascha Kampusch spędziła osiem i pół roku swojego życia. Wolfgang Priklopil był jedynym człowiekiem, którego mogła uważać za kogoś bliskiego. Była przez niego maltretowana, poniżana, dręczona i prześladowana. Dopiero latem 2006 roku udało się jej uciec. Planowała to od pierwszego dnia swojego porwania. Dopiero dzisiaj Natascha Kampusch czuje się na tyle silna, aby sama opowiedzieć tę historię. W sposób otwarty i bezkompromisowy mówi o swoim trudnym dzieciństwie, uwięzieniu, o fizycznych i psychicznych maltretowaniach. Równocześnie opisuje, jak w tej sytuacji bez wyjścia nauczyła się trzymać prześladowcę w szachu. Jest to historia silnej dziewczyny, która zniosła rzeczy niewyobrażalne i nie dała się złamać.

Fragment książki: Rozwiń >>

Moja matka zapaliła papierosa i zaciągnęła się głęboko.
– Jest już ciemno na dworze. Przecież mogło ci się coś przytrafi ć! – Pokręciła głową.
W 1998 roku ostatni weekend lutego spędziłam razem z ojcem na Węgrzech. Kupił tam sobie bowiem, w niewielkiej wsi
niedaleko granicy, domek na weekendy. Była to prawdziwa ruina
z wilgotnymi ścianami, od których odpadał tynk. Z biegiem lat
wyremontował ten dom i wyposażył w piękne stare meble, tak że
można było w nim prawie zamieszkać. Mimo to nie bardzo lubi-
łam tam wyjeżdżać. Ojciec miał na Węgrzech wielu przyjaciół,
z którymi bardzo często się spotykał i dzięki korzystnemu kursowi wymiany walut zbyt często z nimi świętował. W knajpach
i restauracjach, które odwiedzaliśmy wieczorami, byłam jedynym
dzieckiem, siedziałam milcząca i nudziłam się.
Tym razem, podobnie jak i wcześniej, bardzo niechętnie pojechałam z ojcem. Czas biegł w żółwim tempie, a ja złościłam się,
że jestem jeszcze zbyt mała i na tyle niesamodzielna, że nie mogę
sama o sobie decydować. Humor niewiele mi się poprawił, nawet kiedy poszliśmy na basen z gorącym źródłem. W złym nastroju
włóczyłam się po całym terenie basenu, kiedy nagle zagadnęła
mnie jedna ze znajomych rodziców:
– Może napijesz się ze mną lemoniady?
Potaknęłam i poszłam z nią do kawiarni. Była aktorką i mieszkała w Wiedniu. Podziwiałam ją, ponieważ emanował z niej
ogromny spokój oraz pewność siebie. Poza tym wykonywała zawód, o którym skrycie marzyłam. Po jakimś czasie zebrałam się
na odwagę i powiedziałam:
– Wiesz co, ja też chciałabym zostać aktorką. Myślisz, że mi
się uda?
Uśmiechnęła się do mnie cała rozpromieniona.
– Natascha, oczywiście, że ci się uda! Będziesz wspaniałą aktorką, jeżeli tylko naprawdę będziesz tego chciała!
Serce zabiło mi mocniej. W głębi duszy nie liczyłam na to, że
potraktuje mnie poważnie, a nawet obawiałam się, że mnie wy-
śmieje, jak bywało wcześniej.
– Pomogę ci, jak przyjdzie na to czas – przyrzekła i objęła
mnie ramieniem.
W drodze powrotnej na basen podskakiwałam uszczęśliwiona i nuciłam pod nosem: – Wszystko mi się uda, jeżeli tylko będę
chciała i jeżeli będę mocno w to wierzyła. – Od dawna nie czu-
łam się tak lekka i beztroska.
Jednak moja euforia trwała bardzo krótko. Zrobiło się już póź-
ne popołudnie, a ojciec nie miał wcale zamiaru opuszczać kąpieliska. Kiedy wreszcie dotarliśmy do naszego domku wypoczynkowego, w ogóle się nie spieszył. Wręcz przeciwnie, chciał nawet
na chwilę się położyć. Popatrzyłam nerwowo na zegarek. Przyrzekliśmy mamie, że o siódmej będziemy w domu – następnego
dnia miałam przecież szkołę. Wiedziałem, że jeżeli nie wrócimy punktualnie, znowu będzie miała miejsce gwałtowna kłótnia.