Książki

książki audio

206 Kości

Opis książki 206 Kości:

Temprance Brennan odzyskuje przytomność w bardzo małym, bardzo ciemnym i bardzo zimnym miejscu, splatana od stóp do głów. Stara się zapanować nad przerażeniem , przypominając sobie, co robiła, zanim się tam znalazła. Czy jej położenie ma coś wspólnego ze sprawą zaginionej wiele lat temu starszej pani, której ciało transportowała do prosektorium w Chicago? A może jest związane z donosem o nadużyciach popełnianych w laboratorium, w którym pracuje? Niestety mężczyzna, który mógłby rzucić światło na tę kwestię nie żyje?. Kolejna seria przygód najsłynniejszej antropolog sądowej, ulubienicy Ameryki, autorstwa producentki znanych telewizyjnych Kości. Czyta: Joanna Jeżewska

Fragment książki: Rozwiń >>

Po powrocie do miasta przekąsiliśmy lunch w jakiejś La
Belle Province. Apetyt mi nie dopisywał. Chusteczki odświeżające
i płyn odkażający załatwiły sprawę tylko połowicznie.
Chciałam umyć włosy i wyszorować dłonie, żeby usunąć
brud spod paznokci. Ale Ryan był stanowczy. Często wyłaził
z niego babciny rys i upierał się, żebym jadła, kiedy akurat
miałam na to najmniejszą ochotę.
Zamówił poutine, quebecki przysmak, który jakoś nigdy
do mnie nie przemawiał. Weźcie frytki, posypcie je serem
i całość zalejcie pozbawionym smaku brązowym sosem
pieczeniowym. Pychota.
Ja zamówiłam zupę z zielonego groszku i sałatę.
Bezpośrednio z restauracji pojechaliśmy do Édifice
Wilfrid-Derome w dzielnicy Hochelaga-Maisonneuve na
wschód od centre-ville. Laboratoire des sciences judiciaires
et de médecine légale zajmuje dwa najwyższe piętra budynku
w kształcie litery T, biuro koronera mieści się na jedenastym,
a kostnica i sale sekcyjne w podziemiach. Reszta
należy do SQ.
Ryan pojechał niestrzeżoną windą na czwarte piętro. Ja
wsiadłam do zastrzeżonej, obsługującej tylko LSJML, biuro
koronera i prosektorium.
W każdy dowolny dzień powszedni w pracowniach, pokojach
i korytarzach roiłoby się od ubranych na biało naukowców
i laborantów. Tego popołudnia z zakładzie było
cicho jak w grobie. Niech żyją wolne soboty.
Przeciągając przez czytnik kartę identyfikacyjną po raz
czwarty od momentu wejścia do budynku, przeszłam przez
szklane drzwi oddzielające skrzydło sądowo-medyczne od
reszty dwunastego piętra i ruszyłam korytarzem z pokojami
po jednej stronie i pracowniami po drugiej. Mikrobiologia.
Histologia. Patologia. Odontologia antropologiczna.
Podczas mojego pobytu w Chicago ramy okienne, regały,
obudowy szafek i lodówki uległy transformacji. Każde
miejsce pracy odzwierciedlało cukierkową wizję jego dekoratora.
Plastikowe zielone girlandy, koronkowe płatki śniegu
z serwetki, Święty Mikołaj z workiem prezentów, reniferami
i saniami.
Na moim biurku walały się papiery, a mój telefon mrugał.
Ignorując histeryczne czerwone światełko automatycznej
sekretarki, wsunęłam torebkę do szuflady i skierowałam
się do umywalni.