Książki

kryminał, sensacja

sensacja

1977

Opis książki 1977:

Tej strony życia większość z nas wolałaby nie dostrzegać. Gliniarz z nieczystym sumieniem Bob Fraser i wypalony dziennikarz po przejściach Jack Whitehead mają jedną wspólną cechę ? obaj są zrozpaczonymi mężczyznami niebezpiecznie zakochanymi w prostytutkach z Chapeltown. Podczas gdy lato zbliża się nieubłaganie do fety z okazji dwudziestej piątej rocznicy wstąpienia Elżbiety II na tron, coraz więcej kobiet pada ofiarą Rozpruwacza i zdaje się, że tylko Frasera i Whiteheada obchodzi to, że po Yorkshire może grasować więcej niż jeden morderca? Peace jak Ellroy jest wyśmienitym pisarzem, nie tylko autorem kryminałów, ale po prostu pisarzem. To literatura gęsta od szczegółów, napakowana emocjami, czasem cyniczna, niekiedy liryczna, niemal zawsze gorzka, w wielu miejscach wręcz brutalna i obsceniczna. ?Rzeczpospolita?

Fragment książki: Rozwiń >>

Biuro wydziału zabójstw.
Millgarth Street, Leeds.
Stu ludzi stłoczonych w sali na drugim piętrze. Żadnych okien, tylko dym, białe światło jarzeniówek i trupie twarze.
Do sali wchodzi George i reszta chłopców, którzy byli w parku. Poklepywanie po plecach, uściski dłoni tu, puszczanie oka tam, jakby to było jakieś jebane spotkanie po latach.
Rozglądam się po biurkach i telefonach, po spoconych plecach koszul, patrzę na ściany za zastępcą komendanta, na dwie twarze, które widziałem tyle razy, każdego dnia, każdej nocy, i widzę je, kiedy się budzę i kiedy śnię, kiedy rucham żonę i kiedy całuję synka.
Theresa Campbell.
Joan Richards.
Mówi się, że poufałość rodzi pogardę.
Odzywa się Noble:
– Panowie, on wrócił.
Dramatyczna pauza, porozumiewawcze uśmiechy.
– Do wszystkich posterunków i wydziałów w okolicy przesłano następującą wiadomość: „Dziś rano o godzinie 6.50 na Soldier’s Field w parku Roundhay w pobliżu West Avenue w dzielnicy Leeds 8 znaleziono zwłoki pani Marie Watts urodzonej 7 lutego 1945 roku, zamieszkałej przy Francis Street 3 w dzielnicy Leeds 7. Ofiara miała rozległe obrażenia głowy, poderżnięte gardło i rany kłute w okolicach brzucha.
Pani Watts mieszkała w Leeds od października 1976 roku, kiedy przyjechała z Londynu. Uważa się, że pracowała w londyńskich hotelach. W listopadzie 1975 roku mąż zgłosił w Blackpool jej zaginięcie.
Zaleca się, aby wszystkie osoby trafiające do policyjnego aresztu pytać o pochodzenie ewentualnych plam krwi na odzieży, należy również w okolicznych pralniach chemicznych zebrać informacje o wszelkich ubraniach zabrudzonych krwią. Zdobyte informacje przekazywać do wydziału zabójstw na posterunku przy Millgarth ­Street”. Koniec wiadomości.
Detektyw starszy nadinspektor Noble stoi z kartką w ręku.
– Dodam do tego – ciągnie dalej – konkubenta, niejakiego Stephena Bartona. Kolor skóry: czarny, wiek: dwadzieścia osiem lat, zamieszkały również na Francis Street 3. Notowany za pobicie i kradzież z włamaniem. Prawdopodobnie był stręczycielem zmarłej pani Watts. Pracuje przy wejściu Internationalu i czasami Kosmosu. Wczoraj nie zjawił się w pracy ani tu, ani tu i nie widziano go od szóstej wczorajszego wieczoru, kiedy to opuścił Koral na Skinner Lane, gdzie właśnie wydał prawie pięćdziesiąt funtów.
Wszyscy w biurze są pod wrażeniem. Mamy jakieś nazwisko, jakąś historię, a nie upłynęły jeszcze dwie godziny.
Wreszcie jakaś szansa.
Noble spuszcza oczy, wysuwa język na krawędź warg.
– Znajdźcie mi go – mówi półgłosem.
Krew stu ludzi zaczyna krążyć szybciej, serca biją mocniej, wszyscy jesteśmy jak psy gończe na tropie.
Wstaje Oldman.
– Sprawa wygląda następująco… Jak wszyscy wiecie, to w najlepszym razie zabójstwo numer trzy. A poza tym są jeszcze inne napaści, które można przypisać temu samemu sprawcy. Wszyscy pracowaliście przy co najmniej jednej z tych spraw, więc od dzisiaj oficjalnie tworzycie Wydział Zabójstw Prostytutek z siedzibą na tym posterunku, pod dowództwem detektywa starszego nadinspektora Noble’a.
Wydział Zabójstw Prostytutek!
Na sali szum, brzęczenie, śpiew. Wszyscy dostali, czego chcieli.
Ja też…
Koniec z napadami na punkty usług pocztowych i z pierdoloną pomocą starszym.
Właściciele punktów pocztowych z lufami pukawek przystawionymi do twarzy, żony pobite i związane w nocnej bieliźnie, tylko Scrooge by się nie dał, więc wystarczy zdzielić kolbą strzelby w łeb i witajcie w krainie zawałów.
Jeden trup.
– Podzielicie się na cztery zespoły, pod dowództwem detektywów nadinspektorów Prentice’a, Aldermana oraz inspektorów Rudkina i Cravena. Detektyw inspektor Craven będzie także odpowiadał za koordynację prac administracji tutaj, na Millgarth. Oficerem łącznikowym będzie detektyw sierżant White, dowodzenie jednostką posterunku w Wakefield przypadnie detektywowi inspektorowi Gaskinsowi, a za kontakty z prasą i ludnością cywilną będzie odpowiadał detektyw inspektor Evans, wszyscy trzej z posterunku w Wakefield.
Oldman zawiesił głos. Rozglądam się po sali w poszukiwaniu Cravena, ale nigdzie go nie ma.
– Ja sam i detektyw starszy nadinspektor Jobson także gotowi jesteśmy pomóc w śledztwie.
Przysięgam, że usłyszałem westchnienia.
Oldman odwraca się i mówi:
– Pete?
Detektyw starszy nadinspektor Noble znowu wystąpił do przodu.
– Chcę, żebyście przycisnęli każdego nieżonatego czarnucha i brudasa przed trzydziestką. To samo dotyczy tych co zwykle: dziwek i fagasów. Potrzebuję nazwisk i chcę je tutaj mieć do godziny piątej po południu. Specjalna Grupa Patrolowa zgarnie podejrzanych. Panie mogą pójść do Queens, reszta trafi tutaj.
Cisza.
– I chcę dorwać Stephena Bartona. Jeszcze dzisiaj.
Obgryzam paznokcie. Muszę się stąd wydostać.
– Więc zadzwońcie do domów, uprzedźcie rodziny, że całą noc będziecie na służbie. BO TO SIĘ MUSI DZISIAJ SKOŃCZYĆ.
Jedna myśl: JANICE.
Przez tłum, potem w drzwi, na korytarz, a Ellis woła za mną, bo utknął z tyłu.
Telefon przed kantyną, nikt nie odbiera. Trzaskam słuchawką, właśnie gdy Ellis mnie dogania.
– Dokąd się, kurwa, tak rwiesz?
– Chodź, musimy ruszać. – I znowu biegnę, po schodach na dół i w drzwi.
– Ja prowadzę – sapie za mną Ellis.
– Ni chuja!
Z nogą na pedale gazu pędzę przez śródmieście z powrotem do Chapeltown, radio policyjne wciąż trzaska jak ogień.
Ellis zaciera ręce i mówi:
– To ma swoje dobre strony, dużo kasy za nadgodziny.
– Chyba że przegłosują dalszy ciąg zakazu – mruknąłem, myśląc: Muszę go spławić.
– Zostanie więcej dla nich samych.
– Kiedy dotrzemy na miejsce, powinniśmy się roz­dzielić.
– Na miejsce?
– Na Spencer Place – wyjaśniam, jakby był jeszcze głupszy, niż na to wygląda.
– Czemu?
Aż mnie korci, żeby zahamować i walnąć go w ryj, ale tylko się uśmiecham.
– Żeby zdławić plotki w zarodku. Żeby nie było tyle kłapania gębami.
Skręcam w prawo, z powrotem na Roundhay Road.
– Dobra, w końcu ty tu rządzisz – mówi, jakby to była tylko kwestia pierdolonego czasu.
– No – potakuję z nogą na gazie.
– Ty zajmiesz się prawą stroną. Zacznij od Yvonne i Jean pod piątką.
Zaparkowaliśmy na rogu Leopold Street.
– Kurwa mać. Muszę?
– Słyszałeś, co mówił Noble. Nazwiska, chce mieć pierdolone nazwiska.
– A ty?
– Ja zajmę się Janice i Denise pod dwójką.
– Nie wątpię. – Łypie na mnie z ukosa.
Odpuszczam mu i tylko do niego mrugam.
Wyciąga rękę do drzwiczek.
– A potem?
– Potem zajdź do następnych. Spotkamy się tu znowu, kiedy skończysz.
Zacmokał z niezadowoleniem i podrapał się po jajach, ale wreszcie się zdecydował i wysiadł.
Myślę, że zaraz mi, kurwa, serce pierdyknie.
Czekam, aż Ellis wejdzie pod piątkę, a potem otwieram drzwi, idę po schodach na górę.
W domu panuje cisza, śmierdzi dymem i narkoty­kami.
Na szczycie schodów pukam do jej mieszkania.
Kiedy podchodzi do drzwi, wygląda jak Indianka, ciemna skóra lśni od potu, jakby się właśnie pierdoliła, i to pierdoliła naprawdę.
Tyle nocy o niej śniłem.
– Nie wejdziesz. Pracuję.
– Było następne zabójstwo.
– No i co?
– Nie możesz tu zostać.
– Więc może zamieszkam u ciebie?
– Proszę – szepczę.
– Zrobisz ze mnie uczciwą kobietę, panie policjancie?
– Mówię poważnie.
– Ja też. Potrzebuję pieniędzy.