Książki

literatura piękna

powieści polskie

13 Gabinet

Opis książki 13 Gabinet:

Ta powieść jest tak zabawna, że… nie mogła być wydana po 10 kwietnia 2010 roku. A właśnie wtedy miała trafić do czytelników. W tym inteligentnym kryminale politycznym śmiejemy się z wszystkich – i z Tuska, i ze Schetyny, ale też z Lecha Kaczyńskiego i jego brata Jarosława. Jak pisze autor we wstępie: „Jestem świadom ryzyka związanego z tą książką. Nawet mnie, autorowi, ciarki przechodzą po plecach przy niezamierzonych skojarzeniach czy przebłyskach jasnowidzenia.
Ale w jaki sposób błazen ma czcić pamięć ludzi mu bliskich, jak nie żartem?”

Fragment książki: Rozwiń >>

Waldemar Kargul należał do ludzi wyjątkowo skromnych. Kiedy został pierwszy raz premierem, chodził w garniturku od pierwszej komunii i dopiero po paru dniach współpracownicy skłonili go, by zaszalał i kupił sobie kilka wystrzałowych ubrań z lumpeksu.
Jako „premier po raz drugi” zajeżdżał pod kancelarię starym polonezem i to tylko dlatego że dyżurny ekolog kraju nie zgodził się, aby na posiedzenia Rady Ministrów przybywać ciągnikiem. Ostatnio docierał do pracy kolejką podmiejską, co powodowało znaczne komplikacje, albowiem jeden ochroniarz musiał podążać polami na motorze, a drugi pilnować bezpieczeństwa Waldka od góry, szybując motolotnią. Trzeci po staremu niósł za wicepremierem teczkę.
Również udając się na poszukiwania czarownicy, pozostał wierny starym przyzwyczajeniom, dojechał do Hajnówki pociągiem (drugą klasą) i dopiero tam wziął taksówkę. Taryfiarz prowadził nieźle, ale przyglądał się pasażerowi nader natarczywie, czego Kargul po prostu nie znosił.
– A co mi się tak przygląda? – zapytał wicepremier głosem płaskim jak piersi Keiry Knigthley.
– Bo wydaje mi się, że znam pana z telewizji.
– Być może – odparł wymijająco, próbując chronić swoje incognito.
– Tylko z jakiego programu? – kombinował szofer. – Mam! Pan to jest ten, no... Ten aktor. Buster Keaton.
– Nie potwierdzam i nie zaprzeczam – mruknął wicepremier.
Położony w środku puszczańskiego interioru zakład Horpyna okazał się normalną agencją towarzyską. Fakt ten podkreślał przybity do drzwi cennik z wyszczególnieniem, że „studenci, księża i parlamentarzyści płacą połowę”. Ta okoliczność i myśl o ewentualnych paparazzich wprawiła Kargula w lekką panikę.
– Tu miała być kryjówka czarownicy! – wyjąkał.
– A jest, jest – uspokoił go taksówkarz. – Jednak działalność czarnoksięska to proceder uboczny firmy. Wejście od tyłu – tu dodał konfidencjonalnie. – Po pewnym czasie wszystkie one zmieniają się w czarownice.
Horpyna w niczym nie przypominała wiedźmy z chatki na kurzej łapie. Nie miała w sobie też nic z obiegowych opinii na temat bajzelmamy. Zadbana, elegancka, dysponowała doktoratem z psychologii i psychotroniki Uniwersytetu Kijowskiego i jak wyznała wicepremierowi, kurewstwo było interesem ubocznym, na marginesie studiów kulturoznawczych na temat magii, zielarstwa itp., które prowadziła w puszczańskim środowisku.
– Przede wszystkim pragnę pomagać ludziom! – oświadczyła i przeszła do rzeczy. – Co pana do nas sprowadza? Jakieś zahamowania libido? Kłopoty ze wzwodem, przedwczesna ejakulacja?
Kargul zrobił się okropnie czerwony, tak jakby nadal chadzał w garniturku od pierwszej komunii, i powiedział, że jemu w zasadzie chodzi o burzę.
– O „Burzę”? Williama Szekspira czy Ilji Erenburga? – błysnęła erudycją Horpyna.
– Nie! Nie! O wywoływanie normalnej burzy, takiej z błyskawicami, piorunami...
– Niesamowite zamówienie! Z tego, co wiem z literatury, od blisko dwóch wieków nikt nie prosił o taką usługę żadnej z koleżanek z branży. Mniej więcej od czasu, kiedy Benjamin Franklin wynalazł piorunochron.
– To znaczy, że się nie da?
– A czy ja mówię, że się nie da? Mogę spróbować. Tylko jeśli pozwoli pan, musiałabym wcześniej zajrzeć do literatury fachowej.
– Pozwalam.
Nie było jej dobre dwie godziny. Na koniec zjawiła się z naręczem pończoch i rajstop, w towarzystwie kilkunastu półnagich panienek, z których każda, a był w tej branży fachowcem, mogła startować w konkursie Miss Polonia.
– Co się dzieje? – przeraził się Waldi. Po co ten tłum?!
– Autorytety w sprawach magii zgodnie mówią, że chcąc przywołać burzę, należy nakładać i zdejmować pończochy. Znam już odpowiednie zaklęcia, ale pomyślałam, że dla wzmocnienia efektu należy dokonywać zabiegu grupowo. Dziewczyny się zgadzają. A pan?...
– Chyba nie mam wyboru.
No i się zaczęło. Nakładano i zdejmowano, nakładano i zdejmowano... Kargul był coraz bardziej czerwony, a burzy ani śladu. Na koniec, kiedy dziewczyny wzięły się za zdejmowanie majtek, coś wreszcie zaczęło się dziać. Nieoczekiwanie pojawiła się za oknem mgła. Gęstniejąca z każdą chwilą, wciskająca się również do pomieszczenia...
– A gdzie pioruny? – niepokoił się wicepremier. Tymczasem utonąwszy w onej mgle, przestał widzieć cokolwiek. Poczuł tylko, jak ktoś zdejmuje mu krawat, inny rozpina guziki jego koszuli, jeszcze inny szarpie za pasek.
– Czarna magia! – przeraził się, myśląc o ucieczce. Ale patrząc na otaczające go mleko i czując rozmaite miłe zabiegi młodocianych adeptek czarnoksięstwa, doszedł do wniosku, że niech się dzieje, co chce. Burzę ma zagwarantowaną w domu, natomiast księdzu na spowiedzi powie, że była to magia jak najbardziej biała. No... powiedzmy, różowa!

W sytuacjach kryzysowych najważniejsza jest koordynacja działań propagandowych, tym trudniejsza, gdy oficjalne autorytety milczą, a wróg okopany na prawicowych przyczółkach permanentnie knuje.
Opiniotwórcza czwórka: Oliwia Mazut, Tomasz Kuna, Jerzy Turban i Adam Pysznik spotkała się w trybie pilnym w małej, dla niewtajemniczonych nieczynnej pizzerii położonej nieopodal stacji TKN24, na skraju osiedla określanego w stolicy mianem Zatoki Czerwonych Świń.
Sprawa komisji śledczej, której obrady miały się rozpocząć przed południem, a nie mogły się rozpocząć z racji pieniackich działań BiS-u, które domagało się od premiera wyjaśnień w sprawie incydentu pod Terespolem, zeszła na dalszy plan.
– Kierownictwo naciska, abym poruszyła taktownie sprawę w mojej dzisiejszej „Kresce nad o”, tylko że nikt nie chce ze mną na ten temat rozmawiać – żaliła się przebojowa dziennikarka.
– Kompletnie nikt? – zdziwił się redaktor Kuna.
– Nikt poważny. Oczywiście zgłosił się na ochotnika Stefan Wiesiołowski. Ale w obecnej sytuacji równie dobrze mogłabym zaprosić małpę z brzytwą. Zresztą wiadomo, co powie: że za wszystkim kryją się mętne działania BiS-u. – Kochachany wariat, ale ma dużo raracji – powiedział Pysznik. – Wiadomo, kto od lat grał na polsko-rosyjskich resentymentach. Nasz komentarz, jeśli w ogóle go damy, będzie brzmieć: „Kto sieje wiatr, zbiera burzę”.